I SA/Wa 1994/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Asesor WSA - Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] marca 2007r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i ustalenia odszkodowania postanawia odrzucić skargę. A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i ustalenia odszkodowania. Skarżąca, zgodnie z zarządzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2007 r., została wezwana przez Sąd do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. W wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi zamieszczono pouczenie, że nieusunięcie tych braków w zakreślonym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Wskazać należy, że zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.) skarga, obok wymagań przewidzianych w tym przepisie, powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 46 § 1 pkt 4 cytowanej ustawy każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jak wynika z załączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi przez jej podpisanie zostało doręczone skarżącej w dniu 27 grudnia 2007 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął zatem w dniu 3 stycznia 2008 r. Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie uzupełniła wskazanego braku formalnego skargi. Skoro skarżąca nie uzupełnił braków formalnych skargi w terminie zakreślonym dla dokonania tej czynności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej powyżej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.