I SA/Wa 1866/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prezydenta [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Prezydenta [...] na postanowienie Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ukarania grzywną postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia 25 września 2017 r. Prezydent [...] (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości [...], wydanych z naruszeniem prawa z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ukarania grzywną w wysokości 3000 zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia może doprowadzić do wyrządzenia szkody w mieniu samorządowym oraz spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący podał, że Komisja konsekwentnie nakłada na Prezydenta [...] grzywny w kwotach po 3000 zł (także w innych postępowaniach), oraz że dotychczas nałożono grzywny na łączną kwotę 18.000 zł. Skarżący wskazał również, że Miasto nie uwzględniło w budżecie na 2017 r. środków na zaspokajanie grzywien nakładanych przez Komisję oraz że wszelkie środki finansowe przeznaczane są przez Miasto na zaspokajanie bieżących potrzeb gminy i regulowanie aktualnych zobowiązań. Według skarżącego ewentualna egzekucja grzywny, nieuwzględnionej w budżecie Miasta, wiązałaby się z koniecznością przesunięcia środków finansowych przewidzianych w budżecie na zadania własne. Dodatkowo skarżący podniósł, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować nie tylko jako szkodę majątkową, ale także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wg niego tego rodzaju szkodę niemajątkową na gruncie niniejszej sprawy będzie mogła stanowić utrata przez organ wykonawczy [...] dobrego imienia i zaufania wśród obywateli. Zdaniem skarżącego, wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia uzasadnione jest koniecznością ochrony mienia publicznego przed egzekucją świadczeń, których nałożenie pozostaje wątpliwe, jak również koniecznością zabezpieczenia porządku prawnego i niedopuszczenia do sytuacji, w której istnieje poważna wątpliwość, że dojdzie do egzekucji rozstrzygnięcia wydanego przez organ niewłaściwy do załatwienia sprawy publicznej- tu wskazał na zaistniały spór kompetencyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "ppsa"), Sąd po przekazaniu mu skargi może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przez szkodę rozumie się utratę przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałyby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast jeśli chodzi o świadczenie pieniężne, to co do zasady ma ono charakter odwracalny (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt I GZ 138/04). Trudne do usunięcia skutki to z kolei skutki, które raz zaistniałe powodują trwałą lub istotną zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego możliwy jest tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Aby doszło do wstrzymania wykonalności orzeczenia - musi zatem istnieć ryzyko, że wykonanie aktu spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe (bądź będzie znacznie utrudnione) przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego. Uwzględniając powyższe Sąd przyjął, że skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania ww postanowienia. Zaskarżone orzeczenie nakłada na Prezydenta miasta grzywnę w wysokości 3.000 zł i w istocie jest to świadczenie, którego zwrot jest możliwy, z uwagi na jego pieniężny charakter. Nie jest to przy tym kwota, której brak w budżecie tak dużej gminy zagrażałby jej stabilizacji finansowej. Nie sposób też przyjąć, że skarżący poniesie szkodę w postaci dobrego imienia zarówno jeśli chodzi o samą gminę, jak i jej organ wykonawczy. Tak rozumiana szkoda nie jest bowiem bezpośrednim następstwem wykonania zaskarżonego postanowienia lecz ewentualnie może być skutkiem zapadnięcia orzeczenia o ukaraniu grzywną. Medialnego charakteru sprawy i artykułowanych publicznie stanowisk występujących w niej podmiotów nie można przenosić na materialnoprawne przesłanki uzasadniające zastosowanie środka zabezpieczającego w postaci wstrzymania zaskrzonego aktu. Z tych przyczyn Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, iż zostały spełnione przesłanki z art. 61 § 3 ppsa. Jednocześnie wobec rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego przez NSA bezprzedmiotowe stały się rozważania w tym zakresie.