I SA/Wa 1963/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie WSA Dariusz Pirogowicz WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi B. O. na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 486/14 1. wymierza Prezydentowi [...] grzywnę z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 486/14 w kwocie 2000 (dwa tysiące) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz B. O. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. B. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt 486/14. W skardze wniósł o: 1. wymierzenie Prezydentowi miasta W., na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej "Ppsa", grzywny w wysokości 10.000 zł; 2. zasądzenie od Prezydenta miasta W. na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przypisanych. W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do treści art. 154 § 1 Ppsa w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Skarżący zauważył, że od czasu wydania wyroku upłynęło 10 miesięcy, jednak Prezydent miasta W. nie podjął żadnych czynności. Strona pismem z dnia 17 lipca 2015 r. wezwała Prezydenta miasta W. do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2014 r. Skarżący podkreślił, że grzywna za niewykonanie wyroku ma charakter restrykcyjno-dyscyplinujący. Ustalając jej wysokość, należy wziąć pod uwagę fakt, że Prezydent miasta W. był zupełnie bezczynny po wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie i nie podjął żadnych działań. Skarżący uważa, że grzywna w wysokości 10.000 zł stanowić będzie adekwatny i dostateczny środek restrykcyjno-dyscyplinujący. Zgodnie z art. 154 § 6 Ppsa grzywnę za niewykonanie wyroku wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego, przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Stosownie do komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2014 r. - przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2014 r. wyniosło 3783 zł. W odpowiedzi na skargę Prezydent miasta W. wskazał, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 486/14 został zobowiązany do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość warszawską, położoną przy dawnej ul. [...], hip. nr[...]. Organ podał, że pełnomocnik strony został poinformowany o tym, że z uwagi na analizę zgromadzonej dokumentacji, nie było możliwe wydanie decyzji w sprawie o odszkodowanie, w terminie wyznaczonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Poza sporem jest to, że prawomocnym wyrokiem z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 486/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę B. O., zobowiązał Prezydenta miasta W. do rozpoznania wniosku z dnia 27 listopada 2008 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość, położoną w Warszawie przy ul. [...], ozn. hip. Nr [...], w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Faktem jest również to, że termin wyznaczony przez Sąd upłynął w dniu 5 czerwca 2015 r., skoro – jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy o sygn. akt I SAB/Wa 486/14 dowodu doręczenia – Prezydent miasta W. otrzymał odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami sprawy w dniu 4 lutego 2015 r. Poza sporem jest, że w zakreślonym przez Sąd terminie organ nie rozpoznał wniosku o ustalenie odszkodowania za przejęcie przedmiotowej nieruchomości, a zatem nie wykonał powołanego wyżej wyroku Sądu. Skarga o wymierzenie grzywny jest zatem zasadna. Uznaniu Sądu pozostawiono natomiast ocenę, w jakiej wysokości ustalić grzywnę. Powyższe wynika z przepisów art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa". Przy czym grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, tj. art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 592 ze zm.) w związku z art. 110 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 121 ze zm.). Ustalenie wysokości grzywny zależy od okoliczności konkretnej sprawy. Analizując przebieg postępowania administracyjnego od chwili otrzymania przez Prezydenta miasta W. prawomocnego wyroku Sądu z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 486/14 wraz z aktami sprawy Sąd uznał, że zasadnym było wymierzenie organowi grzywny w wysokości 2000 zł. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że Prezydent miasta W. w okresie czasu pomiędzy otrzymaniem prawomocnego wyroku Sądu z dnia 2 października 2014 r. wraz z aktami sprawy, a dniem wydania orzeczenia przez Sąd w niniejszej sprawie, tj. pomimo upływu ponad 6 miesięcy nie podjął żadnych czynności mających wyjaśnić przedmiotową sprawę, co do jej istoty. W odpowiedzi na skargę Prezydent miasta W. nie wskazał na żadne obiektywne przeszkody, uniemożliwiające dalsze procedowanie w sprawie. Powoływanie się przez Prezydenta miasta W. w piśmie z dnia 28 października 2015 r. ogólnikowo na brak możliwości wydania decyzji, z uwagi na analizę zgromadzonej dokumentacji w żaden sposób nie tłumaczy niewykonania wskazanego wyżej wyroku Sądu. Prezydent miasta W. zupełnie pomija to, że rozpatruje wniosek B. O. o odszkodowanie, który zalega w aktach sprawy już od ponad 7 lat. Przy miarkowaniu wysokości grzywny Sąd wziął jednak po uwagę także to, że niniejsza sprawa należy do spraw skomplikowanych, ponieważ opiera się na wykazaniu przesłanek istniejących w odległej perspektywie czasowej, a przez to trudnych do wyjaśnienia i udowodnienia. Bieg sprawy utrudnia ustalenie wszystkich następców prawnych dawnych właścicieli przedmiotowej nieruchomości, ponieważ podmiotowa warstwa sprawy zawiera element zagraniczny. Na wymiar grzywny wpływ miało też to, że jest to pierwszy przypadek zwłoki organu w wykonaniu wyroku Sądu, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie. W tej sytuacji Sąd, uznał, że grzywna w orzeczonej wysokości będzie dla Prezydenta miasta W. adekwatną do okoliczności sprawy sankcją finansową. W ocenie Sądu, wnioskowana przez skarżącego grzywna w wysokości 10.000 zł byłaby zbyt dolegliwą represją dla organu. Mając na uwadze okres zwłoki w wykonaniu wyroku Sądu oraz skomplikowany charakter sprawy wymagającej udowodnienia przesłanek dotyczących odległego okresu czasu Sąd – mając na uwadze inne tego typu sprawy sądowe- uznał, że bezczynność Prezydenta miasta W. w wykonaniu wyroku nie jest szczególnie nadmierna, a przez to rażąco narusza prawo. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 154 § 1 i 6 Ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie skarżącym kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).