I SA/Wa 1945/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz (spr.) Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Iwona Maciejuk Protokolant referent stażysta Kinga Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej L. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę. I. Stan faktyczny 1. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę L. własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] zajętej pod ulicę [...] w L. stanowiącej do dnia 31 grudnia 1998 r. własność K. M. 2. Od powyższej decyzji Gmina Miejska L. wniosła odwołanie zarzucając kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 107 § 1 i 3 Kpa oraz art. 7 i art. 10 Kpa. 3. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. Organ stwierdził, że z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż powołana działka została zajęta pod ulicę [...], będącą drogą publiczną od [...] roku. Fakt urządzenia drogi publicznej potwierdza wyrys z mapy ewidencyjnej nr [..]. W odniesieniu do wskazanej drogi sprawowane było również władztwo publiczne, co wynika z znajdującej się w aktach sprawy umowy z dnia [...] grudnia 1996 r. dotyczącej [...] na terenie Gminy L. 4. Gmina Miejska L. nie zgodziła się z powyższą decyzją Ministra i wniosła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono naruszenie art. 10 § 1 i art. 77 § 4 Kpa poprzez uniemożliwienie gminie zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz naruszenie art. 7, art. 8, art. 11 i art. 80 Kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i wszystkich okoliczności sprawy oraz zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. II. Uzasadnienie prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, dlatego Sąd akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez organ w zaskarżonej decyzji dokonał kontroli kwestionowanej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zbadał, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej powołaną jako Ppsa) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. 2. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, w myśl którego nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, stają się z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. 3. W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta L. reprezentujący skarżącą Gminę przedstawił materiał dowodowy dotyczący władztwa, w szczególności przy piśmie z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], skierowanym do [...] Urzędu Wojewódzkiego, załączył pismo Naczelnika Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta L. z dnia [...] kwietnia 2012 r. Z powołanego pisma jednoznacznie wynika, że sporna działka stanowiła drogę publiczną gminną – ul. [...]. Ponadto na potwierdzenie władztwa gminy Prezydent Miasta L. przy piśmie z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] przedstawił umowę z dnia [...] grudnia 1996 r. nr [...] w sprawie [...]. Z kolei wyrys z mapy ewidencyjnej wskazuje na zlokalizowanie opisanej działki w graniach drogi publicznej. 4. W sprawie stanowiącej przedmiot rozpoznania przez Sąd nie ma więc żadnych przesłanek do kwestionowania władztwa, które wynikało z urządzenia drogi i bieżącego jej utrzymania przez zarządcę drogi, co zostało potwierdzone oświadczeniem przekazanym przez skarżącą gminę. Przy czym nawet ewentualne naruszenia przepisów postępowania przez organy tj. art. 10 i 77 § 4 K.p.a nie miały jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, której stan faktyczny jest oczywisty. Kwestionowanie przez skarżącego braku możliwości zapoznania się dowodami, które sam przedstawił, Sąd pozostawia bez komentarza, ponieważ trudno racjonalnie zrozumieć sens tych zarzutów. Rolą publicznoprawnego podmiotu jakim jest zarządca drogi powinno być regulowanie stanu prawnego nieruchomości, a nie kwestionowanie decyzji opartej na dowodach przedstawionych przez niego samego, co chyba umknęło uwadze skarżącej Gminy. 5. Stwierdzić zatem należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani też przepisów procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Ustalenie stanu faktycznego sprawy, zostało dokonane przez Wojewodę i Ministra w sposób prawidłowy oraz zgodny z ustanowioną w art. 7 Kpa zasadą prawdy obiektywnej i znajduje oparcie w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym, przy ocenie którego organy nie uchybiły dyspozycji normy zawartej w art. 80 Kpa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji