I SA/Wa 1912/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. L. w przedmiocie wymierzenia Wojewodzie [...] grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1061/12 1. wymierza Wojewodzie [...] grzywnę w wysokości 300 (trzysta) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego Z. L. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 20 lutego 2008 r. Z. L., spadkobierca C. J., wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] listopada 1984 r. nr [...] ustanawiającej odszkodowanie za nieruchomość położoną w dawnej wsi [...], ozn. jako działka nr [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji Naczelnika Gminy [...]. Decyzja Wojewody została utrzymana w mocy decyzją Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Z. L., wyrokiem z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1061/12 uchylił decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...]. Akta sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku z dnia 6 listopada 2012 r. zostały zwrócone w dniu 27 lutego 2013 r. do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej akta dotyczące opisanej nieruchomości przekazał Wojewodzie [...]. Pismem z dnia 26 kwietnia 2013 r. Wojewoda [...] poinformował strony postępowania, iż z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego załatwienie sprawy nastąpi do dnia 31 lipca 2013 r. Wobec bezczynności Wojewody [...] pismem z dnia 26 kwietnia 2013 r. Z. L. wniósł do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zażalenie na bezczynność organu w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uznał zażalenie za nieuzasadnione. Pismem z dnia 13 maja 2013 r. Z. L. wezwał Wojewodę [...] do wykonania wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1061/12. Organ w odpowiedzi pismem z dnia 4 czerwca 2013 r. poinformował strony postępowania, że względu na złożony charakter postępowania w chwili obecnej trwa analiza zgromadzonej dokumentacji. Pismem z dnia 24 czerwca 2013 r. Z. L., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w przedmiocie wymierzenia grzywny Wojewodzie [...] w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1061/12. W uzasadnieniu skargi opisał przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego z 2008 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] listopada 1984 r. ustanawiającej odszkodowanie za nieruchomość położoną w dawnej wsi [...]. Przy czym wskazał, ze powołanym wyrokiem z dnia 6 listopada 2012 r. uchylona została decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności w/w decyzji jak i decyzja pierwszoinstancyjna Wojewody [...], a zatem Wojewoda [...] ponownie powinien rozpoznać wniosek skarżącego z 2008 r. Pomimo upływu terminu z art. 35 kpa Wojewoda nie wydał nowej decyzji w powyższej sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podniósł, że pismem z dnia 26 kwietnia 2013 r. poinformował skarżącego o przyczynie niezałatwienia sprawy (konieczność uzupełnienia materiału dowodowego) i wskazał, iż postępowanie zostanie zakończone do dnia 31 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a pozostałe strony nie zażądają przeprowadzenia rozprawy w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 Ppsa. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1061/12 uchylił decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...]. Wobec czego koniecznym stało się ponowne rozpoznanie przez Wojewodę [...] wniosku skarżącego z dnia 20 lutego 2008 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] listopada 1984 r. nr [...]. Kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 Ppsa, zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi, tj. w niniejszej sprawie od dnia 19 marca 2013 r. Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Z akt sprawy wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dania [...] lipca 2013 r. nr [...] przed wydaniem niniejszego orzeczenia, rozstrzygnął sprawę i wydał decyzję stwierdzającą nieważność wskazanej decyzji Naczelnika Gminy [...]. Zgodnie z art. 154 § 3 Ppsa, wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Przy czym skoro Wojewoda w terminie przewidzianym w przepisach k.p.a., jak również przed wniesieniem skargi w trybie art. 154 § 1 Ppsa, nie załatwił sprawy, to wniosek o wymierzenie grzywny jest niewątpliwie uzasadniony. W realiach niniejszej sprawy Sąd ocenił, iż wystarczająco represyjną, jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 300 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 Ppsa i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Przy czym Sąd uwzględnił także fakt wydania decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 154 § 1 i § 3 w zw. z art. 154 § 6 oraz art. 119 pkt 2 i art. 120 Ppsa, orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa.