I SA/Wa 1922/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta Miasta K. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2000 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego postanawia umorzyć postępowanie sądowe. A.B. pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 3 stycznia 2001 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2000 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego. Postanowieniem z dnia 23 października 2002 r., sygn. akt I SA 45/01 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe. Z nadesłanej do Sądu kserokopii aktu zgonu wynikało bowiem, że skarżący A.B. zmarł 22 października 2001 r. Z kolei w dniu 12 listopada 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął prawomocny odpis postanowienia Sądu Rejonowego dla K. – Śródmieścia w K. Wydział I Cywilny z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt [...], z którego wynikało, że wchodzące w skład spadku po A.B. nieruchomości położone w Polsce nabył na podstawie ustawy z dobrodziejstwem inwentarza Skarb Państwa w całości. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął postępowanie sądowe oraz wezwał następcę prawnego skarżącego do udzielenia informacji czy popiera przedmiotową skargę. W odpowiedzi na wezwanie Sądu w dniu 3 stycznia 2008 r. wpłynęło pismo pełnomocnika Prezydenta Miasta K. pełniącego funkcję starosty - następcy prawnego A.B. z dnia 27 grudnia 2007 r., w którym wniesiono o umorzenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z pisma z dnia 27 grudnia 2007 r. jednoznacznie wynika, że następca prawny zmarłego skarżącego nie popiera wniesionej przez niego skargi. Postępowanie w sprawie stało się więc bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.