I SA/Wa 1973/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. T. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 czerwca 2024 r. znak: DSZ-V.4321.4.570.2024.KW/AD w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenie wychowawczego postanawia: odrzucić skargę. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia 27 czerwca 2024 r. znak: DSZ-V.4321.4.570.2024.KW/AD (dalej również jako: "organ"), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 15 kwietnia 2024 r. znak: PSXII.9481.4.000112.2024.BJ, nr 1964/PSXII/2024 o ustaleniu i zobowiązaniu E. T. (dalej: "skarżąca") do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego za okres od 1 października 2018 r. do 30 września 2019 r. na dziecko: T. T., w wysokości 4.997,43 zł. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że ww. decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 czerwca 2024 r., została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 16 lipca 2024 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki pocztowej, znajdujące się w aktach. Pismem z dnia 21 sierpnia 2024 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, skargę na ww. decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 czerwca 2024 r. znak: DSZ-V.4321.4.570.2024.KW/AD, w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenie wychowawczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 t.j.) (dalej jako: "ppsa"), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a ppsa. W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 2 ppsa, Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 16 lipca 2024 r. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Sądu przez skarżącą upływał z dniem 16 sierpnia 2024 r. Tymczasem, jak wynika z akt, skarżąca wniosła skargę dopiero w dniu 21 sierpnia 2024 r. (o czym świadczy data stempla pocztowego znajdująca się na kopercie), a zatem z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia skargi. Przy czym, jak wynika z zaskarżonej decyzji, skarżąca została prawidłowo pouczona o prawie i terminie wniesienia skargi do Sądu na przedmiotową decyzję. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarga wywiedziona przez skarżącą na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 czerwca 2024 r. znak: DSZ-V.4321.4.570.2024.KW/AD została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 ppsa, wobec czego podlegała odrzuceniu. Równocześnie wskazać należy, iż stosownie do art. 85 ppsa, czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym skarga wniesiona chociażby jeden dzień po terminie nie może podlegać rozpoznaniu. Zgodnie bowiem z art. 85 ppsa czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 grudnia 2020 r. III Sa/Kr 1084/20, LEX nr 3100591 ). W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 2 pps w zw. z art. 58 § 3 ppsa, postanowił jak w sentencji.