I SA/Wa 1982/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.), asesor WSA Nina Beczek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2023 r. nr KOA/3679/Op/23 w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz pkt 5 decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. z 2 czerwca 2022 r. nr OPS.5120.Z.01.06.2022. Zaskarżoną decyzją z 23 sierpnia 2023 r., nr KOA /3679/Op/23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpoznaniu odwołania J. A. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z 2 czerwca 2022 r., nr OPS.5120.Z.01. 06.2022 w przedmiocie zmiany decyzji własnej z 11 czerwca 2021 r., nr OPS.5120.I.32.06.2021 w sprawie ustalenia wysokości opłaty za pobyt Z. P. w domu pomocy społecznej, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z 2 czerwca 2022 r. zmienił własną decyzję z 11 czerwca 2021 r. w sprawie ustalenia wysokości opłaty za pobyt Z. P. w domu pomocy społecznej. Na jej podstawie organ ustalił wysokości oraz okresy wnoszenia opłat za pobyt przez Z. P. oraz przez jej zstępnych, tj.: córki: M. P. i B. S., syna M. A. oraz wnuka J. A. Odwołanie od decyzji Burmistrza z 2 czerwca 2022 r. złożył J. A. Wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i orzeczenie o zwolnieniu z ponoszenia opłat. W ocenie Kolegium zaistniała potrzeba rozpoznania sprawy w pełnym zakresie. Rozpoznając sprawę Kolegium wskazało, że decyzją z 11 czerwca 2021 r. organ I instancji działając na podstawie art. 61 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (dz. U. z 2023 r., poz. 901) określił wysokość należnej od Z.P. opłaty z tytułu jej zamieszkania w Domu Pomocy Społecznej w [...]. Następnie, z uwagi na zmianę o ponad 10% wysokości dochodów Z. P., zastosowanie w sprawie znalazły przepisy art. 106 ust. 5 i ust. 3b (a contrario) ustawy, a co za tym idzie Burmistrz Miasta i Gminy [...] z urzędu wszczął postępowanie mające na celu zmianę tej decyzji. Po zakończonym postępowaniu, organ ustalił, że Z. P. jest zobowiązana od 1 stycznia 2022 r. do 28 lutego 2022 r. do ponoszenia odpłatności w wysokości 1 319,04 zł miesięcznie, a od 1 marca 2022 r. do odwołania w wysokości 1 411,38 zł miesięcznie. Zstępni Z. P., tj. dzieci: M.P. oraz B. S. od 26 maja 2021 r. do odwołania nie są zobowiązane do ponoszenia tej opłaty z uwagi na to, że ich dochód nie przekracza 300% kryterium dochodowego. Kolejny zstępny, tj. M. A. został zobowiązany do ponoszenia od 26 maja 2021 r. do odwołania odpłatności w kwotach i okresach wskazanych w punkcie 4 decyzji. Wnuk J. A. został zobowiązany do ponoszenia od 1 czerwca 2021 r. do odwołania odpłatności w kwotach i w okresach wskazanych w punkcie 5 decyzji. Pozostałą część opłaty będzie ponosiła Gmina [...] (pkt 6 decyzji.) Kolegium wyjaśniło, że materialnoprawą podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 60 ust. 1 - 6, art. 61 ust. 1 - 4 oraz art. 8 ust. 3 i dalsze, w tym ust. 13 tego artykułu oraz zarządzenia S. P.: z 5 marca 2021 r., nr [...] w sprawie ustalenia średnich miesięcznych kosztów utrzymania mieszkańca w domach pomocy społecznej Powiatu [...] w 2021 roku. (Dz. U. Woj. Maz. poz. 2179) i z 7 lutego 2022 r, nr 11/PCPR/2022 (Dz. U. Woj. Maz. poz. 1580) w sprawie ustalenia średnich miesięcznych kosztów utrzymania mieszkańca w domach pomocy społecznej Powiatu [...] w 2022 roku. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca. Przepis art. 60 ust. 2 pkt 2 ustawy stanowi, że średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej o zasięgu powiatowym - ustala starosta i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku. W wykonaniu powyższego Starosta [...] zarządzeniem z 5 marca 2021 r. ustalił średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w 2021 w Domu Pomocy Społecznej w [...] przy ul. [...] w wysokości: 4 590 zł, a kolejnym zarządzeniem na rok 2022 ustalił ten koszt na poziomie 5 192 zł. Przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, ust. 2, ust. 2b, ust. 2e i ust. 2f ustawy stanowią, że obowiązanymi do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności: mieszkaniec domu, (...) a następnie małżonek, zstępni przed wstępnymi. Opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą: mieszkaniec domu, (nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu (...) oraz małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2. W przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie i gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa wyżej. W przypadku odmowy przez osoby, o których mowa wyżej, zawarcia umowy (...), wysokość ich opłaty za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej ustala, w drodze decyzji, organ gminy właściwej zgodnie z art. 59 ust. 1, w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatą wnoszoną przez mieszkańca domu i opłatami wnoszonymi przez inne osoby obowiązane, o których mowa w ust. 1 pkt 2. Wysokość opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej (...) ustala się proporcjonalnie do liczby osób obowiązanych do jej wnoszenia. Organ przytoczył treść art. 8 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 i ust. 13 ustawy dotyczący dochodu. Kolegium wyjaśniło, że zobowiązana do ponoszenia odpłatności w pierwszej kolejności jest Z. P., a wysokość jej zobowiązania z tego tytułu to maksymalnie 70% dochodu. Od 1 stycznia 2022 r. do 28 lutego 2022 r. wysokość emerytury wynosiła 1 884,34 zł, wzrosła o 87 zł, i tym samym zmiana dochodu przekroczyła 10% kryterium dochodowego wynoszącego 776 zł. Podobnie było w okresie od 1 marca 2022 r., gdzie wzrost również przekroczył 10% kryterium, bowiem emerytura wzrosła o 131,92 zł. Zaistniały zatem przesłanki do zmiany odpłatności za pobyt w DPS, a jej wysokość to: w okresach jw. to odpowiednio: 1 319,04 zł i 1 411,38 zł miesięcznie. W dalszej kolejności, z uwagi na to że Z. P. jest rozwódką, zobowiązanymi do zapłaty są jej zstępni, tj.: dwie córki, syn oraz wnuk, z tym że wysokość zobowiązania dzieci to różnica średniego kosztu utrzymania w domu pomocy społecznej i opłaty wnoszonej przez mieszkańca domu i opłatami wnoszonymi przez inne osoby obowiązane. Wysokość opłaty ustała się nadto proporcjonalnie do liczby osób obowiązanych do jej wnoszenia. Miesięczna wysokość odpłatności, obciążająca każdego z trojga zstępnych, od 26 maja 2022 r. do lutego 2022 r. i dalej wynosi odpowiednio: 241,88 zł, 1 249,74 zł, 1 110,62 zł, 1 090,32 zł, 1 260,21 zł. Z kolei osiągany przez córkę Z. P., tj. przez M. P. miesięczny dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kryterium na osobę w rodzinie i tym samym daje podstawy do stwierdzenia braku jej obowiązku w ponoszeniu opłaty za pobyt matki w DPS. Również wysokość miesięcznego dochodu kolejnej córki, tj. B. S. na osobę w rodzinie nie przekracza kryterium dochodowego i tym samym daje podstawy do stwierdzenia braku jej obowiązku w ponoszeniu opłaty za pobyt matki w DPS. Pozostali zobowiązani, tj. zstępni: syn M. A. i wnuk J. A., prowadzący wspólne gospodarstwo domowe, osiągnęli miesięczny dochód na osobę w rodzinie w wysokości przekraczającej 300% kryterium na osobę w rodzinie, tj. powyżej 1 800 zł (300% x 800 zł = 1 800 zł), który wynosił w okresie od kwietnia do lutego 2022 r.: 2 822,47 zł, 2 544,01 zł, 2 549,76 zł, 2 478,68 zł, 2 339,57 zł, 2 469,47 zł, 2 618,64 zł, 2 543,86 zł, 2 626,06 zł, 2 394,94 zł, 2 399,34 zł. Dochód osiągany w euro powinien być - zgodnie z art. 