I SA/Wa 1991/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku G. O., H. J. i K. M. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi G. O., H. J. i K. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. G. O., H. J. i K. M. (dalej: skarżące), pismem z 10 października 2017 r., wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty. Przewodnicząca Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z 20 listopada 2017 r. wezwała pełnomocnika skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. Ponadto w piśmie z 30 listopada 2017 r. (karta nr 14 akt sądowych), wezwano pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podpisanie bądź nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi oraz złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżących w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga znajdująca się w aktach nie była własnoręcznie podpisana przez pełnomocnika, a widniejący na niej podpis był jedynie kserokopią. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta nr 15 akt sądowych) powyższe wezwania zostały doręczone 4 grudnia 2017 r. Pełnomocnik skarżących w zakreślonym terminie nadesłał pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących. W wyznaczonym terminie został również uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł. Nie nadesłano natomiast podpisanego egzemplarza skargi. Postanowieniem z [...] stycznia 2018 r., odrzucono skargę ww. skarżących i zwrócono uiszczony solidarnie wpis sądowy od skargi (z uwagi na nieuzupełnienie powyższego braku formalnego). Pismem z [...] stycznia 2018 r. profesjonalny pełnomocnik skarżących złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, dołączając jednocześnie podpisany egzemplarz skargi oraz zaświadczenie lekarskie, wydane przez gabinet stomatologiczny o niezdolności pełnomocnika do pracy [...] grudnia 2017 r. We wniosku podniosła, że niepodpisanie skargi, ewentualnie nienadesłanie podpisanego egzemplarza skargi spowodowane było wyłącznie złym stanem jej zdrowia. Po zaaplikowanych silnych środkach przeciwbólowych, wydanych przez lekarza stomatologa spowodowało u niej obniżoną zdolność poznawczą w konsekwencji czego powstało uchybienie w uzupełnieniu jednego z braków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "ppsa" - uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie to powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W uzasadnieniu złożonego wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, profesjonalny pełnomocnik skarżących podaje, że od [...] grudnia 2017 r., do [...] grudnia 2017 r., pozostawała w złej kondycji zdrowotnej z uwagi na zapalenie okostnej. Z załączonego zaświadczenia wydanego przez gabinet stomatologiczny wynika, iż pełnomocnik była niezdolna do pracy 1 dzień, tj. [...] grudnia 2017 r. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż pełnomocnik odebrała wezwanie Sądu z [...] listopada 2017 r., m.in. do podpisania skargi, ewentualnie nadesłania podpisanego egzemplarza skargi dopiero 8 grudnia 2017 r. Z akt sprawy bezspornie wynika, iż powyższe wezwanie zostało odebrane 4 grudnia 2017 r. W uzasadnieniu postanowienia odrzucającym skargę została również wskazana data odebrania wezwania, przypadająca na dzień 4 grudnia 2017 r. (zgodna ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, znajdującym się w aktach sprawy). W ocenie Sądu nie może być uznane za usprawiedliwione wybiórcze dokonywanie czynności procesowych przez pełnomocnika tylko dlatego, że jest chory – zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 września 2004 r., I SA/Wa 461/04 (niepubl.) Stanowisko to należy uznać za trafne. Skoro pełnomocnik strony pomimo choroby decyduje się podjąć określone czynności procesowe, to powinien również dopełnić wszystkich obowiązków z tym związanych. Nie do przyjęcia jest bowiem interpretacja dopuszczająca dokonywanie przez pozostającego na zwolnieniu lekarskim pełnomocnika strony wyboru, które z czynności procesowych podejmuje, a co do których będzie wnosił o przywrócenie terminu (por. J.P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Praw. Lexis Nexis 2006, str. 222-223). W konsekwencji wskazać należy, że strona skarżąca w niniejszej sprawie nie dopełniła obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Powoływanie się pełnomocnika na problemy zdrowotne nie świadczą o niemożliwości wykonywania czynności i samodzielnej egzystencji. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ppsa., postanowił jak w sentencji.