I SA/Wa 1967/11

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. O. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy W skardze na decyzję Ministra Skarbu Państwa z [...] lipca 2011 r. w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty D. O., reprezentowana w postępowaniu przez adwokata, zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W wypełnionym na wezwanie formularzu PPF wnioskodawczyni podała, że nie posiada środków pozwalających jej na opłacenie kosztów sądowych. Z oświadczenia wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem i córką. Małżonkowie utrzymują się ze świadczeń emerytalnych w łącznej wysokości [...] zł. Nie posiadają oszczędności. Deklarowane wydatki obejmują opłaty za: gaz – [...] zł (opłata półroczna), czynsz – [...] zł, energię elektryczną – [...] zł (opłata dwumiesięczna), telewizję – [...] zł, ubezpieczenie dodatkowe – [...] zł (opłata trzymiesięczna). Do wniosku skarżąca załączyła dowody opłacania rachunków odnoszących się do podanych wyżej zobowiązań. Wobec wątpliwości odnoszących się do sytuacji materialnej skarżącej, zarządzeniem z 13 stycznia 2012 r. została ona wezwana do uzupełnienia złożonego wniosku, stosownie do art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),dalej: p.p.s.a., w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem niewykazania przesłanek przyznania prawa pomocy, poprzez przedstawienie szczegółowych informacji źródłowych dotyczących stanu majątkowego i dochodów. Wymienione wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 19 stycznia 2012 r. (k. 55), jednakże do dnia rozpoznania niniejszego wniosku pozostało ono bez odpowiedzi. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym jest możliwe wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zawarte w wypełnionym przez wnioskodawczynię formularzu PPF informacje nie były wystarczające do rozstrzygnięcia, czy deklarowana przez stronę sytuacja majątkowa pozostaje zgodna z warunkami wymienionymi w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., by na tej podstawie uwzględnić zgłoszone żądanie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca nie przedłożyła, pomimo wezwania, informacji odnoszących się w sposób szczegółowy do jej dochodów i stanu majątkowego, nie przedstawiła też przyczyn, z powodu których uchyliła się od tego zobowiązania. Konsekwencją tego zaniechania jest brak możliwości ocenienia zasadniczych okoliczności faktycznych sprawy, stanowiących podstawę orzeczenia w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Informacje odnoszące się do rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącej, wynikające ze wskazania, czy ona, jak też pozostałe osoby należące do wspólnego gospodarstwa domowego nie uzyskują innych dochodów poza deklarowanymi w oświadczeniu, połączone z przedłożeniem odpowiednich dokumentów źródłowych odnoszących się do tejże kwestii, dotyczą okoliczności, które pozostały w sprawie niewyjaśnione, pomimo że niewątpliwie mają one bezpośredni wpływ na ocenę rozważanej niemożności poniesienia przez składającą wniosek jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Fakt ustanowienia przez skarżącą w postępowaniu sądowym profesjonalnego pełnomocnika wzmacnia ustalenie poddające w wątpliwość prawdziwość przedłożonego przez skarżącą oświadczenia w zakresie, w jakim wskazywało ono, iż nie jest ona w stanie partycypować w kosztach prowadzonego postępowania sądowego, mając na uwadze, że korzystanie z pomocy prawnej co do zasady pozostaje odpłatne. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.