I SA/Wa 1892/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia AWSA Anna Tarnowska – Mieliwodzka po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Gminy [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2004 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie podziału nieruchomości położnej przy ul. [...] w [...] postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...] Burmistrz Gminy [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie podziału działki położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w obrębie [...], wszczęte na wniosek M. i A.M., do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, jednak nie dłużej niż na okres 12 miesięcy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2004 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. i A.M., uchyliło powyższe postanowienie Burmistrza Gminy [...] i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podniósł, że z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, iż Gmina [...] podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia nowego planu miejscowego, jednak nie nastąpiło zawiadomienie o terminie wyłożenia nowego planu. Oznacza to, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zawieszenia postępowania, bowiem zasady podziału nieruchomości należy rozpatrywać z uwzględnieniem zasad obowiązujących w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązujących przy braku planu zagospodarowania przestrzennego. Na powyższe postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w dniu [...] listopada 2004 r. wniósł skargę Burmistrz Gminy [...] domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia, jako opartego w znacznej mierze na błędnej interpretacji art. 94 ustawy o gospodarce gruntami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W dacie wydawania postanowienia z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...] Burmistrz Gminy [...] uprawniony był do wszczęcia postanowienia i rozpatrzenia wniosku o dokonanie podziału nieruchomości. Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zaskarżył więc organ uprawniony do wydawania orzeczeń w I-szej instancji. Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 i art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sygn. akt I SA/Wa 1892/04 uprawniony do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Żaden przepis prawny nie upoważnia organu pierwszej instancji do wniesienia skargi na decyzję organu drugiej instancji, a różne poglądy obu tych organów na sposób załatwienia sprawy indywidualnej nie uzasadniają przyznania organowi uprawnień strony w rozumieniu art. 50 ustawy. Podstawowym kryterium wyróżniającym stronę stanowi jej interes prawny lub obowiązek, a zatem cechy nie mające żadnego znaczenia przy określaniu pozycji prawnej organu. Rozstrzygając sprawę organ obowiązany jest do przestrzegania zasad ogólnych k.p.a., występuje on w roli strażnika praworządności i wydaje decyzję zgodną z prawem. W tej sprawie Burmistrz Gminy działa z upoważnienia ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603) będąc uprawnionym do rozpatrzenia wniosku o dokonanie podziału nieruchomości. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystywane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów organów różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej. Chęć wykazania własnych racji prawnych przez organ administracji publicznej w sporze z innym organem administracji nie daje uprawnienia do wniesienia skargi. W świetle powyższych rozważań, skarga wniesiona przez organ, który wydał decyzję w I-szej instancji musi być uznana za niedopuszczalną. Skarga niedopuszczalna, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu i z tego względu sąd postanowił jak w sentencji.