I SA/Wa 1909/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. B. na postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1909/17 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego. A. B. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2017 r., złożonym na urzędowym formularzu, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...], wydaną w przedmiocie przyznania zasiłku celowego. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni samodzielne prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem jej utrzymania jest renta z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości [...] zł netto miesięcznie. Wnioskodawczyni podała, że nie posiada żadnego majątku, nieruchomości, zasobów pieniężnych, oszczędności, wierzytelności, czy przedmiotów wartościowych. Oświadczyła, że nie posiada mieszkania ani żadnych oszczędności. Jako stałe zobowiązania wnioskodawczyni podała koszty związane z bieżącym utrzymaniem siebie oraz zakupem lekarstw i ubrań. Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1909/17 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał wnioskodawczyni prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata oraz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że wnioskodawczyni podała, iż znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej ją do przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Referendarz uznał, że sytuacja majątkowa wnioskodawczyni jest na tyle trudna, że nie jest ona w stanie bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z tego względu, referendarz przyznał wnioskodawczyni prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Jednocześnie referendarz wskazał, iż ze względu na ustawowe zwolnienie wnioskodawczyni, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.), od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych zbędne stało się rozpoznawanie wniosku w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej (a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Sygn. akt I SA/Wa 1909/17 Zgodnie z art. 249 a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z tego względu referendarz, umorzył postępowanie w zakresie wniosku wnioskodawczyni o zwolnienie od kosztów sądowych. Od powyższego postanowienia starszego referendarza sądowego skarżąca wniosła w ustawowym terminie sprzeciw. Wnioskodawczyni wskazała na swoją trudną sytuację życiową, zły stan zdrowia oraz niską emeryturę w kwocie [...] zł, co, zdaniem strony, kwalifikuje ją do otrzymania wnioskowanej pomocy, w tym zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie wnioskodawczyni zwolniona jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy. Zwolnienie to wynika z art. 239 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a., zgodnie z którym strona skarżąca działanie w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Słusznie zatem referendarz sądowy uznał, że rozpoznawanie złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych, stało się zbędne i postępowanie w tym zakresie podlegało umorzeniu na mocy art. 249a p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata stwierdzić należy, że referendarz sądowy dokonał prawidłowej oceny, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające jego uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 260 § 1, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 249a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.