I SA/Wa 1956/16

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. K. i H. Z. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. W związku z wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. I SA/Wa 1956/16 oddalającego skargę A. K. i H. Z. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości skarżący A. K. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, wskazując na swoją trudną sytuację finansową, rodzinną i zdrowotną. Wnioskodawca w wypełnionym formularzu PPF wskazał na swoją sytuację rodzinną (prowadzi [...] gospodarstwo domowe wraz z żoną i [...] córką), określając jednocześnie uzyskiwane źródła dochodów oraz ponoszonych wydatków. Zarządzeniem z dnia 23 maja 2017 r. wnioskodawca został zobowiązany w związku z tym, że oświadczenie zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało uznane za niewystarczające do oceny jego aktualnego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, do uzupełnienia złożonego wniosku, stosownie do art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem niewykazania przesłanek przyznania prawa pomocy, poprzez przedstawienie wymienionych w zarządzeniu dokumentów oraz złożenie wyjaśnień. Zarządzenie to zostało doręczone wnioskodawcy w dniu [...] czerwca 2017 r. (k. 192). W piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. wnioskodawca oświadczył, że sformułowane w doręczonym mu piśmie żądanie przedstawienia informacji o sytuacji majątkowej jego córki uznaje za bezprawne i bezpodstawne, albowiem to on wystąpił o przyznanie prawa pomocy. Wyjaśnił jednocześnie, że po konstrukcji wystosowanego wezwania uznaje, że i tak jego wniosek byłby uznany za nieuzasadniony. Niemając możliwości zgromadzenia wszystkich dokumentów, do których został wezwany zarówno z przyczyn technicznych (brak kserokopiarki), jak i osobistych (przebywanie na urlopie/konieczność poddania się badaniom lekarskim), skarżący podał, że nie ma zamiaru oczekiwać na rozpoznanie zgłoszonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w związku z czym wnosi o zaprzestanie, jak to określił, jego dalszego rozpatrywania. Wnioskodawca zaznaczył jednocześnie, że znalazł adwokata, który zajmie się prowadzoną przed sądem administracyjnym sprawą. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: Stosownie do art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Wobec ustalenia, że w toku wszczętego złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy postępowania A. K. złożył oświadczenie cofające żądanie przyznania prawa pomocy, zachodziła podstawa faktyczna do uznania, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Cofnięcie wniosku wiąże organ sądowy, wobec czego bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostają względy, które stały za uznaniem przez stronę, że nie jest ona zainteresowana dalszym popieraniem wniosku o przyznanie prawa pomocy. Brak relewantności tejże kwestii uniemożliwia szczegółowe odniesienie się tak do powodów, które decydowały o konieczności ustalenia rzeczywistej sytuacji materialnej D. K. (córki wnioskodawcy), jak i przesądzenia, czy podane przyczyny niewywiązania się z wezwania faktycznie mogły być uznane za powód zaniechania, uniemożliwiając wnioskodawcy bez jego winy pełne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W tych warunkach, na podstawie art. 249a p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.