I SA/Wa 1889/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Bożena Marciniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi E. G. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę. Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 .r nr [...]- po rozpatrzeniu wniosku E. G. i H. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr[...]. Postanowienie powyższe wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy Prezydent [...] postanowieniem z [...] grudnia 2008 r. przekazał Wojewodzie [...] do rozpatrzenia, zgodnie z właściwością, wniosek H. K. z 29 grudnia 1991 r. w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez G. K. i A. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w miejscowości N., gmina W., powiat brzeski, w dawnym województwie poleskim. W dniu 30 grudnia 2008 r. H. K. - działając w imieniu własnym, jak również z upoważnienia E. G., H. M., J. B., J. B. i A. W. - ponowiła wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Następnie pismem z 5 marca 2010 r. E. S. - pełnomocnik H. K. i E. G., złożyła wniosek o zawieszenie prowadzonego postępowania do czasu uzupełnienia akt sprawy. Pismem z 24 marca 2010 r. organ zwrócił się z pytaniem do pozostałych stron postępowania, czy nie wyrażają sprzeciwu wobec ww. wniosku o zawieszenie postępowania. Wobec braku sprzeciwu stron Wojewoda [...] postanowieniem z [...] lipca 2010 r., nr [...] zawiesił postępowanie w sprawie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W powyższym postanowieniu strony zostały poinformowane o treści art. 98 § 2 kpa, tj., że jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Postanowienie to zostało prawidłowo doręczone stronom. W związku z niezłożeniem – w trzyletnim terminie – wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 30 lipca 2014 r. nr 1364/2014 umorzył postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione w miejscowości[...], gmina [...], powiat brzeski, w dawnym województwie poleskim. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła E. S. - działając jako pełnomocnik H. K. i E. G. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 30 lipca 2014 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 98 § 1 kpa organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Z kolei z treści § 2 tego przepisu wynika, iż jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania, żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Wskazał także, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, odpowiednio w całości albo w części, co wynika z art. 105 § 1 kpa. W dalszej części uzasadnienia Minister podniósł, iż w przedmiotowej sprawie - w związku z trudnościami w skompletowaniu wymaganych dokumentów – E. S., działając jako pełnomocnik H. K. i E. G., pismem z 5 marca 2010 r. zwróciła się do organu I instancji z prośbą o zawieszenie prowadzonego postępowania. Pozostali uczestnicy postępowania zostali poinformowani o wpłynięciu wniosku i nie zgłosili sprzeciwu. Wobec powyższego Wojewoda [...] postanowieniem z [...] lipca 2010 r. zawiesił na wniosek stron postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty. Dodał, że nie ulega wątpliwości, iż podstawą zawieszenia postępowania administracyjnego był wniosek strony - zgodnie z art. 98 § 1 kpa. W związku z powyższym organ administracji publicznej podejmuje zawieszone w tym trybie postępowanie tylko wówczas, gdy wystąpi o to strona. Wynika to jednoznacznie z art. 98 § 2 kpa. Jeżeli strona w okresie 3 lat od daty zawieszenia postępowania nie zwróci się o jego podjęcie, to żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Wskazał również, że w przedmiotowej sprawie 3 letni termin rozpoczął bieg z dniem 12 lipca 2010 r. Następnie podniósł, iż w niniejszej sprawie najistotniejszą kwestią jest to, czy organ I instancji w postanowieniu o zawieszeniu postępowania poinformował stronę o konsekwencjach prawnych płynących z art. 98 § 2 kpa. Jak wynika z treści uzasadnienia postanowienia z [...] lipca 2010 r. zawieszającego przedmiotowe postępowanie, strony zostały poinformowane o treści art. 98 § 2 kpa. Postanowienie zostało prawidłowo doręczone stronom. Zaś trzyletni termin do złożenia wniosku o jego podjęcie upłynął 12 lipca 2013 r. Z akt sprawy nie wynika, aby strony zwracały się z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania w powyższym ustawowym terminie. Wobec powyższego organ I instancji nie mógł postąpić inaczej, jak po upływie trzyletniego terminu, uznać wniosek strony za wycofany i wydać decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego - jako