I SA/Wa 1906/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch (spr.) Sędziowie WSA Monika Nowicka asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Monika Chorzewska - Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Miasta P. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej na rzecz skarżącego Miasta P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania Miasta P., utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa, nieodpłatnie, z dniem 27 maja 1990 r., przez Gminę Miejską P., własności nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym P., karta mapy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki: nr [...] o pow. [...]m2, nr [...] o pow. [...]m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych w P. Odmawiając komunalizacji z mocy prawa na rzecz Gminy P., własności przedmiotowej nieruchomości Wojewoda [...] przedstawił następujący stan faktyczny: wnioskiem z dnia 24 lutego 2006 r. Burmistrz Miasta P. wystąpił o przekazanie na rzecz Gminy P. prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa opisanej we wstępie, w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1 (...) ustawy (ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.). Komisja inwentaryzacyjna Rady Miasta P. objęła przedmiotową nieruchomość spisem inwentaryzacyjnym opisując ją w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. W karcie inwentaryzacyjnej jako podstawę nabycia własności nieruchomości przez Skarb Państwa podano art. 1 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. Jak wynika z wypisu z rejestru gruntów sporządzonego według stanu na dzień 27 maja 1990 r., przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa - Państwowego Funduszu Ziemi. W obowiązującym w dacie 27 maja 1990 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy w Pszczynie nr II/13/78 z dnia 16 marca 1978 r. (Dz. Urz. WRN nr 3/79), której ważność przedłużono uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy w Pszczynie nr X/7O/86 z dnia 31 stycznia 1986 r. (Dz. Urz. Woj. Katowickiego nr 7/86), nieruchomość opisana była symbolami [...] - część terenu parku leśnego, byłego "Z.", przewidziane do zagospodarowania rekreacyjnego. Konieczność opracowania planu szczegółowego wraz z zabytkowym zespołem parkowym o poszerzonej problematyce zieleni. W związku z porozumieniem zawartym pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w P. a Dyrektorem Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w K. Kierownik Rejonowego Oddziału Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w K. decyzją z dnia [...] maja 1995 r. nr [...], stosownie do zapisów planu zagospodarowania przestrzennego Miasta P., przeniósł z grupy rejestrowej nr IX stanowiącej Państwowy Fundusz Ziemi do grupy rejestrowej nr IV stanowiącej zasób gruntów państwowych, nieruchomości położone w obrębie P. Miasta P. o ogólnej powierzchni [...] ha [...] m2. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów obecnie przedmiotowe gruntu figurują w ewidencji gruntów jako własność Skarbu Państwa. Na podstawie powyższych ustaleń Wojewoda [...] stwierdził, iż mając na uwadze fakt, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. należała do Państwowego Funduszu Ziemi, na mocy art. 11 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy z dnia 10 maja 1990 r. jest ona wyłączona z komunalizacji następującej na podstawie art. 5 ust. 1 tej ustawy. W odwołaniu Miasto P. podniosło, że Wojewoda [...] nie wziął pod uwagę treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którego wynika, iż nieruchomości będące przedmiotem rozstrzygnięcia, nie były w dniu 27 maja 1990 r. przeznaczone na cele gospodarki rolnej; nie były także oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste i położone były na obszarze miasta P.. Miały zatem do nich zastosowanie przepisy art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 6 i art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (według stanu na dzień 27 maja 1990 r. Dz. U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74 ze zm.), co oznacza, że nie wchodziły w skład Państwowego Funduszu Ziemi lecz należały do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Z przepisów tej ustawy nie wynika, że o przynależności gruntów do Państwowego Funduszu Ziemi, bądź do zasobów gruntów decyduje stan wykazany w ewidencji gruntów. