I SA/Wa 1939/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Miernik WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant starszy referent Agnieszka Żurawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2012 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Skarbu Państwa, po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzją z [...] lipca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] kwietnia 2011 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Skarbu Państwa z [...] lutego 2010 r. nr [...] odmawiającej wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] października 2002 r. stwierdzającej nabycie przez Powiat [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości zabudowanej, położonej w W. przy ul. [...], w obrębie ewidencyjnym [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. [...] maja 2009 r. Minister Skarbu Państwa otrzymał wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] nr [...] z [...] października 2002 r. We wniosku Spółdzielnia wskazała, że Wojewoda [...] rażąco naruszył przepisy prawa wydając przedmiotową decyzję, gdyż sporne nieruchomości znajdują się w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", a co za tym idzie nie mogły być przekazane na rzecz Powiatu [...]. Minister Skarbu Państwa decyzją z [...] lutego 2010 r., powołując się na brak po stronie Spółdzielni przymiotu strony, odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji Wojewody [...]. Pismem z 28 maja 2010r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Skarbu Państwa z [...] lutego 2010 r. Minister Skarbu Państwa decyzją z [...]kwietnia 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Skarbu Państwa z [...] lutego 2010 r., gdyż uznał, że nie zaszły przesłanki określone w art. 156 § 1 Kpa i tym samym nie było podstaw do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. Od powyższej decyzji Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca zarzuciła organowi niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i błędne uznanie, iż Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" nie posiada interesu prawnego w sprawie nadzorczej. Ponadto skarżąca zarzuciła, że Minister Skarbu Państwa błędnie zastosował art. 60 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), jak też nie zajął stanowiska wobec braku uwzględnienia ostatecznej decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z [...] września 1980 r., nr [...] orzekającej o ustanowieniu użytkowania wieczystego terenu zabudowanego położonego w W. przy ul. [...], [...], [...] i [...] na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]". Minister Skarbu Państwa decyzją z [...] lipca 2011 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w orzecznictwie dominuje pogląd, iż tylko przepis prawa materialnego stanowiąc podstawę interesu prawnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Zdaniem organu odwoławczego, skarżący nie wykazał takiego prawa i słusznie Minister Skarbu Państwa odmówił przymiotu strony Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]". Odnosząc się do zarzutu braku analizy decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z [...] września 1980 r. nr [...] Minister zaznaczył, że w decyzji Ministra Skarbu Państwa z [...] lutego 2010 r. powyższa decyzja była przedmiotem analizy i w trakcie postępowania ustalono na podstawie pisma Urzędu Miasta W. Biura Gospodarki Nieruchomościami z [...] grudnia 2005 r. nr [...], że decyzja ustanawiająca użytkowanie wieczyste nie obejmowała nieruchomości położonych przy ul. [...] w W. Organ podkreślił, że informacja ta pochodziła nie od jednostki samorządowej będącej stroną postępowania, lecz od właściwego miejscowo starosty wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, który reprezentuje Skarb Państwa w zakresie gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa i nie ma podstaw do uznania, że nastąpiła kolizja interesów stron. Zdaniem organu odwoławczego, istotne jest również to, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" pismem z [...] listopada 1992 r. nr [...] potwierdziła fakt wyłączenia spod użytkowania gruntów zajętych pod [...] w porozumieniu z 17 grudnia 1993 r. zawartym pomiędzy Urzędem Dzielnicy Gminy W., a Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]". Nie bez znaczenia w sprawie jest też to, że Minister Skarbu Państwa, badając zasadność zarzutów wobec zaskarżonej decyzji Wojewody [...] wystąpił o aktualny odpis z księgi wieczystej dla przedmiotowych nieruchomości. W otrzymanym odpisie z księgi wieczystej nr [...] jako właściciel wpisane jest Miasto W. Brak jest natomiast jakichkolwiek wpisów odnośnie użytkowania wieczystego Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", a następstwem tego jest wystąpienie do właściwego organu Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" o ustanowienie użytkowania wieczystego dla przedmiotowych nieruchomości położonych przy ul. [...] w W. Minister podał, że w świetle pisma Urzędu Miasta W. Biura Gospodarki Nieruchomościami z [...] grudnia 2005 r. nr [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" nie spełniła przesłanek do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na spornych nieruchomościach bowiem nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 207 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 35 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.). Mając na uwadze ustalony w sprawie stan prawny i faktyczny Minister stwierdził, że decyzja Ministra Skarbu Państwa z [...] kwietnia 2011 r. nie narusza prawa, a co za tym idzie, brak jest podstaw prawnych do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Od decyzji Ministra Skarbu Państwa z [...] lipca 2011 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuciła: 1) naruszenie przez organ przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 28 Kpa w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez bezpodstawne odmówienie Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" przymiotu strony, w wyniku czego strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 2) naruszenie przez organy przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 8 i art. 77 Kpa poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, nie podjęcie z urzędu, ani na wniosek żadnych czynności zmierzających do wnikliwego, bezstronnego rozpoznania sprawy, w tym ustalenia stanu faktycznego, działając tym samym wbrew interesowi obywateli; 3) naruszenie art. 16 Kpa poprzez bezpodstawne nieuwzględnienie ważności ostatecznej decyzji administracyjnej wbrew zasadzie trwałości decyzji ostatecznych, błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, w szczególności art. 60 ustawy poprzez bezpodstawne uznanie, że w sprawie doszło do spełnienia przesłanek niezbędnych do wydania decyzji komunalizacyjnej; 4) naruszenie przez organy przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 24 § 1 pkt 1 i 4 Kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia na zaświadczeniu wydanym przez organ, który winien zostać wyłączony od rozpoznania sprawy; 5) naruszenie przez organy przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 156 Kpa poprzez nierozpoznanie sprawy z urzędu pod kątem wszystkich przesłanek wynikających z art. 156 Kpa; 6) naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez przekroczenie jej granic wskutek niedokonania oceny wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, niezasadne odmówienie wiary niektórym dowodom zgromadzonym w sprawie i brak wskazania przesłanek, którymi organ kierował się odmawiając wiary tym dowodom oraz niewyczerpanie przez organ wszystkich środków dowodowych, w tym niepodjęcie próby ustalenia zakresu regulacji decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z [...] września 1980 r. nr [...]. W skardze Spółdzielnia wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji; 2) dopuszczenie dowodu z akt spraw administracyjnych prowadzonych przez Ministra Skarbu Państwa, Wojewodę [...], ze zbioru dokumentów prowadzonych w księdze wieczystej [...] oraz z akt sprawy zakończonej wydaniem decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] września 1980 r.; 3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych oraz kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu Spółdzielnia wskazała, że decyzja z 1980 r. orzekająca o ustanowieniu użytkowania wieczystego, pozostająca w obrocie prawnym, obejmowała teren zabudowany o pow. [...] m2 przy ul. [...], [...], [...] i [...]. Grunt ten został objęty lokalizacją inwestycji nr [...] z dnia [...] lipca 1971 r. Zdaniem skarżącej kopia mapy z dnia [...] lipca 1971 r. [...] będąca załącznikiem do decyzji z 1980 r. oraz wypisy z ewidencji gruntów wskazują, że przedmiotowe działki były objęte decyzją lokalizacyjną. Skarżąca ponadto uważa, że na mocy ostatecznej decyzji z 1980 r. przysługuje jej prawo użytkowania wieczystego do gruntu objętego kwestionowaną decyzją komunalizacyjną, co kreuje po stronie skarżącej interes prawny w rozumieniu art. 28 Kpa. Zdaniem Spółdzielni, stronami postępowania komunalizacyjnego toczącego się w trybie art. 60 ustawy z 13 października 1998 r. są także osoby powołujące się na dokumenty świadczące o tym, że to im przysługiwało w dacie komunalizacji prawo własności do skomunalizowanego mienia. Decyzje odmawiające uznania Spółdzielni za stronę postępowania nadzorczego świadczą o naruszeniu przez organy art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności obu zaskarżonych decyzji. Za wadliwe Spółdzielnia uznała też oparcie się przez organ na piśmie Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W. oraz braku wezwania Miasta W. do przedłożenia dokumentacji ze sprawy zakończonej decyzją z 1980 r. bądź braku powołania biegłego geodety celem wyjaśnienia kwestii objęcia kwestionowaną decyzją komunalizacyjną gruntów oddanych w użytkowanie wieczyste Spółdzielni na mocy decyzji z 1980 r. Zdaniem skarżącej organ nie miał podstaw, aby oprzeć swe rozstrzygnięcie o zaświadczenie Urzędu W. – organu zainteresowanego bezpośrednio wynikiem sprawy administracyjnej, który winien zostać wyłączony w trybie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 