I SA/Wa 1963/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie uznania za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r., nr[...]. Decyzją z [...] września 2017 r., nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z 17 sierpnia 2017 r. nr [...] orzekającą o uznaniu dłużnika alimentacyjnego – A. W. – za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Pismem z 31 października 2017 r. A. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2017 r., zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku stwierdził, że ewentualne wykonanie decyzji może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Wskazana regulacja wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a obowiązek uprawdopodobnienia ich istnienia spoczywa na wnioskodawcy. Badając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania aktu organu administracji, Sąd wszechstronnie rozważył wszelkie okoliczności, mając na uwadze przede wszystkim fakt, iż celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd. Na tej podstawie Sąd ocenił, że wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, A. W. nie wykazał w sposób należyty, że wykonanie decyzji uznającej go za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, na obecnym etapie postępowania, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał bowiem żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić w tym miejscu należy, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też nie spełnia powyższych wymagań wniosek, którego uzasadnienie ogranicza się do powtórzenia treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a bez odwołania się do okoliczności faktycznych danej sprawy i sytuacji konkretnego wnioskodawcy. Warto podkreślić, że skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który powinien dochować szczególnej staranności przy formułowaniu wniosków procesowych. Nie stanowi również prawidłowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych sam fakt powołania się na treść art. 5 ust. 3b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Zgodnie z tym przepisem organ właściwy dłużnika składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 Kodeksu karnego (pkt 1), a po uzyskaniu z centralnej ewidencji kierowców informacji, że dłużnik alimentacyjny posiada uprawnienie do kierowania pojazdami, kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego (pkt 2). W rozpoznawanym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący powołał art. 5 ust. 3b wspomnianej ustawy, lecz w żaden sposób nie odniósł tej regulacji do swojej sytuacji faktycznej. Skarżący nie wykazał, w jaki sposób fakt złożenia przez organ właściwy dłużnika wniosku o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 Kodeksu karnego może powodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim należy zauważyć, że rozwiązanie zawarte w art. 5 ust. 3b pkt 1 nie stanowi samodzielnej ustawowej przesłanki, która automatycznie uzasadniałaby uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Wydanie decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie jest bowiem równoznaczne ze spełnieniem znamion przestępstwa z art. 209 § 1 Kodeksu karnego. O tym, czy spełnione zostały znamiona przestępstwa z art. 209 § 1 Kodeksu karnego, decyduje w odrębnym postępowaniu sąd powszechny. Ponadto, skarżący nie wykazał również czy w ogóle posiada prawo jazdy i w jaki sposób brak prawa jazdy będzie skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a tylko takie przesłanki pozwalają na wstrzymanie wykonania aktu. Utrata prawa jazdy może tylko w szczególnych okolicznościach wiązać się z niebezpieczeństwem wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Mogłoby to ewentualnie mieć miejsce np. w przypadku, gdyby odebranie prawa jazdy w konkretnych okolicznościach miało spowodować bezpośrednio utratę posiadanego stanowiska pracy, uniemożliwiało całkowicie prowadzenie działalności gospodarczej czy utrudniło leczenie. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby taka sytuacja w niniejszej sprawie miała miejsce (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 414/17). Powołując się we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji na rozwiązanie zawarte w art. 5 ust. 3b pkt 1 należało odnieść je do konkretnych okoliczności dotyczących wnioskodawcy celem wykazania, że została spełniona przesłanka określona w art. 61 § 3 p.p.s.a, bo tylko wówczas możliwe jest uwzględnienie wniosku (podobnie NSA w postanowieniu z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 604/17, dostępnym na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Takich wyjaśnień skarżącego w rozpoznawanym wniosku jednak zabrakło. Wobec powyższego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie brak jest wystarczającej podstawy do uzyskania przez skarżącego ochrony tymczasowej, bowiem nie wykazał on jakiego rodzaju szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.