I SA/Wa 1946/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka Sędziowie WSA Jerzy Siegień (spr.) asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant referendarz sądowy Lucyna Picho po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2007 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B. W. od decyzji Starosty Z. z dnia [...] czerwca 2006 r. odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zwrotu działki położonej w Z. przy ul. [...], oznaczonej przed wywłaszczeniem numerem [...], zakończonego decyzją ostateczną Starosty Z. z dnia [...] października 2004 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2006 r. organ drugiej instancji wskazał, że decyzja z dnia [...] czerwca 2006 r. została wydana przez Starostę Z. w wyniku rozpatrzenia wniosku B. W. z dnia [...] maja 2006 r. Starosta Z. decyzja z dnia [...] października 2004 r. umorzył postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...]. Wniosek o zwrot dotyczył masy spadkowej po zmarłych I. i W. W. opisanej jako nieruchomość gruntowa zabudowana [...] przy ul. [...] w Z. Nieruchomość ta została nabyta w części przez I. W. aktem notarialnym Rep. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1949 r., stanowiącej [...]. Nieruchomość zidentyfikowana jako działka nr [...], stanowiła współwłasność K. F. w [...] części, I. W. w [...] części oraz Skarbu Państwa w [...] części. Według dokumentacji odnowienia ewidencji gruntów z 1979 r. I. W., oprócz wymienionych gruntów, była właścicielką działki nr [...] oraz działki nr [...]. Nieruchomości wymienione zostały objęte zarządzeniem Naczelnika Miasta i Gminy Z. Nr [...] z dnia [...] marca 1980 r. w sprawie ustalenia terenów budowlanych w mieście Z. i jego podziale na normatywne działki budowlane ([...]), a następnie przejęte na tej podstawie na rzecz Skarbu Państwa. Starosta Z. decyzją z dnia [...] października 2004 r. umorzył postępowanie z przyczyn formalnych, nie oceniając zasadności wniosku B. W. W rozpatrywanej sprawie z wnioskiem o zwrot działki nr [...] powinni byli wystąpić wszyscy jej współwłaściciele bądź ich następcy prawni. Przy braku wniosku pochodzącego od wszystkich uprawnionych do żądania zwrotu nieruchomości, czyli przy braku wypełnienia przesłanki z art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, z późn. zm.), nie było, jego zdaniem, podstaw do orzekania o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej. Wniesienie wniosku o wznowienia postępowania umorzonego z przyczyn formalnych a nie merytorycznych, nie mieści się w kryteriach wymogów określonych do wznowienia postępowania zawartych w art. 145 k.p.a. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...] złożył B. W. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organy orzekające w sprawie nie zauważyły, iż w sprawie nie występuje przesłanka negatywna, wymieniona w art. 136 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Skarżący przekazał bowiem pełnomocnictwa od wszystkich współwłaścicieli, nie ma zatem podstaw do umorzenia postępowania o zwrot przejętych nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzja ta została wydana, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową. Wznowienie postępowania nie służy usuwaniu wad decyzji administracyjnej, lecz wyłącznie usuwaniu następstw szczególnie ciężkich wadliwości proceduralnych, które mogły wpłynąć na treść decyzji oraz jej skutki prawne, w wypadkach wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a., które uzasadniają wznowienie postępowania. Z brzmienia przepisu art. 149 § 3 k.p.a. wynika jedynie forma rozstrzygnięcia, nie wynika natomiast w jakich przypadkach takie rozstrzygnięcie może być wydane. O tym kiedy organ orzekający może wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania stanowi art. 149 § 2 k.p.a., zgodnie z którym właściwy organ zobowiązany jest przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia (faza pierwsza) oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (faza druga). Podstawę do przeprowadzenia postępowania stanowi postanowienie o jego wznowieniu. Taka konstrukcja przepisu art. 149 § 2 k.p.a. prowadzi do wniosku, że postanowienie o wznowieniu postępowania musi poprzedzać ocenę przyczyn wznowienia, co oznacza, iż ocena ta jest niedopuszczalna przed wydaniem postanowienia o wznowieniu. A zatem przesłanką decyzji o odmowie wznowienia postępowania nie może być negatywny wynik ustaleń co do przyczyn wznowienia. Okolicznością, która uprawnia natomiast właściwy organ do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania, może być żądanie wznowienia z przyczyny innej niż określone w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. Tego rodzaju orzeczenie znajdzie więc zastosowanie, gdy z twierdzeń strony nie wynika występowanie którejkolwiek z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., a jednocześnie oczywistym jest, że w danej sprawie nie będzie można wskazać tych przesłanek nawet w wyniku postępowania badającego przyczyny uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego. Jedynie w przypadku wskazania przez stronę okoliczności wymagających przeprowadzenia postępowania, a następnie dokonania oceny zgromadzonego materiału dowodowego, ocena taka może być dokonana dopiero po wznowieniu postępowania. Organy orzekające w sprawie prawidłowo odmówiły wznowienia postępowania, bowiem skarżący nie wskazał okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania oraz brak jest podstaw do przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie istnieją okoliczności, które wymagałyby zgromadzenia materiału dowodowego i dokonania jego oceny. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.