I SA/Wa 1888/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie WSA Iwona Kosińska (spr.) WSA Tomasz Szmydt Protokolant referent stażysta Joanna Berbecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2017 r. sprawy ze skargi B. P. na niewykonanie przez Prezydenta Miasta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 820/15 1. umarza postępowanie sądowe w zakresie wymierzenia Prezydentowi Miasta [...] grzywny oraz przyznania od organu sumy pieniężnej; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta [...] w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz B. P. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 18 października 2016 r. B. P. , reprezentowana przez radcę prawnego J. B. , wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 820/15. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Prezydent [...] mimo sądowego zobowiązania do rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r. o zwrot nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w jednostce ewidencyjnej [...], obręb ewidencyjny [...] oraz wezwania skarżącej do wykonania powołanego wyroku, nie wydał w sprawie decyzji. Wobec czego skarżąca wniosła o: 1) wymierzenie organowi grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia; 2) przyznanie od organu na rzecz skarżącej, na podstawie art. 157 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) sumy pieniężnej do wysokości połowy zasądzonej grzywny; 3) stwierdzenie, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym; 5) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], rozpoznał przedmiotowy wniosek i orzekł o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do omawianego gruntu. Na rozprawie w dniu 1 lutego 2017 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę w zakresie punktu 1 i 2, a podtrzymał w zakresie punktu 3 i 5 skargi. Oświadczył, że wydana decyzja z dnia [...] listopada 2016 r. została stronom doręczona i zostało od niej złożone odwołanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy p.p.s.a., który stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego art. 154 § 1 p.p.s.a. wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu - obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione. Z analizy akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 820/15, uwzględnił skargę skarżącej i zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r. o zwrot nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w jednostce ewidencyjnej [...], obręb ewidencyjny [...] , w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zakreślony przez Sąd powołanym wyrokiem termin do wydania decyzji, upłynął w dniu 29 września 2016 r. Przy czym Prezydent [...] powołany wyrok wykonał w listopadzie 2016 r. i decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] , rozpoznał opisany wniosek, odmawiając B.P. i Z. M. ustanowienia na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...] . Z uwagi na wydanie przez Prezydenta [...] ww. decyzji z dnia [...] listopada 2016 r., radca prawny J.B. , działający w imieniu skarżącej, na rozprawie w dniu 1 lutego 2016 r. cofnął skargę w zakresie wymierzenia organowi grzywny oraz przyznania od organu sumy pieniężnej, podtrzymując jednocześnie skargę w pozostałym zakresie. Sąd uznał dokonane cofnięcie skargi za dopuszczalne. Stosownie do treści art. 154 § 2 p.p.s.a. Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Sytuacja taka nie zaszła w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu bezczynność organu po wydaniu wyroku z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 820/15, nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie, biorąc pod uwagę nieznaczne przekroczenie terminu określonego w powołanym wyroku z dnia 16 marca 2016 r. oraz mając na względzie wyjaśnienia organu, zawarte w odpowiedzi na skargę, że opóźnienie w załatwieniu sprawy spowodowane było bardzo dużą ilością prowadzonych postępowań oraz trwającą od lipca 2016 r. reorganizacji komórki prowadzącej sprawę, tj. Wydziału Spraw Dekretowych i Związków Wyznaniowych Urzędu [...] - zdaniem Sądu nie można dopatrzyć się rażącego naruszenia prawa przy prowadzeniu postępowania. W tej sytuacji Sąd uznał, że bezczynność organu rozpatrującego niniejszą sprawę nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 1 wyroku) oraz art. 154 § 2 p.p.s.a. (pkt 2 wyroku), orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.