I SA/Wa 1942/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie NSA Anna Łukaszewska - Macioch (spr.) asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Monika Chorzewska - Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] października 2006 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. S., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] orzekającą o skierowaniu M. S. do Domu Pomocy Społecznej [...] w P., na czas nieokreślony, oraz o ustaleniu odpłatności za pobyt. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że – jak wynika z wywiadu środowiskowego oraz zaświadczeń z dnia [...] października 2005 r. lekarza psychiatry oraz psychologa – M. S. jest leczony na [...], jest sprawny ruchowo i samodzielny, jednak ze względu na to, iż nie kontynuuje leczenia i nie ma wsparcia w rodzinie oraz w najbliższym otoczeniu, wymaga całodobowej opieki. Brak samodzielnego podejmowania leczenia powoduje agresję zagrażającą otoczeniu. M. S. odmówił korzystania z zaoferowanych przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] usług specjalistycznych w wymiarze czterech godzin dziennie. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] listopada 2005 r. sygn. akt [...] RC [...] Sąd Rejonowy w S. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich orzekł o umieszczeniu M. S. w domu Domu Pomocy Społecznej bez jego zgody. Organ wskazał również, iż zgodnie z regulacją zawartą w art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 1 maja 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, nie mogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Przepis art. 54 § 2 i § 4 wskazanej wyżej ustawy stanowi, że osobę taką kieruje się do domu pomocy społecznej za jej zgodą, jednak w przypadku gdy osoba bezwzględnie wymagająca pomocy nie wyraża zgody na umieszczenie w domu pomocy społecznej lub po umieszczeniu wycofa swoją zgodę, ośrodek pomocy społecznej lub dom pomocy społecznej są obowiązane do zawiadomienia o tym właściwego sądu, a jeżeli osoba taka nie ma przedstawiciela ustawowego lub opiekuna – zawiadamia się prokuratora. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji M. S. podnosił, że niesłusznie został umieszczony w domu pomocy społecznej. Nie przeprowadzono wywiadu środowiskowego w całej wsi, a tylko w domu nr [...] w W. Sąsiad chce się go pozbyć, aby w jego miejscu zamieszkania postawić dom i zmyśla historie, na które nie ma świadków. Odwołujący się uważa, że jest zdolny do samodzielnej egzystencji, natomiast ma trudną sytuację rodzinną - matka wymaga opieki, a nie ma się kto nią zająć. Organ odwoławczy uznał, że podnoszone przez M. S. zarzuty nie mają odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Przyczyną umieszczenia w domu pomocy społecznej była wyłącznie choroba stwarzająca zagrożenie dla otoczenia oraz fakt, że stan zdrowia uniemożliwia choremu samodzielne leczenie i co za tym idzie samodzielną egzystencję. Na powyższą decyzję M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podniósł, iż nie wyraża zgody na pobyt w Domu Pomocy Społecznej w P., jest osobą ruchowo sprawną i zdolną do samodzielnej egzystencji, zaś pobyt w Domu Pomocy Społecznej ujemnie wpływa na jego psychikę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Poza sporem pozostaje fakt, że postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. Sąd Rejonowy w S. postanowił o umieszczeniu M. S. w domu pomocy społecznej bez jego zgody. Stosownie do treści art. 59 ust.1 ustawy o pomocy społecznej decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę za pobyt w domu opieki społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej. W tej sytuacji decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2006 r. stanowiła realizację powołanego wyżej postanowienia Sądu Rejonowego w S. Tym samym zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., utrzymująca tę decyzję w mocy, nie narusza prawa. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów, iż w rzeczywistości skarżący jest zdolny do samodzielnej egzystencji oraz że pobyt w domu pomocy społecznej wpływa ujemnie na jego psychikę, należy wskazać, że sąd administracyjny nie jest władny podejmować oceny w kwestiach medycznych; nie jest także uprawniony do zweryfikowania prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego. Podniesione w skardze zarzuty nie mogły więc odnieść zamierzonego skutku. Mając powyższe na względzie Sąd, na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.