I SA/Wa 1902/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.K. i W.K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1902/12 w sprawie ze skargi T.K., M.K. i W.K. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lutego 2013 r. oddalił skargę T.K., M.K. i W.K. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku. W dniu 8 lutego 2013 r. M.K. złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku, wobec czego odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został jej doręczony w dniu 4 marca 2013 r. Od wyroku z dnia 8 lutego 2013 r., w dniu 3 kwietnia 2013 r. skargę kasacyjną wnieśli T.K., M.K. i W.K. Postanowieniem z dnia 8 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez T.K. i W.K., wskazując, że skarżący nie składali wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Pismem z dnia 4 czerwca 2013 r., uzupełnionym pismem z dnia 2 lipca 2013 r., T.K. i W.K. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie, zawierając w nim wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 8 lutego 2013 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że bez własnej winy, źle zrozumieli swoją sytuację prawną. Kierując się bowiem zasadą współuczestnictwa materialnego i procesowego oraz mając na uwadze fakt, że troje skarżących zostało zobowiązanych przez Sąd do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi, sądzili, iż również złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku przez jednego z nich, stanowi realizację praw wszystkich skarżących, jako strony postępowania. Skarżący zaznaczyli przy tym, że działali w niniejszym postępowaniu bez pomocy prawnej, stąd uważali, że zasada współuczestnictwa materialnego dotyczy całego postępowania, na wszystkich jego etapach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle postanowień zawartych w art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Zgodnie z powyższym jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie to nastąpiło bez winy strony. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 369/05, LEX nr 173671). O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r. sygn. akt V SA 793/02, LEX nr 55832; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt I SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260). Analizując okoliczności przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż skarżący nie uprawdopodobnili, że dochowali należytej staranności i dbałości o swoje interesy. T.K. i W.K. przyczynę uchybienia terminu usprawiedliwili faktem, że w sprawie działali bez pomocy prawnej i sądzili, że z uwagi na zachodzące pomiędzy skarżącymi współuczestnictwo materialne, złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku przez jednego z nich, odnosi skutek również wobec pozostałych skarżących. Odnosząc się do wskazanych okoliczności uznać należy, że skarżący nie wykazali braku winy w uchybieniu terminu, a wskazane przez nich przyczyny nie usprawiedliwiają niedochowania terminu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że T.K. i W.K. o konieczności i terminie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę, zostali prawidłowo pouczeni przez Sąd w zawiadomieniach o terminie rozprawy, które wskazywały, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek strony złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku (k-45 i 47 akt sądowych), a które to zawiadomienia zostały skierowane do każdego ze skarżących z osobna. Pomimo jednak prawidłowego pouczenia skarżący uchybili wskazanemu terminowi. Nie ma przy tym znaczenia, że do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi wezwano skarżących solidarnie. Każda ze stron postępowania sądowego podejmuje bowiem działania we własnym interesie, chyba że jest reprezentowana przez pełnomocnika, który wykonuje czynności w imieniu swego mocodawcy. Również ze złożonego przez M.K. wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 8 lutego 2013 r. nie wynika, aby działała ona także w imieniu pozostałych skarżących - jako wnioskodawca wskazana jest jedynie ww. osoba. Wobec powyższego, poruszane przez skarżących we wniosku o przywrócenie terminu kwestie, dotyczące niezrozumienia swojej sytuacji prawnej, czy też braku pomocy prawnej nie stanowią okoliczności usprawiedliwiających uchybienie terminu. Jak już wskazano, skarżący w zawiadomieniu o terminie rozprawy wyraźnie pouczeni zostali przez Sąd o sposobie i terminie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Z kolei niezrozumienia pouczenia Sądu nie można uważać za przeszkodę, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i która uzasadniałaby przywrócenie terminu (por. postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. akt II OZ 632/11). Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnili w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak ich winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, jak tego wymaga art. 87 § 2 P.p.s.a., bowiem w sprawie nie nastąpiły zdarzenia tego typu, których nie byli w stanie przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności, a które miały wpływ na uchybienie przez strony terminowi do złożenia przedmiotowego wniosku. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.