Kpa od załatwienia sprawy. Uchybieniem proceduralnym było też pominięcie zupełnego odpisu z księgi wieczystej oraz zaświadczenia z ewidencji gruntów z daty wcześniejszej sprzed wykreślenia Spółdzielni z rejestrów. Wadliwe było też oparcie się przez organ przy rozpatrywaniu sprawy na aktualnym odpisie z księgi wieczystej oraz na porozumieniu zawartym pomiędzy Urzędem Dzielnicy, a Spółdzielnią, które mogło co najwyżej stanowić dowód na okoliczność istnienia sporu co do wykładni decyzji z 1980 r. Zdaniem Spółdzielni decyzja Wojewody narusza art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. ponieważ Zakład [...] nie władał budynkiem [...] w imieniu Skarbu Państwa, lecz zajmował lokale na podstawie stosunku najmu, który nie odpowiadał pojęciu "władania" w rozumieniu przepisu art. 60 (możliwości samodzielnego korzystania z nieruchomości zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki). Użytkowanie wieczyste ustanowione na rzecz Spółdzielni uniemożliwiało komunalizację spornych działek gruntu, ponieważ grunty znajdujące się w użytkowaniu wieczystym nie wchodzą do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa. Wadą zaskarżonych decyzji jest także to, że organ nadzoru nie dokonał oceny legalności decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. w kontekście wszystkich przesłanek z art. 156 § 1 Kpa. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o oddalenie skargi i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd zauważa, że w niniejszym postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przedmiotem kontroli ze strony Ministra Skarbu Państwa była decyzja tego organu z [...] lutego 2010 r. odmawiająca, na podstawie art. 157 § 3 Kpa, wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] nr [...] z [...] października 2002 r. stwierdzającej nabycie przez Powiat [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości zabudowanej, położonej w W. przy ul. [...], w obrębie ewidencyjnym [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...]. Zatem przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest to, czy Minister Skarbu Państwa zgodnie z prawem ustalił, że kontrolowana decyzja z [...] lutego 2010 r. nie zawiera wady nieważności z art. 156 § 1 Kpa. Zdaniem Sądu, rację ma Minister Skarbu Państwa, że w kwestionowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji organ nadzoru prawidłowo przyjął, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" nie wykazała, że rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające (...) wpływa na prawa Spółdzielni do nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...], co skutkuje brakiem przymiotu strony w rozumieniu art. 28 Kpa. Wbrew temu co twierdzi skarżąca legitymacji do bycia stroną postępowania nadzorczego nie można było wywieść z powoływanej przez Spółdzielnię decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z [...] września 1980 r., nr [...] orzekającej o ustanowieniu na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" prawa użytkowania wieczystego terenu zabudowanego o pow. [...] ha [...] m2, położonego w W. przy ul. [...], [...], [...] i [...]. Jak trafnie wskazała skarżąca w sprawach komunalizacyjnych rozstrzyganych w trybie art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. stronami postępowania są z jednej strony podmioty publicznoprawne między którymi następuje transfer prawa własności, a z drugiej strony podmioty, które twierdzą, że w dniu 1 stycznia 1999 r. to im przysługiwał tytuł prawny, który wyłączał komunalizację mienia z mocy prawa. Zgodzić należy się też ze Spółdzielnią, że w sprawach prowadzonych w trybie art. 60 ust. 1 ustawy wprowadzającej kluczowe znaczenie ma zwrot "mienie będące we władaniu" Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 grudnia 2000 r., sygn. akt I SA 1244/00 (LEX nr 81993) władanie to wykonywane praw między innymi poprzez państwowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne w ramach takich instytucji prawnych, jak użytkowanie, zarząd, trwały zarząd, które musiało być tego rodzaju, że dawało posiadaczom tych praw możliwość samodzielnego korzystania z państwowej nieruchomości zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki, dokonywania zmian w zabudowie, wznoszenia nowych budowli, a także w ograniczonym zakresie rozporządzania nieruchomością, np. wynajmowanie lub jej wydzierżawianie. Zdaniem Sądu nie można jednak uznać, że tytułem prawnym, który potwierdzał w dniu 1 stycznia 1999 r. sprawowane w sensie prawnym władztwo (poprzez wykonywanie prawa użytkowania wieczystego) mogła być decyzja Naczelnika Dzielnicy W. z [...] września 1980 r., nr [...]. Decyzja ta została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 Nr 22, poz. 159 ze zm.). Z przepisu art. 3 ust. 3 tej ustawy wynikało, że spółdzielniom budownictwa mieszkaniowego oddaje się tereny w użytkowanie wieczyste. Z przepisów art. 11 i 20 tej ustawy wynikało, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste miało formę umowy cywilnoprawnej, której zawarcie było poprzedzone decyzją administracyjną. Do powstania użytkowania wieczystego konieczny był wpis tego prawa do księgi wieczystej, dlatego też w pkt VI decyzji z 1980 r. wskazano, że podpisanie umowy notarialnej nastąpi w terminie 2 miesięcy od daty urządzenia księgi wieczystej. Nie można pominąć i tego, że także w dniu 1 stycznia 1999 r. jak i obecnie oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste następuje w formie umowy cywilnoprawnej, a do jego powstania wymagany jest wpis w księdze wieczystej (art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami). Nie można zatem zgodzić się ze skarżącą, że decyzja Naczelnika Dzielnicy W. z [...] września 1980 r., nr [...] jest tego rodzaju dowodem, który kreuje legitymację Spółdzielni do bycia stroną postępowania w rozumieniu art. 28 Kpa w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. Jak wynika z poglądów judykatury decyzja poprzedzająca zawarcie umowy cywilnoprawnej, sama w sobie, nie wywoływała bezpośrednich skutków prawnych, a jedynie stanowiła końcowy etap fazy przygotowawczej mającej na celu oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste (por. wyrok SN z 10 października 1997 r., sygn. akt III CRN 58/77, LEX nr 80077). Wobec tego, że w obowiązującym w dacie jej wydania stanie prawnym obrót terenami państwowymi podlegał kontroli państwa decyzja tego rodzaju pozytywna dla wnioskodawcy miała charakter swoistej zgody organu poprzez którą następowało zatwierdzenie przez państwo osoby przyszłego nabywcy, przedmiotu prawa użytkowania wieczystego oraz zaproponowanych we wniosku warunków użytkowania wieczystego (art. 20 ust. 2 ustawy z 1961 r.). Wobec tego sama decyzja orzekająca o ustanowieniu użytkowania wieczystego z 1980 r. wydana na podstawie powołanej wyżej ustawy nie mogła być dowodem na przysługujące Spółdzielni prawo użytkowania wieczystego, które mogło dowodzić "władania" gruntem w sensie prawnym, o którym mowa w art. 60 ustawy wprowadzającej. Z ustaleń organu nadzoru i stanowiska zaprezentowanego przez skarżącą nie wynika, aby Spółdzielnia w momencie dokonywania przez Ministra Skarbu Państwa kontroli dopuszczalności wszczęcia postępowania nadzorczego legitymowała się prawem użytkowania wieczystego do spornego gruntu. Takiego prawa Spółdzielnia nie udowodniła także w postępowaniu nadzorczym zakończonym zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważa, że trafnie wskazała Spółdzielnia, iż prawidłowe ustalenie jakie konkretne grunty były przedmiotem decyzji z 1980 r. winno nastąpić w oparciu o dokumentację stanowiącą podstawę jej wydania, zwłaszcza plan geodezyjny nr [...], a nie dowody wytworzone po wydaniu tej decyzji, w szczególności porozumienie zawarte miedzy organem, a Spółdzielnią. Rzecz jednak w tym, że argumenty dotyczące tego zagadnienia miałyby istotne znaczenie dla sprawy, gdyby decyzja z 1980 r. została wykonana, a prawo użytkowania wieczystego zostałoby na podstawie umowy wpisane do księgi wieczystej przed dniem 1 stycznia 1999 r. Nie można też podzielić zarzutu skargi, co do tego, że Minister Skarbu Państwa nie dokonał oceny legalności decyzji z [...] lutego 2010 r. w aspekcie wszystkich przesłanek z art. 156 § 1 Kpa. Faktem jest, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. Minister skupił się na podstawie nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa (rażącego naruszenia prawa), ale w treści decyzji wyraźnie powołał się na przepis art. 156 § 1 Kpa i w końcowej części uzasadnienia wyraźnie stwierdził, że decyzja z [...] lutego 2010 r. nie wyczerpuje przesłanek z art. 156 § 1 Kpa i że została prawidłowo wydana, którą to ocenę podzielił w zaskarżonej decyzji Minister działając jako organ odwoławczy. Takie stanowisko nie budzi zastrzeżeń Sądu, a i sama skarżąca nie wykazała, aby kwestionowana decyzja była obciążona którąkolwiek z wad nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1, 3-7 Kpa. Sąd zwraca uwagę, że zawsze można zarzucić to, że decyzja mogła być bardziej wyczerpująco uzasadniona. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca odnoszą się do istoty sprawy, tj. legalności odmowy przyznania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" statusu strony postępowania przez Ministra Skarbu Państwa. Wnioskodawca nie przedstawił bowiem tytułu prawnorzeczowego do przedmiotowego gruntu, który umożliwiłby skuteczne zainicjowanie postępowania nadzorczego, a zatem organ nadzoru wydając [...] lutego 2010 r. decyzję prawidłowo zastosował przepis art. 157 § 3 Kpa. Wobec tego zarzuty naruszenia przez Ministra Skarbu Państwa przepisów wymienionych w pkt 1-7 skargi Sąd uznał za nieuzasadnione. W skardze Spółdzielnia twierdzi, że skoro decyzja z 1980 r. nie została wycofana z obrotu prawnego, to wywołuje skutki prawne. Jednakże zagadnienie dotyczące tego, czy również obecnie decyzja ta jest wiążąca dla organu gospodarującego zasobem nieruchomości i kreuje po stronie Spółdzielni roszczenie o zawarcie umowy cywilnoprawnej pozostaje kwestią otwartą i jako takie wykracza poza przedmiot niniejszej sprawy. Mając to wszystko na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.