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] postanowiła utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. Komisja w pierwszej kolejności rozważała kwestie formalne związane z faktem, że gmina dokonała inwentaryzacji mienia już po terminie przewidzianym w art. 17a ustawy z dnia 10 maja 1990 r., z czego mogły powstać, zdaniem organu odwoławczego, wątpliwości co do legitymacji Gminy P. do wniesienia odwołania oraz co do możliwości orzekania przez Wojewodę [...] w przedmiotowej sprawie. Komisja doszła jednak do wniosku, iż legitymację Gminy P. należy upatrywać w tym, że sporne mienie jest położone na obszarze tej Gminy, zaś Wojewoda [...] był władny wydać w tej sprawie decyzję traktując wniosek Gminy P. jako wystąpienie o rozważenie przez organ podjęcia działania z urzędu, bądź też - podejmując decyzję bezpośrednio w trybie art. 17a ust. 3. W tej sytuacji Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uznała także, iż odwołanie Gminy P. podlega merytorycznemu rozpatrzeniu. W powyższym zakresie Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uznała, że w stanie prawnym obowiązującym przed 27 maja 1990 r., na mocy dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U z 1945 r. Nr 3, poz. 132 ze zm.) istniał utworzony tym dekretem Państwowy Fundusz Ziemi, w którego skład wchodziły nie tylko nieruchomości rolne (w tym zabudowane), ale również wszystkie inne tego rodzaju nieruchomości, jak przedmiotowe grunty objęte decyzją Wojewody z dnia [...] maja 2006 r., uzyskane przez Skarb Państwa na podstawie innych tytułów. Z obowiązującego w tamtym czasie art. 92 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości wynika, że grunty Państwowego Funduszu Ziemi położone na obszarze gmin i przeznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego na cele niezwiązane z gospodarka rolną, przestawały być gruntami PFZ na mocy decyzji terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego i dopiero wówczas przejmowane były do zasobu gruntów państwowych, o którym mowa w art. 2 powołanej ustawy. Z zebranego materiału dowodowego, w tym z wypisu z rejestru gruntów oraz decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] maja 1995 r. wynika, że sporne grunty aż do roku 1995 wchodziły w skład Państwowego Funduszu Ziemi. Komisja podkreśliła, że organy orzekające w przedmiocie komunalizacji nie są właściwe do oceny zgodności wpisów w ewidencji gruntów z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego ani do oceny ich prawidłowości, lecz są związane treścią tych wpisów. W konsekwencji Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uznała, że nieruchomość była wyłączona z komunalizacji następującej z mocy prawa, w oparciu o przepis art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] sierpnia 2006 r. Miasto P. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych w związku z niewłaściwym zastosowaniem art. 91 i art. 92 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, jak również naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Podniesiono również zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego przez przyjęcie, że nieruchomości objęte przedmiotem postępowania należały w dniu 27 maja 1990 r. do Państwowego Funduszu Ziemi i były wyłączone z komunalizacji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że art. 91 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości przewidywał trzy przesłanki, które musiały być spełnione, aby grunty przechodziły do Państwowego Funduszu Ziemi: 1) grunt był położony na terenie miasta, 2) w planie zagospodarowania przestrzennego był przeznaczony na cele gospodarki rolnej i 3) nie był oddany w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste. Przedmiotowy grunt spełniał tylko dwie przesłanki: był położony zarówno w dniu 1 sierpnia 1985 r. (tj. w dniu wejścia w życie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości) jak i w dniu 27 maja 1990 r. na obszarze miasta i nie był oddany w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste. Nie spełniał jednak przesłanki trzeciej dotyczącej przeznaczenia w planie zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej. Z zapisów planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że teren, na którym znajdują się przedmiotowe grunty oznaczony jest symbolem [...] opisanym jako część terenu parku leśnego, byłego "Z.", przewidziana do zagospodarowania rekreacyjnego. Konieczność opracowania planu szczegółowego wraz z zabytkowym zespołem parkowym o poszerzonej problematyce zieleni. Teren ten nie był więc przeznaczony na cele gospodarki rolnej. Sporne grunty były zarejestrowane w grupie rejestrowej IX stanowiącej Państwowy Fundusz Ziemi i zostały przeniesione do grupy rejestrowej IV - zasób gruntów państwowych na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] maja 1995 r. Jak wynika z sentencji tej decyzji, ma ona charakter porządkowy, służy temu, by ewidencja odzwierciedlała stan faktyczny zgodny z postanowieniami planu. Z decyzji wynika jednoznacznie, że to zapisy planu zagospodarowania przestrzennego zadecydowały o przeniesieniu do właściwej grupy rejestrowej. Podstawą prawną przeniesienia nie był jednak art. 92 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, jak błędnie uznał organ odwoławczy. Przepis art. 92 nie mógł mieć zastosowania, gdyż nieruchomość była położona na terenie miasta, a nie gminy. Do wydania decyzji przez Kierownika Urzędu Rejonowego zapisy w ewidencji gruntów nie były zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, jednak błędne zapisy rejestrowe nie mogły zmienić przeznaczenia, jakie wynikało dla gruntów z planu zagospodarowania przestrzennego. Organy orzekające w sprawie tego jednak nie uwzględniły. