I SA/Wa 1995/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" Stowarzyszenie [...] w W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi "[...]" Stowarzyszenie [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 13 sierpnia 2009 r. "[...]" Stowarzyszenie [...] w W. wniosło za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podniosła, że termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 8 sierpnia 2009 r., zaś w dniu 6 sierpnia 2009 r. dotychczasowy pełnomocnik zrezygnował z dalszego reprezentowania Stowarzyszenia. Wskazała ponadto, że w związku z zaistniałą, nagłą sytuacją potrzebuje czasu na znalezienie nowego pełnomocnika w celu prowadzenia dalszych spraw. Zarządzeniem Sędziego z dnia 13 października 2009 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez złożenie skargi. W dniu 30 października 2009 r. (data stempla pocztowego) skarżące Stowarzyszenie złożyło za pośrednictwem organu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z postanowieniami zawartymi w art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, 2) wniosek ten zostanie wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, 5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2). Ratio legis instytucji przywrócenia terminu stanowi ochrona stron postępowania przed negatywnymi skutkami w zakresie postępowania sądowego, w przypadku braku winy w niedokonaniu w terminie czynności procesowej. Zatem jedną z zasadniczych przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminowi. Aby uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek o przywrócenie terminu, strona powinna uwiarygodnić swoją staranność przy prowadzeniu własnych spraw, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 809/04, niepubl.). Chodzi więc o wskazanie takich okoliczności, których wystąpienie nie leżało po stronie skarżącego, a uniemożliwiło mu dopełnienie czynności procesowej w terminie. Przy ocenie braku winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, przy uwzględnieniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd uznał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie sposób przyjąć, że przyczyną uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi była rezygnacja pełnomocnika z dalszego reprezentowania Stowarzyszenia, a następnie poszukiwanie nowego pełnomocnika. Wskazać bowiem należy, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych pełnomocnictwa udzielonego przez Prezesa i Wice Prezesa Zarządu "[...]" Stowarzyszenie [...] w W. radcy prawnemu T. S. wynika, iż pełnomocnik upoważniony był do reprezentowania Stowarzyszenia przed organami administracji publicznej wszystkich instancji. Pełnomocnictwo to nie obejmowało natomiast swym zakresem upoważnienia do reprezentowania strony przed sądami administracyjnymi. Zatem skarżące Stowarzyszenie winno - dochowując należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw - odpowiednio wcześnie porozumieć się z pełnomocnikiem co do dalszego ewentualnego reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym lub zająć się poszukiwaniem innego pełnomocnika, tak aby nie doszło do uchybienia terminu, albo złożyć skargę samodzielnie w terminie i ewentualnie uzupełnić jej treść po znalezieniu pełnomocnika. Ponadto Sąd zauważa, że termin do wniesienia przedmiotowej skargi upłynął w dniu 10 sierpnia 2009 r. (a nie jak wskazała strona skarżąca w dniu 8 sierpnia 2009 r.). Zatem gdyby nawet uznać za słuszne twierdzenia skarżącego, że przyczyna uchybienia powstała w dniu 6 sierpnia 2009 r. (dzień rezygnacji pełnomocnika) to stwierdzić należy, iż strona miała jeszcze 4 dni z trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi na znalezienie nowego pełnomocnika. W tym miejscu podnieść trzeba, że przedmiotowa skarga wniesiona została przez Stowarzyszenie samodzielnie, zaś do dnia wydania niniejszego postanowienia strona nie ustanowiła pełnomocnika w sprawie. W świetle powyższych ustaleń przyjąć należy, iż przyczyna wskazana przez skarżące Stowarzyszenie nie może być uznana za uprawdopodobniającą brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała bowiem, że powyższe uchybienie powstało z przyczyn od niej niezależnych, niedających się przezwyciężyć przy dochowaniu należytej staranności. W tym miejscu warto wskazać, że zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie, oczekiwanie na poradę profesjonalnego pełnomocnika nie jest przesłanką uprawdopodabniającą brak winy strony w uchybieniu terminu do dokonania czynność procesowej (zob. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 1997 r., sygn. akt I SA/Lu 1219/96, LEX nr 31857). W tej sytuacji, Sąd na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji.