I SA/Wa 1949/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędzia WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], postanowieniem z [...] września 2017 r. nr [...], odmówiło wznowienia postępowania w sprawie zakończonej orzeczeniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2015 r. nr [...], ustalającym opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego ułamkowej części gruntu położonego w [...] przy ul.[...], działka nr ew. [...] z okręgu [...]. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego za grunt objęty orzeczeniem. Z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego tym orzeczeniem wystąpiła w dniu 4.09.2017 r. M. G. Organ stwierdził, że sprawa użytkowania wieczystego ma charakter cywilnoprawny. Postepowanie dotyczące sporu o aktualizację opłaty rocznej nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, do której maja zastosowanie tryby nadzwyczajne umożliwiające wzruszenie decyzji administracyjnej. Dodatkowo organ wskazał, że zgodnie z art. 80 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w razie wniesienia sprzeciwu w terminie, orzeczenie traci moc. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca wniósł w terminie sprzeciw, tak więc orzeczenie utraciło moc, a sprawa przeszła do właściwości sądu cywilnego. Nie ma więc możliwości kwestionowania orzeczenia, którego nie ma. W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] M. G. zarzuciła: – naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 79 ust 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędną wykładnię, – naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zaskarżone postanowienie pozostaje w związku z przepisami regulującymi tryb aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej. Szczegółowa regulacja dotycząca kwestii tej opłaty i jej wysokości została zawarta w art. 71-81 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Z przepisów powołanej ustawy wynika, że aktualizacji opłaty rocznej dokonuje się z urzędu lub na wniosek użytkownika wieczystego (art. 77 ust. 1 i 3). W przypadku gdy użytkownik wieczysty nie akceptuje otrzymanej oferty nowej wysokości opłaty może w terminie 30 dni złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości (art. 78 ust. 2). Od orzeczenia kolegium rozstrzygającego spór o wysokość omawianej opłaty nie przysługuje żaden środek odwoławczy. Natomiast organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść od tego orzeczenia sprzeciw (art. 80 ust. 1). Złożenie sprzeciwu wywołuje ten skutek, że orzeczenie traci moc, nawet wtedy, gdy sprzeciw odnosi się tylko do części orzeczenia kolegium (art. 80 ust. 3). Wówczas odżywa złożony w trybie przewidzianym w art. 78 ust. 2 u.g.n. wniosek, który zastępuje pozew inicjujący postępowanie sądowe (art. 80 ust. 2). Złożenie sprzeciwu ma wobec orzeczenia kolegium skutek kasacyjny. Oznacza to, że orzeczenie traci swój byt tak procesowy jak i materialny. W rozpoznawanej sprawie od orzeczenia kolegium z 20 sierpnia 2015 r. w przedmiocie ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego został wniesiony przez wnioskodawcę sprzeciw. Sprzeciw, który w piśmie z 10 lutego 2016 r., został przekazany przez organ do Sądu Rejonowego [...]. Zatem orzeczenie z 20 sierpnia 2015 r. utraciło swój byt zarówno procesowy jak i materialny a więc orzeczenia tego nie ma w obrocie prawnym i tylko już z tego powodu niedopuszczalne jest wznowienie postępowania zakończonego tym orzeczeniem bo wobec tego, że został wniesiony od niego sprzeciw w sensie prawnym orzeczenie to nie istnieje. Nie można więc wznowić postępowania od nieistniejącego orzeczenia. Również losy postępowania sądowego zainicjowanego wniesieniem sprzeciwu nie mają znaczenia dla bytu omawianego orzeczenia. Postępowanie przed sądem powszechnym jest postępowaniem autonomicznym tego sądu, który rozstrzyga spór samodzielnie, rozpoznając sprawę od początku. Sąd ten nie kontroluje ani orzeczeń samorządowych kolegiów odwoławczych, ani prawidłowości prowadzonych przez te organy postępowań. Zgodnie z art. 79 ust. 7 u.g.n. w postępowaniu prowadzonym przez kolegium nie stosuje się przepisów dotyczących odwołań i zażaleń co wskazuje na zamiar wyłączenia takich orzeczeń z możliwości ich odrębnego kwestionowania nie tylko w drodze zwykłych środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu przed organem, ale także w drodze nadzwyczajnych środków weryfikacji. Skoro bowiem ustawodawca zdecydował, że nie służą od tych orzeczeń zwykłe środki zaskarżenia to tym bardziej niedopuszczalne jest kwestionowanie ich w drodze nadzwyczajnych środków zaskarżenia, a do takich należy wniosek o wznowienie postępowania. Przepis art. 79 ust. 7 u.g.n wymienia jakie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio do postępowania przed kolegium. Nie są wymienione przepisy dotyczące nadzwyczajnych trybów postępowania. To także wprost wskazuje, że nie stosuję się do omawianych orzeczeń wznowienia postępowania. Prawidłowo zatem organ odmówił wznowienia postępowania a zarzuty skargi należy uznać za bezzasadne. W szczególności organ dokonał prawidłowej wykładni art. 79 ust 7 k.p.a. co zostało wykazane powyżej w uzasadnieniu. Zupełnie niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przez organ art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ odmówił wznowienia postępowania ze względów wyżej wskazanych wobec tego nie zajmował się w ogóle badaniem przesłanek wznowieniowych powołanych przez Skarżącą we wniosku o wznowienie. Nie stosował więc art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. to nie mógł go naruszyć. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi określone w art. 124 § 2 k.p.a. zatem zarzut naruszenia tego przepisu, powołany w skardze, również należy uznać za bezzasadny. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.