I SA/Wa 194/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. F. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz skarżącego W. F. kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem połowy uiszczonego wpisu sądowego. W. F. wniósł za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu przewidzianego do wniesienia odwołania od decyzji Starosty S. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za działkę gruntu nr [...] o pow. [...] ha położoną w P. w obrębie [...], zajętej pod drogę publiczną ul. [...]. W dniu 29 maja 2009 r. wpłynęło do akt sprawy pismo procesowe skarżącego, cofające skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może rozporządzać skargą. Oznacza to, że może zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba że zmierzałoby to do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, wówczas Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby wniosek cofający skargę niedopuszczalnym. Wobec tego Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i prawnie skuteczne. W tej sytuacji, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił jak w sentencji, rozstrzygając o zwrocie połowy wpisu od skargi w oparciu o art. 232 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.