I SA/Wa 1870/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun- Kulik po rozpoznaniu w dniu 7 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi G. O. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2011 r., złożonym na urzędowym formularzu, J. T. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi G. O. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej. W uzasadnieniu wnioskodawczyni podała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem T. T. Źródłem utrzymania rodziny są świadczenia emerytalne strony i jej męża w łącznej wysokości [...] zł miesięcznie. Posiadany majątek to mieszkanie o powierzchni 65 m², nieruchomość rolna o powierzchni 12,7 ha oraz samochód osobowy marki [...] z 2002 r. Wskazała również, że stopień skomplikowania oraz specyfika materii sprawy powoduje, iż nie jest ona w stanie samodzielnie bronić swoich praw, natomiast sytuacja materialna nie pozwala jej na opłacenie fachowego pełnomocnika. Powyższy wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznany został postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2011 r., którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie i wskazał, że wnioskodawczyni nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a zatem nie spełniła podstawowej przesłanki uzasadniającej przyznanie prawa pomocy wynikającej z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako p.p.s.a.). Na skutek złożonego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt I OZ 394/11 uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 19 kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu wskazał, że skoro wnioskodawczyni podniosła, iż znacznym obciążeniem dla jej budżetu domowego są wydatki związane z leczeniem, wykupem lekarstw i rehabilitacją, lecz żadnych dokumentów źródłowych w tym zakresie nie przedłożyła, to obowiązkiem Sądu było podjęcie czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. Sąd wskazał również, że tożsame uwagi należy odnieść do dochodów uzyskiwanych z posiadanych przez wnioskodawczynię nieruchomości. Wobec powyższego, celem oceny rzeczywistego stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych skarżącej, zarządzeniem z dnia 27 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał J. T. do złożenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy, dokumentów wskazujących oraz potwierdzających wysokość wydatków ponoszonych w związku z leczeniem, wykupem lekarstw i rehabilitacją, dokumentów (np. stosownej umowy) świadczącej o tym, że nieruchomości rolne będące własnością wnioskodawczyni znajdują się w rękach osób trzecich oraz oświadczenia wskazującego na wysokość dochodu uzyskiwanego w związku z władaniem przez tę osobę ww. nieruchomościami. W odpowiedzi na wezwanie J. T. nadesłała pismo z dnia [...] sierpnia 2011 r., w którym oświadczyła, że trudno jej udokumentować wydatki ponoszone w związku z leczeniem, zakupem lekarstw i rehabilitacją, albowiem nie gromadziła potwierdzeń ich dokonania. Wskazała jednocześnie, że na emeryturę przeszła z renty inwalidzkiej II stopnia, przyznanej ze względu na schorzenia kardiologiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 - 3 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2). Podkreślić należy, że instytucja przyznania prawa pomocy jest rozwiązaniem szczególnym i powinna być stosowana w przypadkach wyjątkowych wobec osób, których sytuacja materialna jest trudna. Zawarte w art. 246 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba ta wykaże" oznacza zaś, że na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek udowodnienia, że znajduje się on w tej szczególnej sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. W przedmiotowej sprawie J. T. nie wykazała dostatecznie, że znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej ją do przyznania prawa pomocy. Zaznaczyć trzeba, że podstawę do przyznania prawa pomocy stanowią informacje wynikające z oświadczenia zawartego we wniosku składanym przez stronę na urzędowym formularzu. W sytuacji, gdy oświadczenie strony okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie J. T. pismem z dnia [...] lipca 2011 r. została wezwana do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów, pozwalających na pełne wyjaśnienie jej sytuacji materialnej, a tym samym ustalenie istnienia przesłanek do ewentualnego pozytywnego załatwienia złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca nie wykonała jednakże wezwania, gdyż nie nadesłała żądanych w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r. dokumentów. Niemożliwa zatem stała się ocena jej rzeczywistej sytuacji materialnej. W świetle powyższego stwierdzić należy, że wnioskodawczyni nie wykazała należycie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny co oznacza, że brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego w tym przedmiocie wniosku. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.