I SA/Wa 1923/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Skiba WSA Iwona Maciejuk Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku możliwości podziału działki oddala skargę. Syg. akt I SA/Wa 1923/13 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. biorąc za podstawę art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 24 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych( DZ.U z 2001 roku, nr 79, poz. 856 ze zm.) i art. 127 § 2, art. 138 §1 pkt 1 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2013 poz. 267 dalej jako k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania E. B. od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 roku stwierdzającej brak możliwości podziału działki nr [...] o pow. [...] ha uregulowanej w KW [...] ze względu na wyrażoną w decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 roku [...] Konserwatora Zabytków odmowę pozwolenia na podział nieruchomości – orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i dokonana ocena prawna. Postępowanie administracyjne w sprawie podziału działki nr [...] o powierzchni [...] ha z obrębu [...] stanowiącej nieruchomość uregulowaną w KW [...] położoną w rejonie ulic [...], [...] prowadzone jest z urzędu w celu wydzielenia terenu pochodzącego z dawnej nieruchomości [...] ozn. hip ,,[...] – działki nr nr [...],[...],[...],[...] objętego roszczeniami dawnych właścicieli wynikających z przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na terenie m.st. Warszawy( DZ.U nr 50, poz. 279 dalej jako dekret warszawski). Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 roku stwierdził brak możliwości podziału działki nr [...] o pow. [...] ha uregulowanej w KW [...] ze względu na wyrażoną w decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 roku [...] Konserwatora Zabytków odmowę pozwolenia na podział nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji podano, że w myśl art. 96 ust.1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (DZ.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm. – dalej u.g.n.) podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział. Jednocześnie na podstawie ust.1a wyżej powołanego przepisu w odniesieniu do nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków decyzję, której mowa w ust.1, wydaje się po uzyskaniu pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na podział nieruchomości. Z tego przepisu wynika, że decyzja konserwatora jest zagadnieniem wstępnym dla dokonania podziału działki nr [...] będącej własnością W. [...] Konserwator Zabytków decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 roku odmówił pozwolenia na podział wyżej powołanej działki. W wyniku wznowienia powyższego postępowania na wniosek D. K. [...] Konserwator Zabytków decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2010 roku uchylił ostateczną decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2008 roku oraz odmówił pozwolenia na podział działki nr [...] poprzez wydzielenie z niej projektowanych działek nr [...], [...], [...], [...] odpowiadającym dawnym działkom nr nr [...],[...],[...],[...], z hip. [...]. Po rozpatrzeniu odwołania E. B. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 roku uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił uchylenia decyzji [...] Konserwatora Zabytków nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2011 roku, syg. akt I SA/Wa 233/11 oddalił skargę na decyzję z dnia [...] grudnia 2010 roku. Wobec powyższego ze względu na brak pozwolenia na podział działki nr [...] wyrażonego w decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 roku [...] Konserwatora Zabytków orzeczono o braku możliwości dokonania podziału przedmiotowej działki. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła E. B. Decyzji organu I Instancji zarzucała naruszenie art. 96 ust.1 i 1a u.g.n. poprzez jego zastosowanie oraz art. 7 ust.1 dekretu z 26 października 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawa( DZ.U nr 50, poz. 279 dalej jako dekret warszawski) w związku z art. 95 pkt 4 u.g.n. poprzez jego niezastosowanie do stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że do podziału nieruchomości w skład której wchodzi nieruchomość objęta roszczeniami wynikającymi z dekretu, potrzebna jest zgoda konserwatora zabytków, co skutkowało nieuprawnioną odmową zatwierdzenia projektowanego podziału działki nr [...]