8 ust. 13 ustawy - przeliczony na złote według średniego kursu Narodowego Banku Polskiego z dnia wydania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze wartości osiąganego dochodu w przeliczeniu na osobę w rodzinie oraz to, że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, wysokość opłat obciążających M. A. w okresie od kwietnia 2021 r. do lutego 2022 r. i dalej powinna wynosić odpowiednio: 744,01 zł, 749,76 zł, 678,68 zł, 539,57 zł, 669,47 zł, 818,64 zł, 743,86 zł, 826,06 zł, 594,94 zł, 599,34 zł. Natomiast wysokość odpłatności obciążających J. A., będących różnicą średniej wysokości opłat obciążających trojkę dzieci mieszkanki oraz wartości opłat obciążających M. A., będącego ojcem J. A. oraz mając na uwadze tę samą wysokość dochodu na osobę w rodzinie, wysokość obciążających go opłat w okresie od 1 czerwca 2021 r. do lutego 2022 r. i dalej wynosi odpowiednio: 505,73 zł, 360,86 zł, 461,94 zł, 539,57 zł, 441,15 zł, 291,98 zł, 366,76 zł, 264,26 zł, 495,38 zł, 490,98 zł, 599,34 zł. Resztę brakującej opłaty wnosić ma Gmina [...]. Odnośnie do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że redakcja przepisu art. 64 ustawy, w brzmieniu po nowelizacji z 19 lipca 2019 r. nie nakazuje w jednym postępowaniu rozpoznawać wniosku o zwolnienie zobowiązanego, w części lub w całości, od ponoszenia opłat. Nadto aktualna pozostaje argumentacja przemawiająca za tym, by kwestie ustaleń opłat i zwolnienia z ich ponoszenia były przedmiotem osobnych postępowań. Organ powołał w tej kwestii orzecznictwo sądowe z lat 2007- 2018. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie złożył J. A. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 111 § 1 i § 1b kpa, poprzez uznanie, że prawidłowe było wydanie postanowienia z 28 czerwca 2022 r. o odmowie uzupełnienia decyzji nr OPS.5120.Z.01.06.2022 o rozstrzygnięcie w przedmiocie złożonego przez J. A. wniosku o zwolnienie od ponoszenia opłaty za pobyt Z. P. w DPS w [...] pomimo, że strona złożyła taki wniosek 22 kwietnia 2022 r., a wniosek ten nie został merytorycznie rozstrzygnięty w zaskarżonej decyzji, podczas gdy wniosek o zwolnienie od ponoszenia opłaty został złożony skutecznie i powinien zostać przez organ administracji publicznej rozpoznany merytorycznie, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 64 ustawy poprzez jego nieprawidłową wykładnię polegającą na przyjęciu, że kwestie ustalenia opłat i zwolnienia z ich ponoszenia powinny być przedmiotem osobnych postępowań oraz przyjęcie, że brak ustalenia odpłatności stoi na przeszkodzie zwolnieniu z niej, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu uwzględniająca jego funkcje powinna prowadzić do przyjęcia, iż brak jest przeszkód prawnych do rozpoznania w sprawie o ustalenie odpłatności także sprawy o zwolnienie z odpłatności, 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 2 ustawy i jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy: - rzeczywisty dochód na osobę w rodzinie J. A. wykazuje, że należało uznać, iż skarżący nie ponosi odpłatności za pobyt babki w Domu Pomocy Społecznej - miernik obowiązujący na terenie Polski jakim jest kryterium dochodowe do osoby, która mieszka za granicą (w [...]), gdzie koszty utrzymania oraz koszty związane z uzyskiwaniem dochodów (paliwo, ubezpieczenia, pojazd) są znacznie wyższe niż w kraju, jest miernikiem nieadekwatnym i wadliwym, a zatem należało nie obciążać skarżącego opłatą za pobyt babki w DPS, 4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 ustawy poprzez nieuwzględnienie ich treści w toku i wydanie decyzji, której skutkiem jest zobowiązanie J. A. do ponoszenia wydatków ponad jego możliwości finansowe i zarobkowe, co w konsekwencji może doprowadzić do sytuacji, w której to J.A. będzie potrzebował pomocy na podstawie ustawy o pomocy społecznej, a zatem takie zastosowanie przepisów przez organ jest sprzeczne z celem ustawy, którym jest pomoc w przezwyciężaniu problemów również rodzinie osoby korzystającej z instytucji wprowadzonych ustawą o pomocy społecznej, 5. naruszenie przepisów postępowania - art. 7 kpa, art 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym oraz niepełnym zebraniu materiału dowodowego poprzez brak zbadania miesięcznych kosztów ponoszonych przez stronę na utrzymanie siebie oraz prowadzonego wspólnie z rodzicami i siostrą gospodarstwa domowego, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na: - niewłaściwym i zawyżonym ustaleniu stałego dochodu przypadającego na osobę w rodzinie J. A., w sytuacji gdy do domowego budżetu nie wnosi on żadnych środków, - niewłaściwe ustalenie kosztów utrzymania strony oraz jego rodziny, na które składają się koszty eksploatacyjne zajmowanego przez nich wspólnie mieszkań, rata kredytu, koszty mediów (prąd, woda, ścieki), koszt wyżywienia, koszty dojazdów, koszt wykształcenia, koszty związane z wykonywana pracą i niezbędne do jej wykonywania (koszt auta, paliwa, dojazdu do pracy), 6. naruszenie art. 127 § 2 kpa, poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z 2 czerwca 2022 r., pomimo, że dotknięta jest naruszeniami o charakterze formalnym i materialnym. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji w zakresie, w jakim odnosi się do skarżącego. Zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi. Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie sprzeciwił się rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca, z zastrzeżeniem ust. 3. Jak wynika z art. 61 ust. 1 ustawy obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności: 1) mieszkaniec domu, 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi, 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność. Z kolei art. 61 ust. 2 ustawy reguluje kwestię wysokości opłat. Z treści przedstawionych przepisów wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny. Obowiązek członków rodziny osoby umieszczonej w domu pomocy społecznej, polegający na wnoszeniu związanych z tym opłat wynika wprost z ustawy. Powstaje on od chwili umieszczenia osoby uprawnionej w domu pomocy społecznej i zależny jest wyłącznie od kosztów miesięcznego utrzymania w domu pomocy społecznej oraz sytuacji dochodowej osoby objętej ustawowym obowiązkiem ponoszenia opłaty. Natomiast stosownie do art. 64 ustawy osoby wnoszące opłatę lub obowiązane do wnoszenia opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej można zwolnić z tej opłaty częściowo lub całkowicie, na ich wniosek, po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego, w sytuacjach wskazanych w treści tego przepisu. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że babka skarżącego została umieszczona w DPS w [...]. Skarżący jako zstępny oraz pozostali zstępni są zobowiązani zgodnie z treścią wyżej powołanych przepisów do wnoszenia opłaty za pobyt Z. P. w DPS. Natomiast przepis art. 64 ust. 1 ustawy przewiduje możliwość zwolnienia zarówno osób wnoszących opłatę (a więc osób, których obowiązek został już ustalony) jak i osób obowiązanych do wnoszenia tej opłaty (a więc osób w stosunku do których nie wydana została jeszcze decyzja administracyjna). Należy bowiem zwrócić uwagę na zmianę brzmienia art. 64 ustawy, która nastąpiła 4 października 2019 r. na mocy art. 1 pkt 8 lit. a ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1690). Dodano wówczas, że z opłaty za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej mogą być zwolnione częściowo