bezprzedmiotowego. Na zakończenie Minister podkreślił, że trzyletni termin, o którym mowa w art. 98 § 2 kpa ma charakter prekluzyjny, a więc nie może on zostać przywrócony. W związku z powyższym przytoczone przez stronę okoliczności dotyczące uchybienia terminu, związane z koniecznością przeprowadzenia szeregu spraw spadkowych, czy też dotyczących sprostowania istniejących dokumentów, pozostają bez wpływu na możliwość przywrócenia terminu do złożenia wniosku o podjęcie postępowania. Podsumowując uznał, iż żadna ze stron nie złożyła, w terminie trzech lat od dnia wydania postanowienia z [...] lipca 2010 r., wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, a zatem istniały podstawy do umorzenia postępowania. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu H. K. i E. G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 3448/14 oddalił skargę E. G. i H. K. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego – w całości popierając argumentację organów orzekających w sprawie. Sąd uznał, że w dniu 12 lipca 2013 r. upłynął 3 letni termin wskazany w art. 98 § 2 kpa i w tym terminie nie wpłynął wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania – wobec powyższego słusznie organ umorzył postępowanie. Uznanie bowiem żądania wszczęcia postępowania za wycofane czyni to postępowanie bezprzedmiotowym, wobec czego trafne było zastosowanie przez organ I instancji przepisu art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 98 § 2 kpa. Dodał, iż niezasadne są zarzuty skargi, że strona przed wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania powinna być powiadomiona o zbliżającym się upływie trzyletniego terminu i powinna mieć możność wypowiedzenia się i złożenia dokumentów. W postanowieniu o zawieszeniu postępowania z 12 lipca 2010 r. zawarta była informacja o treści art. 98 § 2 kpa – zatem organ nie miał obowiązku informowania, że zbliża się upływ trzyletniego terminu, o jakim mowa w tym art. Ponadto zarówno organy jak i Sąd nie są uprawnione do badania zasadności wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty, trudności w zgromadzeniu przez strony dokumentów oraz przyczyn owych trudności. Następnie pismem z dnia 24 lutego 2015 r. E. G. oraz H. K. - reprezentowani przez E. S., złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] o zawieszeniu postępowania dotyczącego potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez G. K. i A. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Po rozpoznaniu tego wniosku Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr[...]. Zaś postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr[...]. W uzasadnieniu Minister przedstawił przebieg postępowania w sprawie stwierdzając, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności powyższego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Wskazał, iż Wojewoda [...]i - po wpłynięciu wniosku E. G. oraz H. K. o zawieszenie postępowania administracyjnego dotyczącego potwierdzenia prawa do rekompensaty - wystąpił pismem z dnia 24 marca 2010 r. do pozostałych stron postępowania tj. H. M., J. B., J. B. oraz i A. W. z zapytaniem, czy nie wyrażają sprzeciwu wobec wniosku z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie zawieszenia postępowania. W swoim piśmie organ zaznaczył, iż brak odpowiedzi na zapytanie organu co do kwestii zawieszenia postępowania zostanie potraktowany jako zgoda na zawieszenie postępowania. Z akt sprawy wynika, że strony nie odpowiedziały na zapytanie organu. Tym samym Wojewoda - przed wydaniem postanowienia z dnia 12 lipca 2010 r. - wykonał czynności wskazane w art. 98 § 1 kpa i wobec braku sprzeciwu pozostałych stron, postanowieniem z 12 lipca 2010 r. zawiesił postępowanie w sprawie. W tych okolicznościach Wojewoda nie naruszył w żaden sposób przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1090). W ocenie Ministra Skarbu Państwa nie zaszły również inne przyczyny uzasadniające stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Stwierdził on, iż ww. postanowienie zostało skierowane do osób będących stronami w sprawie - co wynika z wniosku z dnia 30 grudnia 2008 r. Postanowienie z dnia 12 lipca 2010 r. nie zawiera także wady powodującej jego nieważność z mocy prawa oraz nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 156 § 1 pkt 5 i 6 kpa. Postanowienie to nie kwalifikuje się także pod przesłankę powagi rzeczy osądzonej (art. 156 § 1 pkt 3 kpa), zostało również wydane przez organ właściwy w sprawie (art. 156 § 1 pkt 1 kpa). Z uwagi na fakt, iż w chwili wydania ww. postanowienia przesłanki wskazane w