I SA/Wa 1874/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędzia WSA Maria Tarnowska Protokolant specjalista Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi J. U. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii wstępnego projektu podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] po rozpoznaniu zażalenia J. U. na postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2011 r. negatywnie opiniującego proponowany projekt podziału nieruchomości położonej w obrębie O., gmina [...] w sposób przedstawiony na mapie ze wstępnym projektem podziału, jako niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Pismem z dnia [...] października 2010 r. J. U. wystąpił o wydanie postanowienia o możliwości podziału działki ew. nr [...] położonej w obrębie [...], gminy [...], w sposób przewidziany w załączonym projekcie podziału. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] Wójt Gminy [...] negatywnie zaopiniował projekt podziału przedmiotowej nieruchomości jako niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...] wskazując, że przestawiony wstępny plan podziału nieruchomości nie odzwierciedla układu komunikacyjnego w zakresie dróg [...] i [...]. Na postanowienie powyższe zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. złożył J. U. Rozpoznając zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Kolegium powołało przepis art. 93 ust. 1 –3 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 102, poz. 651 ze zm.), zgodnie z którym podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Zgodność ta dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek. Okoliczność ta była, zdaniem organu, wystarczającą przesłanką do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożył J. U. wnosząc o uchylenie przedmiotowego orzeczenia. W uzasadnieniu swojej skargi podniósł, że przytoczona przez Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 1998 r., sygn. akt I OPK 15/98, nie ma zastosowania, gdyż przytoczona w niej sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie. Wskazał ponadto, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wsi [...] przewiduje, że minimalne powierzchnie działek budowlanych na tym terenie nie mogą być mniejsze niż [...] m2. Wskazał jednak, że plan niniejszy w § 13 pkt 9 stanowi, że akceptuje działki powstałe w wyniku wydzielenia dróg wyznaczonych na rysunku planu, dając możliwość ich zagospodarowania nawet wówczas, gdy nie spełniają określonej w planie minimalnej powierzchni. Przepis powyższy dopuszcza zatem, zdaniem skarżącego, aby minimalne powierzchnie działek powstałe po wydzieleniu działek pod poszerzenie dróg [...] i [...] były mniejsze, niż ustalona w planie powierzchnia [...] m2. Skarżący podniósł ponadto wadę prawną uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi [...] polegającą na niewyodrębnieniu i niezwymiarowaniu w wyrysie działek koniecznych do rozgraniczenia dróg [...] i [...]. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270.). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżone orzeczenie narusza prawo. W sprawie niniejszej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] negatywnie opiniujące projekt podziału nieruchomości położonej w obrębie [...] gminy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr ew. [...]. Wskazać należy, że podstawę wydania powyższych rozstrzygnięć stanowił przepis art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 102, poz. 651 ze zm.), zgodnie z którym podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 tego przepisu, dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Jak wynika z materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w niniejszej sprawie, w dacie prowadzonego postępowania podziałowego dla w/w nieruchomości, obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...] zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] października 2006r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...], poz. [...]. W planie niniejszym wskazana wyżej działka nr [...], znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] oraz w liniach rozgraniczających dróg [...] i [...]. W tym miejscu wskazać należy, że jak wynika z zapisu § 13 powyższego planu, aby możliwy był podział nieruchomości muszą być spełnione dwa warunki, a mianowicie podział taki zapewnić musi: - zagospodarowanie każdej działki zgodnie z planem i obowiązującymi przepisami odrębnymi oraz; - minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych. Przy czym dla nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania, a położonej na obszarze oznaczonym symbolem [...], powierzchnia ta zgodnie z pkt 2 pkkt c w/w planu wynosić ma minimum [...] m2, przy minimalnej szerokości działki [...] m. Jak słusznie wskazał skarżący, i co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, działka o której podział wystąpił ma powierzchnię [...] m2. Zatem po podziale na dwie równe działki, ich powierzchnia wynosić będzie po [...] m2, a więc spełniać będą wymogi w/w planu zagospodarowania przestrzennego. Rację należy również przyznać skarżącemu, że brak jest informacji dotyczących powierzchni działek koniecznych do rozgraniczenia dróg [...] i [...]. Nie można zatem z pewnością stwierdzić, że po wyodrębnieniu działek pod poszerzenie dróg, powstałe po podziale działki będą miały powierzchnię mniejszą niż [...] m2. Ponadto wskazać należy, że jak wynika z zapisu § 13 pkt 9 w/w planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...], a czego nie wzięły pod uwagę organy orzekające w niniejszej sprawie, plan ten adaptuje istniejące w dniu wejścia w życie ustaleń planu wyodrębnione działki oraz adaptuje działki powstałe w wyniku wydzielenia dróg wyznaczonych na rysunku planu, dając możliwość ich zagospodarowania nawet wówczas, gdy nie spełniają określonej w planie minimalnej powierzchni. Z powyższego wynika, że rozpoznając niniejszą sprawę zarówno organ pierwszej jak i organ drugiej instancji naruszyły przepisy postępowania, w tym przepis art. 7, 77, 80 kodeksu postępowania administracyjnego. Organy nie zbadały bowiem i co za tym idzie nie odniosły się do podnoszonej przez skarżącego kwestii dotyczącej niewyodrębnienia i niezwymiarowania w wyrysie działek koniecznych do rozgraniczenia dróg [...] i [...]. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Sąd, uznając skargę za zasadną, na podstawie art. 145 § 1 lit c i pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).