I SA/Wa 1993/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie WSA Daniela Kozłowska WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Protokolant Joanna Grzyb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu postanawia umorzyć postępowanie sądowe. I SA/Wa 1993/04 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2004 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, po rozpatrzeniu wniosku A. B. z dnia 21 września 2004 r., utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] września 2004 r. przyznającą A. B. równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2004 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że A. B. we wniosku złożonym w dniu 21 września 2004 r. zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2004 r., rozstrzygniętej decyzją Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] dnia [...] września 2004 r. Rozpoznając ponownie sprawę organ nie znalazł podstaw do zmiany decyzji w części dotyczącej ustalenia daty nabycia prawa do przedmiotowego świadczenia. Zdaniem organu, dostarczone przez stronę zaświadczenie z dnia [...] sierpnia 2004 r., w którym Biuro [...] Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego stwierdza, iż w okresie od 17 sierpnia 2002 r. do dnia 4 lipca 2004 r. A. B. pozostawała w stosunku służbowym, nie wykonując czynności służbowych, nie skutkuje koniecznością przyznania jej przedmiotowego świadczenia. Organ wskazał, iż w okresie od dnia 17 sierpnia 2002 r. do dnia 4 lipca 2004 r. wnioskodawczyni nie stawiała się do służby, a w aktach sprawy brak jest dowodów wskazujących na gotowość jej podjęcia, które pozwoliłyby na uznanie nieobecności w służbie za usprawiedliwioną. W tej sytuacji, zdaniem organu, brak było podstaw do wypłaty jej uposażenia jak również innych świadczeń należnych z tytułu służby - na zasadzie art. 114 ust. 2 w związku z art. 141 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2002 r., Nr 74, poz. 676, z późn. zm.). Organ podkreślił, że niezależnie od tego, iż nie doszło do formalnego rozwiązania stosunku służbowego z A. B., fakt zaprzestania przez nią pełnienia obowiązków służbowych, który miał miejsce w dniu 16 sierpnia 2002 r. spowodował wygaśnięcie przysługującego jej prawa do uposażenia oraz innych świadczeń związanych z pełnieniem służby. Rozkazem z dnia [...] lipca 2004 r. A. B. została mianowana na stanowisko służbowe w Biurze [...] Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, ale faktyczne zgłoszenie się do służby i podjęcie przez nią obowiązków służbowych miało miejsce 5 lipca 2004 r. i od tego dnia należy uznać, iż przysługuje jej równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Na powyższą decyzję skargę w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. B.. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - błędną wykładnię § 4 pkt. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących funkcjonariuszowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 88, poz. 1000), polegającą na przyjęciu, iż przepis ten uzależnia nabycie prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu od wykonywania czynności służbowych, - nieprawidłowe zastosowanie przepisu § 2 ust. 2 rozporządzenia do sytuacji osoby, która prawo do równoważnika za remont zajmowanego lokalu nabyła z dniem 1 stycznia 2004 r., - niewłaściwe zastosowanie art. 141 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 z póżn. zm.), a w konsekwencji nieuzasadnione pozbawienie funkcjonariusza na podstawie tego przepisu prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu w pełnej wysokości, - niezastosowanie art. 136 w związku z art. 228 ust. 1 ustawy w toku dokonywanej oceny prawnej sytuacji skarżącej. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, 77, 80 kpa polegające na nie rozpoznaniu całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Skarżąca wskazała, że prawo funkcjonariusza do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu, jest pochodną prawa do tegoż lokalu mieszkalnego i nie zależy od wykonywania obowiązków służbowych, czy mianowania na stanowisko służbowe. Dlatego zdaniem skarżącej, niezrozumiałym jest ustalenie daty nabycia prawa do przedmiotowego równoważnika na dzień 5 lipca 2004 r. i tym samym zastosowanie § 2 ust. 1 rozporządzenia przy naliczeniu jego wysokości proporcjonalnie do okresu pozostałego do końca roku kalendarzowego 2004. Paragraf 11 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (...) przyznaje się od dnia 1 stycznia 2004 r. Skarżąca wskazała, że w myśl art. 141 ust. 1 i 2 ustawy w przypadku stwierdzenia przez organ nie podejmowania służby przez funkcjonariusza, winien on rozstrzygnąć kwestię zawieszenia prawa do uposażenia w miesiącu niestawiennictwa, a następnie rozważyć, czy niestawiennictwo miało charakter zawiniony przez funkcjonariusza. Odnosząc się do zarzutu nie wykonania obowiązków służbowych jak również braku gotowości do ich podjęcia, skarżąca wskazała, iż służbę w ramach grupy dyspozycyjnej (rezerwowej), czyli służbę bez przydziału do konkretnej jednostki merytorycznej, cechuje przede wszystkim pozostawanie w stałej gotowości do wykonywania poleceń służbowych. Oznacza to, że do momentu, w którym funkcjonariusz otrzyma polecenie nie jest on zobowiązany do wykonywania żadnych czynności. Skarżąca powołując się na przepis art. 136 ustawy wskazała, że funkcjonariusz w grupie dyspozycyjnej otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne przysługujące na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub ich wysokości, a w grupie dyspozycyjnej w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego skarżąca pozostawała nieprzerwanie od dnia 29 czerwca 2002 r. do dnia 5 lipca 2004 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że przywołane przez skarżącą przepisy § 4 pkt. 1 i § 2 ust. 2 aktu wykonawczego (rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 98, poz. 1000) nie miały zastosowania w przedmiotowej sprawie. Decyzję odmawiającą przyznania przedmiotowego równoważnika wydano na podstawie art. 114 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U Nr 74, poz. 676 z póżn. zm.), który stanowi, że funkcjonariusz otrzymuje z tytułu służby jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie oraz art. 121 ust. 3 powołanej ustawy, z którego wynika, iż prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa, a taką okolicznością była absencja strony w służbie. Organ podkreślił, że nie nastąpiło formalne rozwiązanie stosunku służbowego, ale faktem jest, że A. B. nie wykonywała czynności służbowych, podejmując w tym okresie zatrudnienie u innych podmiotów. W tej sytuacji, zdaniem organu, brak jest podstaw do przyznania jej przedmiotowego świadczenia. W piśmie z dnia 10 listopada 2005 r. skierowanym do sądu organ wskazał, że zaskarżona przez A. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzja Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] w przedmiocie równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2004 r. została przez organ administracji załatwiona zgodnie z żądaniem skarżącej w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do pisma tego organu załączył odpisy swojej decyzji z dnia [...] września 2005 r., nr [...] zmieniającą zaskarżoną decyzję i decyzję poprzedzającą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak wynika z treści pisma Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 10 listopada 2005 r. (k. 25 akt sądowych) sprawa skarżącej została załatwiona zgodnie z jej żądaniem. Do powyższego pisma dołączony został odpis decyzji tegoż organu nr [...] z dnia [...] września 2005 r. zmieniającej w trybie art. 155 kpa zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] października 2004 r. oraz decyzję nr [...] z dnia [...] września 2004 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. organ przyznał skarżącej równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za cały 2004 r., zgodnie z jej wnioskiem. Wobec tego, że zaskarżona decyzja oraz decyzja poprzedzająca zostały usunięte z obrotu prawnego, postępowanie sądowe ze skargi A. B. stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało postanowić jak w sentencji.