I SA/Wa 1931/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę. Jak wynika z treści skargi M. S. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 23 października 2006 r., skarżący wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na ustną, odmowną decyzję, ogłoszoną przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. w dniu [...] sierpnia 2006 r. w sprawie niezałatwienia w terminie wniosku z dnia 28 lipca 2006 r., w części dotyczącej przyznania zasiłku celowego na [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. potraktowało powyższe odwołanie jako zażalenie wniesione na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. na działalność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] października 2006 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało to zażalenie za nieuzasadnione. M. S. zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie zostało wydane, na podstawie art. 37 k.p.a., w wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest szczególnym środkiem prawnym. Jego przedmiotem nie jest bowiem wydane w toku postępowania postanowienie organu (art. 141 § 1 k.p.a.), lecz niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. Postanowienie organu administracji wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Na postanowienie organu administracji wydane w tym trybie nie służy zażalenie (por. art. 141 § 1 k.p.a.). W wyroku z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV S.A. 572/99, ONSA 2002/3/116, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro w kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu o dopuszczalności zaskarżenia tego postanowienia, oznacza to, iż stronie nie przysługuje prawo podważania tego stanowiska (postanowienia) w trybie procesowym. Jest to zrozumiałe, jeśli się zważy, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść do sądu skargę na bezczynność organu (gdyż spełnia warunek formalny określony w art. 37 § 1 k.p.a.) i w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 2 k.p.a. Sprawa ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., wydane w związku z wniesieniem zażalenia - na podstawie art. 37 k.p.a. - na niezałatwienie przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. w terminie wniosku z dnia 28 lipca 2006 r., nie należy do właściwości sądów administracyjnych, gdyż nie jest to postanowienie, na które służy zażalenie, postanowienie to nie kończy postępowanie, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a. warunkuje wprawdzie wniesienie do sądu administracyjnego skargi, ale jedynie skargi na bezczynność organu pierwszej instancji, a nie na działanie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie. A zatem, skoro zaskarżone postanowienie nie jest objęte zakresem działania sądów administracyjnych, określonym w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyjąć należy, że skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cytowanej ustawy, podlegała odrzuceniu.