I SA/Wa 1943/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) Sędziowie: WSA Dariusz Pirogowicz WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1943/17 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka postanawia: odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1943/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1943/17, oddalił skargę R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka. Wnioskiem z 19 marca 2018 r., R. K. (Skarżący) wystąpił o wykładnię powyższego wyroku, wskazując, że ma wątpliwości co do treści zdań zawartych w uzasadnieniu wyroku t.j.: 1. "postanowieniem z 16 lutego 2018 roku sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego w skardze"; 2. "analiza odwołania wskazuje jednak, że Skarżący kwestionował przyjęty przez organ sposób ustalenia dochodu przypadającego na jedną osobę w rodzinie"; 3. "jednocześnie sąd wyjaśnia, że wykładnia art. 5 ust. 4b ustawy dokonana przez organy jest zgodna z przeważającą linią orzeczniczą sądów administracyjnych". Odnośnie pkt 1 Skarżący wskazał, że nie rozumie, o jaki rodzaj postanowienia chodzi w uzasadnieniu – czy o rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu niekończącym postępowania w sprawie, wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 162 P.p.s.a.), postanowienie ogłoszone na rozprawie (art. 163 § 1 P.p.s.a.), czy też postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 163 § 3 P.p.s.a.). Wskazał, że jako strona w niniejszym postępowaniu, ma prawo posiadać wiedzę jakie rozstrzygnięcia zapadają w przedmiotowej sprawie. Dlatego treść wzmiankowanego zdania uważa za niejasną, niepełną i nastręczającą wątpliwości. Odnośnie pkt 2 i 3 wniosku Skarżący wskazał natomiast, że nie rozumie sensu tych zdań, co również budzi jego wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz.1369 ze zm.), powoływaną dalej jako "P.p.s.a." Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt I GSK 1121/11, CBOIS). Z analizy uzasadnienia wyroku objętego wnioskiem wywiedzionym w oparciu o art. 158 P.p.s.a. wynika, że stanowisko składu orzekającego w niniejszej sprawie jest jednoznacznie wyrażone i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Zdaniem Sądu treść wniosku Skarżącego o wykładnię wyroku stanowi w istocie polemikę z treścią uzasadnienia. Wobec powyższego nie można uznać, że wniosek Skarżącego stanowi wniosek o wykładnię. W ocenie Sądu, wyrok z dnia 16 lutego 2018 r. jest kompletny, zawiera rozstrzygnięcie, a jego uzasadnienie nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku podane zostało w sposób jasny i czytelny oraz zawiera ocenę prawną. Argumenty podnoszone przez Skarżącego prowadzą de facto do polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem, co wykracza poza granice art. 158 P.p.s.a. Wspomnieć jedynie można, że w ramach art. 106 § 3 P.p.s.a o wnioskach o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów Sąd orzeka w formie postanowienia, które zapada na rozprawie. Postanowienie to wpisuje się do protokołu rozprawy bez spisywania odrębnej sentencji, gdyż nie przysługuje na nie zażalenie. Podlega ono ogłoszeniu i nie wymaga uzasadnienia (por. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 254). Z protokołu rozprawy z 16 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1943/17 wynika, iż Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku dowodowego Skarżącego zawartego w skardze. Kwestia ta była zatem przedmiotem rozważań Sądu i znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 158 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.