I SA/Wa 1892/09

Referendarz sądowy Dariusz Pirogowicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 5 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r.pr. P. P. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego P. P. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 219,60 (dwieście dziewiętnaście, 60/100) złotych, w tym tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 39,60 (trzydzieści dziewięć 60/100) złotych. Wnioskiem zawartym w skardze kasacyjnej z dnia 24 lutego 2010 r. radca prawny P.P., wystąpił o przyznanie mu wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu na rzecz skarżącego W. K., w wysokości 150% stawki minimalnej. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty pomocy prawnej świadczonej z urzędu nie zostały opłacone ani w całości ani w części. W tym stanie sprawy stwierdzono co następuje. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.; dalej: rozporządzenie) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4 oraz 2) niezbędne udokumentowane wydatki radcy prawnego. W rozpoznawanej sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik wnosi o przyznanie mu wynagrodzenia podwyższonego do wysokości odp. 150% stawki minimalnej. Jednakże w ocenie referendarza sądowego, stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika, nie uzasadniają przyznania tego wynagrodzenia w wysokości wskazywanej przez wnioskodawcę. W realiach niniejszej sprawy bowiem, czynności pełnomocnika sprowadzające się do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej oraz sporządzenie tejże skargi kasacyjnej, wniesienie zażalenia od postanowienia sądu, przeglądanie akt sprawy czy też odbiór korespondencji nie są czynnościami wykraczającymi poza standardowe obowiązki wykonywane przez ustanowionego z urzędu profesjonalnego pełnomocnika. Tym samym wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 p.p.s.a., ustalone według przewidzianej rozporządzeniem stawki minimalnej, uznać należy za adekwatne z punktu widzenia charakteru sprawy i nakładu pracy wykonanej przez pełnomocnika. Stawka minimalna w sprawie objętej skargą W. K., stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia, wynosi 240 złotych. W myśl zaś § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawka minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji -75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. Mając zatem na uwadze to, że radca prawny ustanowiony został już po podjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi W. K., a świadczona przez niego pomoc prawna obejmowała m.in. sporządzenie skargi kasacyjnej (która rozpoznana zastała na posiedzeniu niejawnym) zasadne jest przyznanie mu wynagrodzenia wysokości odpowiadającej 75 % stawki podstawowej, o której mowa w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) rozporządzenia, tj. w kwocie 180,00 złotych, powiększonej o 22% podatek VAT. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 28 września 2002 r., należało orzec jak w sentencji postanowienia.