lub całkowicie zarówno osoby wnoszące opłatę, jak i osoby obowiązane do wnoszenia opłaty. Przepis ten w brzmieniu sprzed omawianej nowelizacji uprawniał do ubiegania się o uzyskanie zwolnienia z opłat jedynie osoby wnoszące opłatę. W wyniku zmiany brzmienia art. 64 ustawy prezentowany w orzecznictwie pogląd o ograniczeniu w tym przepisie kręgu osób uprawnionych do ubiegania się o zwolnienie z opłaty do osób wnoszących opłatę stał się nieaktualny. Oznacza to, że strona obowiązana do wnoszenia opłaty może złożyć wniosek o zwolnienie z tej opłaty częściowo lub całkowicie w toku postępowania o ustalenie wysokości opłaty. Organ jest wówczas zobowiązany do orzeczenia o zwolnieniu z opłat w decyzji ustającej ich wysokość (por. wyroki: NSA z 11 stycznia 2023 r., sygn. akt I OSK 318/22, WSA w Krakowie z 22 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 169/24, WSA w Bydgoszczy z 19 lutego 2024 r., sygn. akt IV SA/Bd 848/23, WSA we Wrocławiu z 13 lutego 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 265/23). Oznacza to, że skarżący w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt babki w DPS był uprawniony do ubiegania się o zwolnienie z opłat. Kolegium, wprawdzie wskazało na zmianę przepisu art. 64 ustawy, jednakże powołało się na jego stosowanie ukształtowane przed nowelizacją, która weszła w życie 4 października 2019 r. Także powołane przez Kolegium orzeczenia sądów odnosiły się do stanu prawnego obowiązującego przed zmianą tego przepisu. W obecnym stanie prawnym nie ma podstaw do wydawania decyzji w przedmiocie zwolnienia z opłaty po wydaniu decyzji o ustaleniu wysokości opłaty, jeżeli wniosek o zwolnienie z opłat został złożony w toku postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty. Jak wynika z akt sprawy skarżący złożył pismem z 22 kwietnia 2022 r., a więc przed wydaniem decyzji przez organ I instancji wniosek o zwolnienie go w całości z opłat za pobyt babki w domu pomocy społecznej. Złożenie przez skarżącego stosownego wniosku na etapie postępowania przed organem I instancji obligowało organ do jego rozpatrzenia. Nie ma podstaw do twierdzenia, że wniosek taki powinien być rozpatrzony dopiero po uprawomocnieniu się decyzji określającej wysokość odpłatności. Oznacza to, że organy naruszyły art. 64 ustawy. Wobec nierozpoznania wniosku skarżącego przedwczesne jest odnoszenie się przez Sąd do zarzutów dotyczących sytuacji materialnej rodziny skarżącego i do oceny, czy wniosek jest zasadny. Organ odwoławczy naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymując w mocy wadliwą w pkt 5 decyzję organu I instancji. Zważyć należy, że odwołanie od decyzji Burmistrza z 2 czerwca 2022 r. złożył jedynie skarżący, w części dotyczącej pkt 5 i 6 decyzji organu I instancji. Tylko skarżący wniósł skargę na decyzję Kolegium. O ile skarżący ma interes prawny w kwestionowaniu opłaty ustalonej wobec siebie (pkt 5 decyzji Burmistrza), to nie ma legitymacji do kwestionowania pkt 6 decyzji organu I instancji, tj. ustalenia, że Gmina będzie ponosiła opłaty w pozostałej wysokości. Wobec skutecznego odwołania złożonego przez skarżącego od pkt 5 decyzji Burmistrza, w pozostałej części decyzja ta stała się ostateczna. Organy naruszyły także przepisy postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, bowiem nie oceniły materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy skarżącego oraz nie dokonały istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Z wyżej wskazanych przyczyn Sąd, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym uzasadnione było treścią art. 119 pkt 2 ppsa. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni stanowisko przedstawione w niniejszym uzasadnieniu.