I SA/Wa 1907/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie wpisu nieruchomości do rejestru zabytków postanawia umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 21 listopada 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga "Y." Sp. z o.o. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] wpisującą do rejestru zabytków kamienicę wraz z oficyną boczną i terenem posesji, położoną w Warszawie przy [...] W dniu 20 marca 2007 r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo procesowe R. Sp. z o.o., w którym zawarto informację, że nowym właścicielem nieruchomości będącej przedmiotem sprawy jest R.. z o.o., która rezygnuje z zaskarżania powyższej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W uzupełnieniu tego przy piśmie z dnia 5 kwietnia 2007 r. przedłożono odpis aktu notarialnego z dnia 21 lutego 2007 r. Rep. A Nr [...] oraz odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Z nadesłanych dokumentów wynika, że w dniu 21 lutego 2007 r. została zawarta pomiędzy Y. Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. a R. Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w W. umowa, na mocy której R. Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w W. nabyła nieruchomość będącą przedmiotem sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby wniosek o cofnięcie skargi niedopuszczalnym. W związku z powyższym postępowanie należało umorzyć, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy.