I SA/Wa 1908/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Emilia Lewandowska Protokolant referent stażysta Andżelika Abramowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2016 r. sprawy ze skargi W. T. i M. T. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, położona w W., w dzielnicy [...], w obrębie [...], decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. została przeznaczona pod budowę drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym pod autostradę [...] - wraz z przebudową infrastruktury technicznej. Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., wydaną na podstawie art. 14 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), Wojewoda [...] orzekł w pkt. 1 o nabyciu z dniem 15 grudnia 2006 r. przez Skarb Państwa własności ww nieruchomości, w pkt. 2 o ustaleniu odszkodowania na rzecz Miasta W. za ww. działkę w wysokości [...] zł, w pkt. 3 o zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do zapłaty odszkodowania jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja będzie podlegała wykonaniu, a w pkt. 4 o ustanowieniu trwałego zarządu na ww. nieruchomości na rzecz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w W., nieodpłatnie, z dniem [...] grudnia 2006 r. Powyższa decyzja stała się ostateczna w dniu [...] grudnia 2010 r. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2012 r. W. i M. T., powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 4 i 5 Kpa, zwrócili się o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Wnioskodawcy wskazali, iż postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. Sąd Rejonowy dla [...] w sprawie o sygn. [...], stwierdził nabycie przez W. i M. T. z dniem 1 stycznia 2007 r. w drodze zasiedzenia nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] i ul. [...] o łącznej powierzchni [...] m , składającej się m.in. z działki nr [...] o powierzchni [...] m2. Jednocześnie wskazano, że postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla [...] sprostował z urzędu oznaczenie działki na nr [...] o pow. [...] m2 . Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., Wojewoda [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], uchylił postanowienie Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ zażaleniowy wskazał, że Wojewoda [...] ponownie przeprowadzając postępowania obowiązany będzie wznowić postępowanie zakończone ww. decyzją, a następnie przeprowadzić stosowne czynności dowodowe mające na celu ustalenie czy W. i M.T. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu odszkodowawczym. W związku z powyższym Wojewoda [...] rozpoznając ponownie złożony wniosek postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Wojewoda [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli W. i M. T., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu zarzucono niewyjaśnienie istoty sprawy, tj. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., w konsekwencji błędne przyjęcie, że wnioskodawcy nie mają przymiotu stron w postępowaniu (art. 28 § 1 k.p.a.), a w związku z tym wadliwe zastosowanie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę, że w dacie orzekania w dniu [...] grudnia 2010 r. o nabyciu przez Skarb Państwa własności działki będącej przedmiotem niniejszego postępowania, stanowiła ona bezsprzecznie własność wnioskodawców –W.i M. T., a tym samym nie stanowiła własności Miasta W., o czym zresztą Miasto nie poinformowało w toku postępowania organu prowadzącego postępowanie, a więc Wojewody [...]. Zdaniem pełnomocnika stron wnioskodawcy jako właściciele nieruchomości objętej decyzją lokalizacyjną mają interes prawny w sprawie, a zatem powinni być uczestnikami postępowania zamiast lub obok Miasta W. W ocenie pełnomocnika stron nie ma tu znaczenia czy wnioskodawcy byli uczestnikami postępowania zakończonego decyzją lokalizacyjną wydaną w 2006 r., gdyż nie tamto postępowanie jest objęte postępowaniem wznowieniowym, lecz postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Okoliczność przejścia w międzyczasie prawa własności do tej nieruchomości z Miasta W. na rzecz W. i M. T. ma kluczowe znaczenie dla sprawy. Podniesiono również, że w dacie orzekania o przejściu własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa właścicielami tejże nieruchomości byli W. i M. T. na podstawie stwierdzonego od kilku lat zasiedzenia. Wojewoda [...] błędnie uznał, że właścicielem jest Miasto W., przez co mylnie zastosował art. 14 § 2 ustawy, oraz orzekł o odszkodowaniu na rzecz Miasta, a więc podmiotu nie będącego właścicielem gruntu, pomijając zupełnie rzeczywistych właścicieli tejże nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania i zbadaniu akt sprawy, Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest postępowaniem, w którym w aspekcie przedmiotowym występują dwa elementy: po pierwsze, ustalenie czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna rozstrzygająca sprawę indywidualną było dotknięte ciężką, kwalifikowaną wadą procesową wyliczoną w art. 145 § 1, art. 145a§l, art. 145b § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po drugie, w razie stwierdzenia tego rodzaju wad, ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Okolicznością, która zdaniem pełnomocnika stron uzasadnia wznowienie postępowania była przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., która dotyczy nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Minister ustalił, że na dzień wydania decyzji lokalizacyjnej Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. właścicielem przedmiotowego gruntu było Miasto W., na mocy decyzji Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1992 r., wydanej na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych oraz przepisów ustawy z dnia 19 maja 1990 r. o ustroju samorządu miasta stołecznego Warszawy o nabyciu z mocy prawa własności nieruchomości z dniem 27 maja 1990 r. Przedmiotowa decyzja jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji nieruchomości przeznaczone na pasy drogowe, stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego, stają się własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi dotycząca tych nieruchomości stała się ostateczna. Na podstawie powyższego przepisu Wojewoda [...] wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., w której stwierdził, że nieruchomość położona w W., w dzielnicy [...], obręb [...], oznaczona jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...] ha, stała się własnością Skarbu Państwa z dniem 15 grudnia 2006 r. - tj. z dniem, w którym decyzja lokalizacyjna Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. stała się ostateczna. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., sprostowanym w dniu [...] marca 2012 r. Sąd Rejonowy dla [...] w sprawie o sygn. [...], stwierdził nabycie przez W. i M. Tokarskich z dniem 1 stycznia 2007 r. w drodze zasiedzenia nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] i ul. [...] o łącznej powierzchni [...] m2, składającej się m.in. z działki nr [...] o powierzchni [...] m2 (przed sprostowaniem dz. nr [...] o pow. [...] m2). Postanowieniem Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie o sygn. akt [...] oddalono apelację uczestnika postępowania W. Postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia [...] października 2011 r. w sprawie o sygn. akt [...] oddalono skargę kasacyjną uczestnika postępowania W. Minister wskazał, że z analizy akt sprawy wynika, że w dacie wydania przez Wojewodę [...] decyzji lokalizacyjnej Nr [...] tj. w dniu [...].04.2006 r. jak również w dacie nabycia przez Skarb Państwa z mocy prawa działki nr [...] o pow. [...] ha - tj. z dniem [...].12.2006 r. z przeznaczeniem na inwestycję celu publicznego, w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...].12.2010 r. W. i M.T. nie przysługiwał przymiot strony. Organ II instancji wyjaśnił, że kwestionowana przez strony decyzja Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...].12.2010 r. ma jedynie charakter deklaratoryjny, potwierdzający zaistniały wcześniej stan faktyczny, zatem uzyskanie przez strony w dniu [...] lipca 2009 r. postanowienia w przedmiocie zasiedzenia nieruchomości obejmującej m.in. przedmiotową działkę nie powodowało uzyskania przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Kluczowym w dla sprawy zdaniem Ministra jest to, że strony uzyskały zasiedzenie przedmiotowej nieruchomości z dniem 1 stycznia 2007 r., a zatem już po przejściu prawa własności Miasta W. na rzecz Skarbu Państwa. Organ odwoławczy nie kwestionuje prawa własności stron do przedmiotowej nieruchomości wynikającego z powyższego orzeczenia sądu powszechnego, jednak w jego ocenie brak jest podstaw prawnych do kwestionowania w trybie administracyjnym prawidłowości rozstrzygnięcia decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., a tym samym brak jest podstaw do jej uchylenia, gdyż w dniu ustatecznienia się decyzji lokalizacyjnej tj. w dniu [...] grudnia 2006 r. strony nie posiadały tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli W. i M. T. zarzucając jej: 1. naruszenie: a) art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, a także; b) art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U.2003.80.721) w brzmieniu pierwotnym, c) a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji zapadłej z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że stanowisko Ministra Infrastruktury i Rozwoju oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie Wojewody [...] są błędne, bowiem decyzja wywłaszczeniowa wydana w postępowaniu objętym wnioskiem o wznowienie postępowania powinna mieć inną treść, mianowicie powinna wskazywać skarżących jako uprawnionych do otrzymania odszkodowania, a nie Miasto W. Skarżący wskazali, że ich tytuł prawny do nieruchomości objętej wnioskiem na dzień 1 stycznia 2007 r. był bezdyskusyjny. Oni też utracili posiadanie nieruchomości w wyniku objęcia jej przez GDDKiA oraz doznali uszczerbku majątkowego poprzez utratę jej własności, w postępowaniu, w którym nawet nie mogli wziąć udziału. Skarżący nie byli powiadomieni ani nie wiedzieli o toczących się postępowaniach administracyjnych prowadzonych przez Wojewodę [...], zmierzających do uwłaszczenia Skarbu Państwa (GDDKiA) z datą wsteczną (15 grudnia 2006 r.), przypadającą przed zakończeniem okresu zasiedzenia (1 stycznia 2007 r.), co uzasadnia zarzut prowadzenia postępowania bez udziału stron (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Mimo zatem tego, że wywłaszczenie nastąpiło z datą wsteczną, to jednak majątek skarżących ( a nie Miasta W.) uległ uszczupleniu, oni bowiem utracili prawo własności, które nabyli w drodze zasiedzenia, nie otrzymując w zamian żadnego ekwiwalentu. Nie ma natomiast zdaniem skarżących związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy decyzją wywłaszczeniową a utratą własności nieruchomości przez Miasto, skoro gdyby z jakichkolwiek powodów decyzja ta nie została wydana, Miasto i tak utraciłoby własność nieruchomości na skutek zasiedzenia jej przez skarżących. Dlatego przyznanie odszkodowania Miastu było nieuzasadnione, a brak odszkodowania dla skarżących jest krzywdzący i niezgodny z regułami dotyczącymi wywłaszczania w praworządnym Państwie. Ustalenie odszkodowania na rzecz Miasta a nie skarżących stoi w sprzeczności z art. 21 ust. 2 Konstytucji, zgodnie z którym wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane za słusznym odszkodowaniem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa (zob. W. Dawidowicz: Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu. Warszawa 1962, s. 230; W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu. Warszawa 1983, 242). Procedura tego nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych określona została przepisami art. 145 - 152 k.p.a. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego można wyróżnić fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania (takich, jak przykładowo: zachowanie terminu czy wskazanie ustawowej podstawy wznowienia). Stwierdzenie niedopuszczalności wznowienia postępowania kończy już na tym etapie postępowanie w sprawie wznowienia i skutkuje wydaniem na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W przeciwnym wypadku organ musi wznowić postępowanie. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stwierdzenie w tej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną skutkuje - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmową uchylenia decyzji. Wskazać należy, że przymiot strony w tym postępowaniu administracyjny powinien być określony zgodnie z treścią art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego w rozumieniu tego przepisu wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Powinien on także znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo uznały, że skarżący nie posiadają interesu prawnego. Nie jest sporne, że przedmiotowa nieruchomość znalazła się w obrębie pasa drogowego autostrady [...], zgodnie z treścią decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 16 grudnia 2006 r. nieruchomości przeznaczone na pasy drogowe, stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego, stają się własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi dotycząca tych nieruchomości stała się ostateczna, zaś wojewoda, w drodze decyzji, stwierdza nabycie przez Skarb Państwa własności nieruchomości oraz ustala odszkodowanie (ust. 4 ). Brzmienie przepisu nie pozostawia wątpliwości, że decyzja Wojewody ma charakter jedynie deklaratoryjny. Stronami takiego postępowania mogą być zatem jedynie podmioty, których prawa i obowiązki są nią rozstrzygane. W niniejszej sprawie stronami może być jedynie Miasto W. jako ten podmiot, który utracił z mocy prawa własność nieruchomości oraz Skarb Państwa jako ten podmiot, któremu własność ta z chwilą uostatecznienia się decyzji przysługuje. Brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, ażeby innym niż ww. podmiotom przysługiwało prawo strony w takim postępowaniu. W orzecznictwie sądów administracji utrwalił się pogląd, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania (tak m.in. wyrok NSA z dnia 27 września 1999 r., IV SA 1285/98, LEX 47898 oraz z dnia 7 czerwca 2013 r., w sprawie I OSK 2226/12 dostępne na http://:orzecznictwo.nsa.gov.pl). Dodać należy, że z całej regulacji rozdziału 3 "Nabywanie nieruchomości pod drogi" ww ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy, wynika, że przejście prawa własności dokonuje się między jednostkami samorządu i Skarbem Państwa i to tylko te podmioty są stronami postępowania. Do nich odnoszą się unormowania tego rozdziału, prawa i obowiązki z nich wynikające. Można się dopatrzeć analogii pomiędzy przejściem prawa własności nieruchomości na podstawie ustawy, a komunalizacją mienia. W postępowaniu komunalizacyjnym stronami również był Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego, np. gminy, w komunalizacji dokonywanej na podstawie ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy o samorządzie terytorialnym i ustawę pracownikach samorządowych. W tamtych postępowaniach inne osoby mogły brać udział, ale jedynie wówczas, jeśli wykazałyby, że posiadają tytuł prawny do nieruchomości będącej przedmiotem komunalizacji na jej datę, który wykluczałby jej komunalizację. W rozpoznawanej sprawie jak słusznie wskazał Minister kwestionowana decyzja Wojewody Mazowieckiego miała charakter deklaratoryjny, potwierdzający zaistniały wcześniej stan faktyczny, bo na datę [...] grudnia 2006r. W tej dacie skarżący nie legitymowali się tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości, który na podstawie decyzji komunalizacyjnej należał do Miasta W. (niekwestionowane), uzyskując tytuł własności w drodze zasiedzenia na datę 1 stycznia 2007 r., a więc już po przejściu prawa własności na rzecz Skarbu Państwa. Wbrew zarzutom skargi nie można podzielić stanowiska skarżących, że zostali oni pozbawieni własności przedmiotowej nieruchomości na podstawie kwestionowanej decyzji i należnego im odszkodowania, gdyż decyzja ta jak wskazano wyżej jedynie potwierdzała przejście jej własności z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa w dacie [...] grudnia 2006r., w której do dacie skarżący nie byli właścicielami nieruchomości. Nie można zatem mówić o ich wywłaszczeniu. W tej sytuacji uznając, że rozstrzygnięcia organów orzekających są prawidłowe, należy stwierdzić, że zarzuty skargi są bezzasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.