I SA/Wa 1865/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Chaciński sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. sygn. [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia i odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Postanowieniem z [...] września 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia P. S. (dalej: skarżący) w części dotyczącej pkt. 1 postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], odnoszącej się do wyłączenia wskazanych pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] oraz utrzymało w mocy ww. postanowienie Prezydenta [...] w pkt. 2, dotyczącym odmowy wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. Rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydane zostało przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Decyzją z [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Prezydent [...] przyznał P. S. świadczenie z pomocy społecznej w formie specjalnego zasiłku celowego na wynajem pokoju w miesiącu kwietniu 2014 r. w kwocie [...] złotych jednorazowo. Decyzja została doręczona P. S. w dniu [...] maja 2014 r., na adres wskazywany przez niego jako adres do doręczeń. Wnioskiem z [...] lipca 2015 r. (data wpływu do organu: [...] lipca 2015 r.) P. S. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji przez Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. P. S. wniósł w ww. wniosku także o wyłączenie od udziału w orzekaniu w niniejszej sprawie wskazanych pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...]. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Prezydent [...] odmówił w pkt. 1 wyłączenia od orzekania w sprawie pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] wskazanych we wniosku P. S. z dnia [...] lipca 2015 r. oraz w pkt. 2 odmówił wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. Na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], P. S. pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia w części dotyczącej pkt. 1 postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], odnoszącej się do wyłączenia wskazanych pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] oraz utrzymało w mocy ww. postanowienie Prezydenta [...] w pkt. 2, dotyczącym odmowy wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2015 r. P. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie skarżącego zaskarżone postanowienie sprzeczne jest z obowiązującymi przepisami procedury administracyjnej. P. S. zarzucił Kolegium naruszenie art. 24 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej zwanej "k.p.a") w zw. z art. 27 k.p.a., poprzez brak wydania przed rozpoznaniem wniosku o wznowienie postępowania rozstrzygnięcia w kwestii wyłączenia od rozpoznawania sprawy członków kolegium, obejmującego min. członków składu orzekającego w zaskarżonym postanowieniu. W związku z czym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, jak też o wymierzenie grzywny organowi za niezałatwienie sprawy w ustawowym trzydziestodniowym terminie. Ponadto skarżący zaznaczył w skardze, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie został prawidłowo podpisany, Kolegium w orzeczeniu wskazało błędną sygnaturę decyzji, a orzeczenie zostało skierowane do Prezydenta [...], który zdaniem skarżącego nie jest stroną postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W związku z podniesioną w skardze argumentacją organ zaznaczył, że skarżący nie wskazał na żadne nowe okoliczności sprawy, które miałyby wpływ na wynik rozstrzygnięcia, zaś do podniesionych zarzutów organ odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Kolegium, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy organ nie naruszył prawa i prawidłowo zastosował art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. Przywołany przepis w zdaniu pierwszym stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Znajduje on zastosowanie do środków odwoławczych wnoszonych od postanowień na mocy odesłania zawartego w art. 144 k.p.a., zgodnie z którym w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 działu II k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Sąd, podobnie jak organ II instancji, stanął na stanowisku, że żaden przepis Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewiduje prawa do wniesienia zażalenia od postanowienia o odmowie wyłączenia pracowników organu na żądanie strony. W myśl art. 141 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W sytuacji wydania postanowienia, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć takie postanowienie tylko w odwołaniu od decyzji w sprawie (art.142 k.p.a.). W odniesieniu do zarzutu skarżącego, wskazującego na okoliczność wydania orzeczenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] pomimo nierozpoznania jego wniosku o wyłączenie członków Kolegium od orzekania w sprawie, Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie organ II instancji odniósł się do powyższego wniosku w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wskazał on bowiem, że w sprawie nie zachodzą przesłanki obligatoryjnego wyłączenia pracowników, wynikające z art. 24 k.p.a. Wyłączenie pracownika z udziału w postępowaniu z przyczyn wymienionych w art. 24 § 1 k.p.a. następuje z mocy prawa, czyniąc go niezdolnym do udziału w tym postępowaniu z racji istnienia wymienionych w tym przepisie przesłanek, zatem zbędne jest wydawanie w tej sprawie odrębnego postanowienia. W związku z powyższym należy więc uznać, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przez członków Kolegium, którzy w dacie jego wydania nie byli wyłączeni od orzekania. Na podstawie art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z kolei § 2 tego artykułu wskazuje, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W przedmiotowej sprawie skarżący wskazał cztery przesłanki wznowieniowe: (i) w postępowaniu uczestniczyły osoby, które podlegały wyłączeniu stosownie do art. 24 i art. 25 k.p.a.; (ii) jako strona postępowania skarżący nie miał możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu; (iii) decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu oraz (iv) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Sąd podzielił zdanie organu i uznał, że skarżący nie zachował terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, w odniesieniu do dwóch pierwszych spośród wyżej wskazanych przesłanek wznowieniowych. Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu [...] maja 2014 r. (wbrew twierdzeniu organu, że skarżący odebrał decyzję w kwietniu), o czym świadczy znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru tej decyzji. Ostateczny termin, w jakim mógł on złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął zatem w dniu [...] czerwca 2014 r. Tymczasem przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania skarżący wniósł za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu [...] lipca 2015 r. (data wpływu do organu: [...] lipca 2015 r.), a więc ponad rok po upływie terminu. Na rozstrzygnięcie Sądu nie miała wpływu błędnie wskazana przez organ data odbioru decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], ze względu na bardzo małą rozbieżność czasową. Sąd przyznał również rację organowi co do pozostałych przyczyn wznowienia postępowania, na jakie powoływał się skarżący, bowiem P. S. we wniosku o wznowienie postępowania ograniczył się jedynie do przytoczenia treści przepisów prawnych, nie powołując się przy tym na jakiekolwiek okoliczności. W związku z tym niemożliwe jest ustalenie daty, w jakiej skarżący dowiedział się o okolicznościach, które mogłyby stanowić podstawę wznowienia postępowania. Odnosząc się z kolei do zasadność wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny ze względu na zwłokę w załatwieniu sprawy (abstrahując od braku jego uzasadnienia), wskazać należy, że mógłby być on przedmiotem rozważań sądu w sprawie wywołanej skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, a nie zaś w niniejszej sprawie. Co do pozostałych zarzutów skarżącego należy wskazać, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. P. S. nie wykazał, aby podnoszone przez niego pozostałe zarzuty wskazane w skardze stanowiły naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.