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że przy ocenie prawnej przynależności konkretnych gruntów do Państwowego Funduszu Ziemi należy brać pod uwagę w pierwszej kolejności ich opis wieczystoksięgowy i opis w ewidencji gruntów. Ogólne przeznaczenie danego obszaru na cele opisane w planie zagospodarowania przestrzennego nie wyklucza indywidualnego kwalifikowania konkretnej nieruchomości, np. przeznaczenia określonych gruntów na zabytkowe zespoły parkowe. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów ewidencji gruntów, a także treści samej skargi wynika, że sporne nieruchomości do roku 1995 r. wchodziły w skład Państwowego Funduszu Ziemi. W tej sytuacji żądanie, aby organy orzekające w sprawie komunalizacji przyjęły, iż mimo tych wpisów przedmiotowe grunty zostały uznane za nie wchodzące w dniu 27 maja 1990 r. w skład PFZ - i to pomimo że nie uczynił tego wstecz nawet Kierownik Urzędu Rejonowego w swojej decyzji z dnia [...] maja 1995 r. - jest niedopuszczalne gdyż byłoby zdziałane przez organ niewłaściwy, a nadto z naruszeniem zasady lex retro non agit. W konsekwencji byłoby dotknięte wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), o których mowa w art. 5 ust. 1-3, nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli należą do Państwowego Funduszu Ziemi. Kwestią przesądzającą o wyłączeniu mienia z komunalizacji z mocy prawa jest zatem ustalenie, czy grunty będące przedmiotem postępowania, według stanu na dzień 27 maja 1990 r., wchodziły w skład Państwowego Funduszu Ziemi. Organy orzekające w sprawie prawidłowo odwoływały się do zdarzeń prawnych (reforma rolna, przejmowanie nieruchomości rolnych przez państwo z innych tytułów) będących podstawą tworzenia zasobów Państwowego Funduszu Ziemi. Wojewoda [...] zwrócił uwagę na wzmiankę w karcie inwentaryzacyjnej wskazującą że podstawą wpisu własności Skarbu Państwa do księgi wieczystej były przepisy dekretu z dnia 8 marca 1946 r. (chodzi o dekret o wpisywaniu w księgach hipotecznych (gruntowych) prawa własności nieruchomości przejętych na cele reformy rolnej (Dz. U. Nr 39, poz. 233). Dane te mogą wskazywać, że przedmiotowe grunty weszły do zasobów Państwowego Funduszu Ziemi na podstawie art. 3 ust. 2 dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Co do tej kwestii nie ma sporu między stronami postępowania. Decydujące znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy miało jednak ustalenie, czy stan ten pozostawał niezmieniony w dniu 27 maja 1990 r. W aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów dotyczący przedmiotowej nieruchomości, w którym jako osobę władającą gruntami wpisano Państwowy Fundusz Ziemi. Pomijając uproszczenie zawarte w treści tego wpisu (Państwowy Fundusz Ziemi w sensie prawnym nie jest "osobą") należy wziąć pod uwagę, że zapisy w ewidencji gruntów mają charakter wyłącznie techniczno-deklaratoryjny. Organy ewidencji rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie przez inne organy orzekające. Nie rozstrzygają natomiast samodzielnie kwestii przysługujących doń uprawnień (por. wyrok NSA z dnia 18.04.1999 r. sygn. akt II SA 1632/98 LEX nr 46216). Wpis w ewidencji gruntów nie mógł więc stanowić wyłącznej podstawy do ustalenia, czy grunty będące przedmiotem sprawy komunalizacyjnej stanowiły w dniu 27 maja 1990 r. Państwowy Fundusz Ziemi. W tej kwestii należało uwzględnić przepis art. 91 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w brzmieniu obowiązującym w dniu 27 maja 1990 r., zgodnie z którym grunty Skarbu Państwa położone na obszarach miast wchodziły w skład Państwowego Funduszu Ziemi, jeśli były przeznaczone w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, a nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste. W aktach administracyjnych znajduje się dokument zawierający informację o treści planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy P. (pismo Naczelnika Wydziału Urbanistyki i Architektury z dnia [...]lutego 2006 r. nr [...]), który jednak nie został poddany analizie w postępowaniu administracyjnym zarówno przed organem pierwszej instancji jak i przed Krajową Komisją Uwłaszczeniową. Wojewoda [...] wprawdzie zwrócił uwagę na powyższy dokument, nawet przytoczył treść ustaleń planu dla przedmiotowego obszaru, jednak żadnych wniosków dla rozstrzygnięcia sprawy komunalizacyjnej z tego nie wyprowadził. