I SA/Wa 1938/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska Sędziowie WSA Daniela Kozłowska (spr.) WSA Gabriela Nowak Protokolant Marta Maciejkowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2008 r. sprawy ze skarg Polskiego Związku [...] i Wytwórni [...] S.A. w R. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 1999 r., nr [...] i postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] maja 1998 r., nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast postanowieniem z dnia [...] maja 1998 r. nr [...], powołując art. 149 § 1 i art. 150 § 1 w związku z art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] lutego 1995 r. nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 1969 r. oraz utrzymanego nią z mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w R. z dnia [...] października 1968 r. w części dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem nieruchomości opisanych w pkt 3, 4 i 5 tego orzeczenia. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wnioskiem z [...] lutego 1998 r. Prezes [...] Związku [...] w R. działając w imieniu własnym i w imieniu Wytwórni [...] S.A. wystąpił o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1, 4 i 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z [...] maja 1995 r. Organ ocenił, że przedstawione we wniosku okoliczności uzasadniają wznowienie postępowania wobec zaistnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. ujawnienia nowych dokumentów nieznanych organowi w dacie wydania decyzji z [..] lutego 1995 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 1999 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z [...] lutego 1995 r. stwierdzającej nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w R. z [...] października 1968 r. w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości opisanych w pkt 3, 4 i 5 orzeczenia oraz utrzymującej je w mocy decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 1969 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji Prezes UMiRM wskazał, że w ramach wznowionego postępowania wszechstronnie zbadano całość sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] lutego 1995 r. Ustalono, że Minister zasadnie stwierdził nieważność decyzji wywłaszczeniowej i w związku z brakiem przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. nie ma podstaw do uchylenia decyzji wydanej w postępowaniu nadzorczym. Organ naczelny wszechstronnie zbadał zgodność procedury wywłaszczenia oraz prawidłowość orzeczenia w tym zakresie z przepisami ustawy wywłaszczeniowej. Ustalono w szczególności, że w dniu wydania orzeczenia o wywłaszczeniu nieruchomości nie istniała w obrocie prawnym ważna decyzja lokalizacyjna, gdyż decyzja z dnia [...] kwietnia 1965 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji [...] została wyeliminowana z obrotu prawnego na podstawie decyzji z [...] października 1965 r. Uchybienie to stanowiło rażące naruszenie prawa – art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Zgodnie z tym przepisem warunkiem wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego było załączenie do wniosku o wywłaszczenie ważnej decyzji lokalizacyjnej. Zagospodarowanie przedmiotowej nieruchomości jako [...] stanowi element stanu faktycznego i nie powoduje postania nieodwracalnych skutków prawnych, które zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. uniemożliwiałyby wyeliminowanie badanych orzeczeń z obrotu prawnego. Powołana decyzja z [...] lutego 1995 r. jest prawidłowa, natomiast podniesione zarzuty nie mogły być uwzględnione, gdyż nie wyczerpują przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. Skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] kwietnia 2001 r. i [...] lutego 1999 r. wniósł Polski Związek [...] w R. i Wytwórnia [...] S.A. Skarżący zarzucili wydanym decyzjom naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7, 10, 28, 77 § 1, art. 156 § 1 pkt 2 i art. 156 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu skarg rozwinięto podniesione zarzuty. Odpowiadając na skargi Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniósł o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego wniesione w tej sprawie skargi podlegają rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sąd uchylił zaskarżone decyzje, lecz z innych przyczyn niż wskazane w skargach. Przede wszystkim należy wskazać, że w sprawie nie zostało wyjaśnione, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w terminie, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a.. Strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, a w razie gdy żąda wznowienia na podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. Strona musi wykazać, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała o okolicznościach przewidzianych w art. 148 § 1 k.p.a. lub decyzji – art. 148 § 2 k.p.a. Należy przyjąć, że zachowanie terminu miesięcznego musi być udowodnione przez stronę. Organ swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Jeżeli podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie terminu, organ administracji władny jest do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Jest to rozstrzygnięcie merytoryczne, rozstrzygające sprawę stwierdzeniem, że nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania. Z akt rozpatrywanej sprawy nie wynika, aby Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast badał, czy wniosek z dnia [...] lutego 1998 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] lutego 1995 r. został złożony w terminie. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] maja 1998 r. o wznowieniu postępowania, ani w decyzjach Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 1999 r. i [...] kwietnia 2001 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji z [...] lutego 1995 r. nie żadnych danych co zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W ponownym postępowaniu zagadnienie to powinno być niewątpliwie wyjaśnione i dopiero w zależności od wyniku tych ustaleń organ będzie mógł wydać postanowienie o wznowieniu postępowania albo decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Przed wyjaśnieniem powyższej okoliczności nie ma podstaw do merytorycznej oceny zaskarżonych decyzji. Należy też zauważyć, że przedstawione Sądowi akta sprawy składają się częściowo z dokumentów kserowanych, niepotwierdzonych za zgodność i nieczytelnych, np. decyzja o wywłaszczeniu, nie zawierają też wszystkich istotnych w sprawie dokumentów, np. decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia z dnia [...] lipca 1969 r., pisma z [...] stycznia 1998 r., o którym mowa we wniosku o wznowienie postępowania, pisma R. P. z [...] listopada 1998 r. i dokumentów, o jakich mowa w postanowieniu z [...] maja 1998 r. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).