I SA/Wa 1907/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.L. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność organu za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę. J.L., reprezentowana przez E.L., pismem z dnia 9 sierpnia 2012 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] uznające za nieuzasadnione zażalenie J.L. na bezczynność Prezydenta W. w sprawie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość pn. "Osada [...] zapisana w tabeli likwidacyjnej wsi C. pod nr [...]" projektowany hip. [...], położoną przy ul. [...] w W., objętej działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na decyzje (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Kwestionowane przez skarżącą postanowienie Wojewody [...], uznające za nieuzasadnione jej zażalenie na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość [...], nie należy do kategorii spraw wskazanych w powołanych przepisach. Wydane ono zostało w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej: "k.p.a.". Stosownie do treści paragrafu 1 tego artykułu, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ taki uznając zaś zażalenie za uzasadnione, wyznacza m.in. dodatkowy termin załatwienia sprawy w przyszłości (art. 37 § 2). Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. ma zatem na celu likwidację w trybie administracyjnym stanu zwłoki w jakim pozostaje organ. Ponadto wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji (art. 52 p.p.s.a.). Przepis art. 37 k.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Natomiast zgodnie z utrwalonym poglądem reprezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 §1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia wynikającego z przepisów prawa. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 1995 r., sygn. akt I SAB 86/94 oraz wyroki z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 1866/00 i z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99). Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.