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa natomiast całkowicie pominęła znaczenie art. 91 w sprawie ustalenia statusu przedmiotowych gruntów, a tym samym także ich przeznaczenia w planie zagospodarowania przestrzennego przyjmując, że o przynależności ich do Państwowego Funduszu Ziemi w dniu 27 maja 1990 r. przesądzał wypis z rejestru gruntów. To przekonanie Komisja poparła dodatkowo faktem wydania przez Kierownika Urzędu Rejonowego w P. dopiero w 1995 roku (a więc po dacie 27 maja 1990 r.) decyzji o przeniesieniu nieruchomości z grupy rejestrowej nr IX (Państwowy Fundusz Ziemi) do grupy rejestrowej nr IV (zasób gruntów państwowych), przypisując tym samym tej decyzji charakter decyzji, o jakiej mowa w art. 92 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a więc decyzji o skutku konstytutywnym, zmieniającym dotychczasowy charakter gruntów Państwowego Funduszu Ziemi na grunty wchodzące w skład zasobu państwowego (art. 2 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). W ocenie Sądu, nie ma żadnych podstaw do takiego stanowiska; decyzja w ogóle nie nawiązuje do art. 92 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r.; powołuje się na normę kompetencyjną - art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163) oraz art. 1 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (nie mający zresztą związku z jej sentencją) i - jak wynika z treści decyzji - ma ona jedynie charakter porządkowy. Ponadto, jak słusznie wskazała strona skarżąca, przepis art. 92 miał zastosowanie tylko w przypadku, gdy nieruchomość była położona na terenie gminy. Tego jednak organ odwoławczy przedtem nie ustalił. Obowiązkiem organu administracji publicznej jest dokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności odnoszących się do stanu faktycznego i stanu prawnego przedmiotu sprawy (art. 7 kpa). W tym celu organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa). Zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] zostały wydane bez należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a ocena dowodów zgromadzonych w aktach sprawy została dokonana z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 kpa, a w szczególności bez odniesienia się do treści planu zagospodarowania przestrzennego. Te uchybienia przepisom postępowania uzasadniają zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 oraz art. 80 kpa. Zasadny jest również zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. w związku z art. 92 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. na skutek błędnego przyjęcia przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową, że przedmiotowe grunty przeszły do zasobu gruntów państwowych na podstawie powołanego art. 92. Stwierdzić należy, iż naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało koniecznością uchylenia obu decyzji. Niezależnie od tego należy zwrócić uwagę, że wszczęcie postępowania w sprawie komunalizacji następującej z mocy prawa (art. 5 ust. 1 i 2) nie wymaga wniosku właściwej gminy. Tymczasem w niniejszej sprawie Wojewoda [...] rozpatrywał sprawę komunalizacji przedmiotowych gruntów w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. jako sprawę wszczętą wnioskiem Burmistrza Miasta P. "o przekazanie na rzecz Gminy P. prawa własności nieruchomości". Jest to tym bardziej istotne wobec faktu, iż zgodnie z art. 17a ustawy z dnia 10 maja 1990 r. (na co zwróciła także uwagę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa), po dniu 31 grudnia 2005 r. w stosunku do nieruchomości nieobjętych do tej daty spisami inwentaryzacyjnymi sporządzonymi przez gminy, wojewoda z urzędu wszczyna i prowadzi całe postępowanie w sprawie komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 i 2. Oznacza to, że właściwy wojewoda jest zobowiązany do zgromadzenia dokumentów dotyczących stanu prawnego i stanu faktycznego mienia, przeznaczenia i sposobu korzystania z mienia oraz inwentaryzacji. Z tego wynika, że to Wojewodę [...] obciążał obowiązek zgromadzenia pełnego materiału dowodowego mogącego stanowić podstawę rozstrzygnięcia w sprawie komunalizacji. Wojewoda nie tylko nie wykonał tego obowiązku, ale nie zwrócił uwagi na braki materiału przedstawionego przez Miasto P., w którym znajduje się odpis księgi wieczystej noszący datę 17 lutego 2006 r. oraz wypis z rejestru gruntów na dzień 5 grudnia 1990 r., a nie na dzień 27 maja 1990 r. Nie zwrócono też uwagi na to, że o treści planu zagospodarowania przestrzennego przesądza jego normatywna treść, a nie informacja o treści planu, która ponadto nie wyjaśnia jednoznacznie przeznaczenia przedmiotowych gruntów w dniu 27 maja 1990 r., gdyż powołuje się na zmiany planu dokonywane kolejnymi uchwałami. Prowadząc ponownie postępowanie komunalizacyjne organ administracji we właściwym trybie (art. 17a) dokona ustaleń, o których wyżej mowa, w oparciu o prawidłowo sporządzone dokumenty (według stanu na dzień 27 maja 1990 r.), określi w sposób jednoznaczny charakter przedmiotowych gruntów w dniu 27 maja 1990 r. mając na względzie treść art. 91 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r., co w szczególności będzie wymagać ustalenia, czy przedmiotowa nieruchomość była położona na obszarze miasta P., czy też poza jego ówczesnymi granicami, na obszarze gminy. W świetle przedstawionych okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.