. W ocenie organu odwoławczego zarzuty odwołującej są niezasadne, a tym samym na akceptację zasługuje rozstrzygnięcie organu pierwszoinsatncyjnego. Organ odwoławczy wskazywał, że zgodnie z art. 93 ust.1 u.g.n. ,, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami miejscowego planu. W razie braku planu stosuje się przepisy art. 94’’. Przepis art. 94 u.g.n. stanowi zaś ,, w przypadku braku planu miejscowego – jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzania tego planu – podział nieruchomości można dokonać, jeżeli: 1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo 2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Niezależnie od ustaleń planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podziału nieruchomości można dokonać w celu realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub odrębnych ustaw – art. 95 pkt 4 u.g.n. Przepis ten uniezależnia możliwość dokonania podziału jedynie od ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, a nie dotyczy zaś innych przepisów prawa, w tym art. 96 ust.1a u.g.n. Organ odnosząc się do zarzutu naruszenia wskazanego w odwołaniu przepisu art. 7 ust.1 dekretu warszawskiego argumentował, że decyzja w niniejszej sprawie nie jest decyzją wydaną w trybie dekretu warszawskiego. Skoro zatem do decyzji podziałowej wydanej w celu realizacji roszczeń dekretowych nie stosuje się jedynie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to należało uznać, ze stosuje się inne przepisy regulujące kwestię podziału nieruchomości, w tym przepis art. 96 ust. 1a zgodnie z którym w odniesieniu do nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, decyzję o której mowa w ust.1, wydaje się po uzyskaniu pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na podział tej nieruchomości. Brak zgody konserwatora zabytków uniemożliwiał organowi wydanie pozytywnej decyzji o podziale. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła E. B. Zaskarżonej decyzji zarzucała – naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 95 pkt 4 i art. 96 ust.1 i 1a u.g.n. w związku z art. 7 ust.1 dekretu warszawskiego poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w kontekście przedmiotowej sprawy przepis art. 95 pkt 4 u.g.n. uniezależnia możliwość dokonania podziału nieruchomości jedynie od ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, nie dotyczy zaś innych przepisów prawa, w tym art. 96 ust.1a u.g.n. albowiem decyzja Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 roku nie jest decyzją wydaną w trybie dekretu warszawskiego, podczas gdy postępowanie dotyczące podziału nieruchomości zostało wszczęte z urzędu i jest jedynie postępowaniem pomocniczym dla rozpoznania wniosku dekretowego skarżącej, co zatem idzie na potrzeby realizacji roszczeń dekretowych może być zastosowany art. 95 pkt 4 u.g.n. albowiem ogranicza on podział nieruchomości od zgodności z przepisami – ale z tymi z których wynika roszczenie skarżącej tj. przepisami dekretu warszawskiego. Błędna wykładnia w konsekwencji skutkowała naruszeniem przez organ art. 96 ust.1 u.g.n. poprzez jego zastosowanie i naruszeniem art. 7 ust.1 dekretu warszawskiego poprzez jego niezastosowanie, a także niewłaściwym przyjęciu, że do podziału nieruchomości w skład której wchodzi nieruchomość objęta roszczeniami wynikającymi z dekretu warszawskiego potrzebna jest zgoda konserwatora zabytków, co doprowadziło do nieuprawnionej odmowy zatwierdzenia projektowanego podziału działki. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 7 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza pominięciu okoliczności, że postępowanie podziałowe prowadzone jest w granicach wniosku dekretowego skarżącej; 2) art. 107 § 2 i 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika dlaczego ten stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach; 3) art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I Instancji; 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy brak było podstaw do utrzymania decyzji organu I Instancji w mocy; 5) art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez zaniechanie jego zastosowania, a w konsekwencji zaniechania wydania decyzji o podziale działki nr [...] o pow. [...] ha; 6) art. 8 k.p.a. – wynikającej z niej zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, do którego to naruszenia doszło poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji, a konsekwencji przeprowadzenie postępowania w sprawie w sposób rażący, a tym samym podważenie zaufania skarżącej do władzy publicznej. Z uwagi na powyższe skarżąca wnosiła uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi E. B. podnosiła, że organ nieprawidłowo twierdził, że procesowanie w zakresie podziału nieruchomości pozostawało w oderwaniu od wniosku dekretowego, co w konsekwencji oznaczało, że jako stanowiące element postępowania dekretowego, winno być prowadzone w trybie przepisów dekretu warszawskiego. Następnie skarżąca zwróciła uwagę, że w granicach niniejszej sprawy, zapadło szereg orzeczeń sądowych. Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – syg. akt I SA/Wa 2282/05 dobitnie potwierdził fakt, że ,, inne przesłanki niż określone w art. 7 ust.1 i 2 dekretu warszawskiego nie mają doniosłości prawnej i nie mogą stanowić przeszkody do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. Powyższe oznacza, że brak możliwości podziału przedmiotowej działki z uwagi na odmowę nie może stanowić podstawy odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. Zdaniem skarżącej organ był związany oceną prawną przedstawioną przez sąd administracyjny. Skarżąca wskazywała, że skoro nie został jeszcze rozpatrzony wniosek dekretowy, to należy uznać , że prawo byłych właścicieli korzysta z zasady pierwszeństwa przed prawami wynikającymi z innych regulacji. Nie jest zatem zasadne stosowanie art. 96 ust.1a u.g.n. w postępowaniu prowadzonym w granicach rozpoznawania wniosku dekretowego, gdyż przepis ten powstał po dacie wydania przepisów dekretu i w żaden sposób nie może modyfikować przesłanek na podstawie których dawni właściciele mogą domagać się ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu. Jeżeli miałyby być stosowane przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, to nie mogą one kolidować z przepisami dekretu warszawskiego. Oznacza to, że jedyną normą do zatwierdzenia projektowanego podziału powinien być art. 95 ust.4 u.g.n., który ogranicza podział od zgodności z przepisami z których wynika roszczenie skarżącej, tj. przepisami dekretu warszawskiego. Następnie skarżąca wskazywała, że wszczęcie postępowania podziałowego z urzędu( jak w przedmiotowej sprawie) jest wyjątkiem i dotyczy trzech sytuacji: a) jeżeli podział jest niezbędny do realizacji celów publicznych, przy czym bez znaczenia jest, kto jest właścicielem nieruchomości; b) gdy nieruchomość jest własnością gminy, chyba, że oddano ją w użytkowanie wieczyste; c) w przypadku określonych w art. 95 pkt 3-5 u.g.n. tj. w przypadku realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami lub odrębnych ustaw. W związku z powyższym oznacza to, że podział z urzędu jest szczególną formą podziału, a co za tym idzie dzielona nieruchomość nie podlega ocenie zgodności z decyzją konserwatora zabytków o ile pozostaje w zgodności z przepisami z których wynika roszczenie osoby w które podział jest dokonywany. Z tego względu postępowanie służące wydzieleniu działki gruntu dla celów określonych w art. 95 pkt 4 u.g.n.( jak w przedmiotowej sprawie), zwolnione jest z obowiązku pozyskania opinii konserwatora zabytków. Skarżąca powołała się również na stanowisko wyrażone w publikacji M. Wolanina – Podziały, scalenia nieruchomości( Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011), iż pozwolenie konserwatorskie nie może być wymagane w przypadku dokonywania podziałów dla celów określonych w art. 95 pkt 3-6 u.g.n. oraz, że ustawowy obowiązek realizacji roszczenia z wynikającego z dekretu, powinien stanowić prymat nad wolą wyrażoną przez konserwatora zabytków. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji przeprowadza ocenę zgodności decyzji z prawem. W szczególności istotne jest ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, iż okoliczności te nie zostały w zostały w sposób prawidłowy wyjaśnione uniemożliwia dokonanie oceny, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, w szczególności, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy( por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1981 roku, syg. akt S.A. 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7). Decyzja jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom postępowania administracyjnego, jak też uregulowaniom prawa materialnego( por. wyrok NSA z 7 października 2002 roku, syg. akt II SA 2554/04, LEX nr 77 220). Odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności należy odnieść się do naruszenia przepisów postępowania z uwagi na fakt, iż prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego możliwe jest w okolicznościach niewadliwych ustaleń faktycznych w danej sprawie. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony( por. wyrok NSA z 4 listopada 2010 roku, syg. akt II GSK 619/09, LEX nr 746099). Skarżąca wskazuje, iż organ naruszył przepisy art. 7 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczepującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, a zwłaszcza pominięcie, że postępowanie podziałowe prowadzone było w granicach wniosku dekretowego. Wskazane w skardze przepisy nakładają na organ prowadzący postępowanie obowiązki zebrania całości materiału i statuują zasadę swobodnej oceny dowodów. Aktywna postawa organu administracji publicznej podczas całego postępowania wyjaśniającego winna być rozumiana jako obowiązek organu wykorzystania w sprawie wszystkich dowodów znanych mu z urzędu, poszukiwanie innych dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych, a także dopuszczenie środków dowodowych zgłaszanych przez stronę lub innych uczestników postępowania, o ile mają istotne znaczenie dla sprawy( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 lipca 2013 roku, syg. akt II SA/Kr 455/13). Artykuł 80 k.p.a. statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, a zatem nie wyznacza on organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość poszczególnych środków dowodowych. W ocenie sądu należy zauważyć, iż skarżąca w żadnym stopniu nie zaprezentowała argumentów, które pozwalałyby uznać trafność stawianych w tym przedmiocie zarzutów. Skarżąca winna wskazać w jakim zakresie organ nie zebrał i nie poddał ocenie materiału dowodowego niezbędnego do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, czy też nie wskazał dlaczego zaprezentowana ocena zgromadzonych dowodów narusza dyspozycję przepisu art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu sam fakt, skarżąca nie zgadza się z treścią rozstrzygnięcia nie może zostać uznane na istotne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzuty naruszenia innych wskazanych w skardze przepisów postępowania są związane z wyżej wskazanymi przepisami i są konsekwencją błędnej oceny materiału dowodowego oraz naruszeń w zakresie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W ocenie Sądu podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik postępowania nie znajdują potwierdzenia. Został zebrany cały materiał dowodowy, a jego ocena nie nosi znamion dowolności. Naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach – jako błędna wykładnia albo niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię należy wykazać mylne zrozumienie stosowanego przepisu. Natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego należy wykazać, iż stosując przepis popełniono błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznano, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Skarżąca wskazywała, że doszło do naruszenia przepisów art. 95 pkt 4 i art. 96 ust.1 i 1a u.g.n. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że do podziału nieruchomości w skład której wchodzi nieruchomość objęta roszczeniami wynikającymi z dekretu warszawskiego potrzebna jest zgoda konserwatora zabytków, jeżeli nieruchomość wpisana jest do rejestru zabytków. W niniejszej sprawie postępowanie w sprawie podziału nieruchomości – działki nr [...] zostało wszczęte z urzędu i faktycznie w celu realizacji roszczeń do gruntu wynikających z art. 7 dekretu warszawskiego. Organ administracji publicznej rozpoznając daną sprawę – stosując zasadę praworządności – art. 6 k.p.a. winien działać na podstawie obowiązującego prawa. Zgodnie z przepisem art. 96 ust.1 u.g.n. podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającego podział. W odniesieniu do nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, decyzję o której mowa w ust.1 wykonuje się po uzyskania pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na podział tej nieruchomości. Wskazany w skardze przepis art. 95 pkt 4 stanowi, że niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu - realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub odrębnych ustaw. Postępowanie podziałowe zostało wszczęte co prawda w celu realizacji wniosku dekretowego, ale niewątpliwie jest ono samodzielnym postępowaniem administracyjnym rozstrzyganym w oparciu o przepisy art. 95 pkt 4 i art. 96 ust.1 u.g.n. Należy zauważyć, iż podział nieruchomości w trybie art. 95 może być dokonany tylko niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w sytuacji realizacji roszczeń wynikających z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami lub odrębnych ustaw. Nie można zgodzić się ze skarżącą, iż poza uwagą organu w sytuacji podziału nieruchomości, powinna pozostać treść przepisu art. 96 ust.1a u.g.n. ponieważ wskazany przepis art. 95 pkt 4 u.g.n. pozwala na dokonanie podziału nieruchomości w każdej sytuacji, a jedynym ograniczeniem mogłyby nakładać przepisy dekretu warszawskiego, w którego trybie skarżąca ubiega się ustanowienie użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej obecnie część zabytku nieruchomego. Wskazany przepis nakłada na organ obowiązek uzyskania pozwolenia konserwatora zabytków w sytuacji gdy nieruchomość wpisana jest do rejestru zabytków, co w niniejszym przypadku ma miejsce. Przepis ten nie wyłącza sytuacji gdy część nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków byłaby przedmiotem postępowania w trybie art. 7 dekretu warszawskiego. W tej sytuacji w ocenie sądu faktycznie dochodzi do konfliktu interesów – praw osoby ubiegającej się o nieruchomość w trybie dekretu warszawskiego oraz ochrony zabytków. Należy uznać, że skoro ustawodawca przyjął regulację art. 96 ust.1a u.g.n. to uznał, że w wyjątkowych sytuacjach, gdy nieruchomość wchodząca w skład zabytku nieruchomego mogłaby być przedmiotem podziału, tylko pod warunkiem zgody organu ochrony konserwatorskiej. W niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 roku nr [...] [...] Konserwator Zabytków orzekł o braku możliwości podziału przedmiotowej nieruchomości. W ocenie Sądu nie można uznać, iż organ naruszył przepisy prawa materialnego i niewłaściwie zastosował przepis art. 96 ust.1a. u.g.n. W każdej sytuacji gdy nieruchomość, która miała zostać podzielona była wpisana do rejestru zabytków, to organ przed dokonaniem podziału musiał uzyskać zgodę konserwatora zabytków na jej podział. Wskazany przepis pozostaje w związku z przepisem art. 36 ust.1 pkt 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami( DZ.U nr 162, poz. 1568 ze zm.), który wymaga zgody konserwatora zabytków na podział zabytku nieruchomego. Brak zgody konserwatora na podział zabytku nieruchomego w świetle art. 96 ust.1a przesądzał o tym, że organ odmówił podziału przedmiotowej nieruchomości. Z tych też względów należy uznać, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i z tego względu biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak wstępie.