art. 5 ust. 3 pkt 1-3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. nie zostały ustalone, organem właściwym w sprawie był Wojewoda [...] - ze względu na miejsce złożenia wniosku. Podsumowując Minister wskazał, iż Wojewoda [...] zawieszając postępowanie na wniosek E. G. oraz H. K. nie naruszył art. 98 § 1 kpa. Tym bardziej nie można uznać, iż ten przepis został naruszony w sposób rażący. W przedmiotowej sprawie nie zaszły również przesłanki wskazane w art. 156 kpa uzasadniające stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 12 lipca 2010 r. Mając powyższe na uwadze Minister Skarbu Państwa stwierdził, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Pismem z dnia 21 lipca 2015 r. E. G. oraz H. K. reprezentowani przez E. S. złożyli do Ministra Skarbu Państwa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem Ministra Skarbu Państwa z dnia 13 lipca 2015 r. Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2015 r. nr DRiR.581.526.2015.KB Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r. nr[...]. Podniósł, że w ramach ponownej analizy akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany swojego rozstrzygnięcia z dnia [...] lipca 2015 r. i podtrzymał w całości swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu E. G. reprezentowany przez E. S., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] zawieszającego postępowanie w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty. W skardze pełnomocnik skarżącego E. S. wyraziła swoje niezadowolenie z rozstrzygnięć Ministra Skarbu Państwa i wniosła o uchylenie obu jego postanowień - ponieważ przedstawione w nich argumenty nie są zgodne z jej rzeczywistą sytuacją, jaka miała miejsce w 2010 r. odnośnie starania się o rekompensatę z tytułu pozostawienia przez G. K. i A. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Stwierdziła, że została wprowadzona w błąd przez Urząd [...] który stwierdził, iż zawieszenie postępowania będzie dla niej korzystne, gdy tymczasem okres trzyletni nie był wystarczający dla zdobycia wymaganych dokumentów – zatem został naruszony art. 156 pkt 2 kpa. Ponadto został naruszony również art. 156 pkt 5 kpa - ponieważ postanowienie z dnia 12 lipca 2010 r. o zawieszeniu postępowania było już w chwili wydania niewykonalne w sposób trwały, a także został naruszony też 156 pkt 7 kpa - ponieważ okres trzyletni nie był w jej sytuacji okresem korzystnym, a więc sam w sobie był wadliwy. Został też w sposób rażący naruszony art. 98 § 1 kpa - zawieszenie postępowania zagrażało interesowi społecznemu, zostały naruszone podstawowe zasady interesu społecznego – dobro, słuszność, sprawiedliwość, przydatność i zasadność. Odpowiadając na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ustosunkował się też do zarzutów przedstawionych w skardze stwierdzając, że należy zwrócić uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 3448/14 oddalający skargę E. G. oraz H. K. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] umarzającą postępowanie z tytułu pozostawienia przez A. i G. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W postępowaniu zakończonym ww. wyrokiem Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa. Można zatem przyjąć, iż nie są zasadne zarzuty strony sugerujące, że postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2015 r. oraz utrzymujące je postanowienie z dnia 14 sierpnia 2015 r. są wadliwe, gdyż odmawiają stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. o zawieszeniu postępowania. Sprawa z udziałem E. G. oraz H. K. zakończona wyrokiem z dnia [...] marca 2016 r. była już przedmiotem kontroli sądu, który nie dopatrzył się w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. błędów mogących wpłynąć na treść kontrolowanego wówczas rozstrzygnięcia Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2014 r. Wobec powyższego Minister Skarbu Państwa uznał, iż twierdzenia pełnomocnika skarżącego kwestionującego prawidłowość postanowienia z dnia [...] lipca 2015 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2015 r. są niezasadne - a zatem nie zasługują na uwzględnienie. Postanowienia te zostały wydane w oparciu o prawidłowo zgromadzony oraz przeanalizowany materiał dowodowy, jak również nie są obarczone jakimikolwiek wadami proceduralnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone orzeczenie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej jako "ppsa". Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie nie naruszają prawa. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym kończące postępowanie - taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Wyjaśnić również należy, iż postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w trybie nieważnościowym na podstawie art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) – "dalej jako "kpa". Postępowanie takie jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 kpa, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia - a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 kpa. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum, lecz ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych przez ten przepis (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., sygn. akt I SA 89/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia - odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Wśród przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa - ustawodawca wskazał także "rażące naruszenie prawa" (pkt 2 ww. § 1). W doktrynie i orzecznictwie utrwalił się pogląd, że naruszenie może być uznane za rażące, gdy jest ono oczywiste i koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W wyniku tego naruszenia powstają zatem skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym nie wystarczy samo tylko stwierdzenie o tym, iż doszło do takiego naruszenia prawa. Organ zobowiązany jest do wykazania, że uchybienie jakim dotknięta jest kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja, ma charakter kwalifikowany i stanowi rażące naruszenie prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu. Przy czym nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o jego przekroczenie w sposób jasny i niedwuznaczny. Tylko wówczas treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią zaprzeczenie stanu prawnego. Reasumując z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde naruszenie prawa, a jedynie dyskwalifikujące decyzję w takim stopniu, iż niezbędne jest zniweczenie wszelkich jej następstw, w taki sposób, jakby gdyby od początku nie została wydana. W postępowaniu nieważnościowym organ ogranicza się do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego, poczynionych w toku i na gruncie zwykłego postępowania. Oznacza to badanie ostatecznie zakończonej sprawy, na gruncie wyłącznie zgromadzonego tam materiału dowodowego, pod kątem naruszenia norm materialnych oraz procedury uregulowanej w kpa, a także przepisów o charakterze procesowym zawartych w regulacjach obejmujących prawo materialne. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stoi na stanowisku, że Minister Skarbu Państwa - badając w trybie nieważnościowym postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 12 lipca 2010 r. nr 1188/2010 zawieszające postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez G. K. i A. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej - zasadnie uznał, iż nie zostało ono wydane z rażącym naruszeniem prawa, a także nie jest dotknięta żadną inną wadą określoną w art. 156 § 1 kpa. Zawieszenie tego postępowania nastąpiło po rozpatrzeniu wniosku złożonego w dniu 5 marca 2010 r. przez E. S. (pełnomocnika H. K. i E. G.) o zawieszenie postępowania do czasu uzupełnienia akt sprawy. Pismem z 24 marca 2010 r. Wojewoda [...] zwrócił się z pytaniem do pozostałych stron postępowania, czy nie wyrażają sprzeciwu wobec ww. wniosku o zawieszenie postępowania – a następnie wobec braku sprzeciwu stron zawiesił przedmiotowe postępowanie. Tym samym Wojewoda [...] prawidłowo zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie, gdyż zostały spełnione wszystkie przesłanki wskazane w art. 98 § 1 kpa – wystąpiła o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, nie sprzeciwiły się temu inne strony oraz nie zagrażało to interesowi społecznemu. W tych okolicznościach Minister Skarbu Państwa słusznie uznał, że Wojewoda [...] nie naruszył w żaden sposób art. 98 § 1 kpa - wobec czego podniesione w skardze zarzuty są zupełnie niezasadne, jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu. Ponieważ nie występują żadne przesłanki z art. 156 § 1 kpa – dlatego też prawidłowo Minister Skarbu Państwa odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] o zawieszeniu postępowania. Reasumując, Sąd stwierdza, iż Minister Skarbu Państwa wnikliwie, rzetelnie i wszechstronnie ocenił materiał dowodowy w niniejszej sprawie, szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierował przy rozstrzyganiu tej sprawy oraz przekonująco uzasadnił swoje postanowienia – zyskując całkowitą aprobatę Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 oraz art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.