I SA/Wa 1996/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Asesor WSA - Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. T. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie nabycia przez powiat z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę postanawia: odrzucić skargę. POSTANOWIENIE dnia 8 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Asesor WSA - Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. T. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie nabycia przez powiat z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. POSTANOWIENIE dnia 8 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Asesor WSA - Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. T. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie nabycia przez powiat z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Skarżący K. T. w dniu 14 listopada 2007 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Budownictwa na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie nabycia przez powiat z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę (k -11). W dniu 15 listopada 2007 r. wniósł do Ministra Budownictwa kolejne pismo kwestionujące powyższą decyzję. Równocześnie w dniu 8 listopada 2007 r. skargę na powyższą decyzję wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie natomiast z art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 9 października 2007 r. W decyzji tej organ prawidłowo pouczył skarżącego o sposobie i terminie wniesienia skargi na przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący złożył skargę bezpośrednio do Ministra Budownictwa w dniu 14 listopada 2007 r., uzupełnioną pismem oddanym w polskim urzędzie pocztowym w dniu 15 listopada 2007 r. Oznacza to, że skarga została wniesiona w prawidłowy sposób (do Ministra Budownictwa), jednakże po terminie, który upłynął w dniu 8 listopada 2007 r. Skarga skierowana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 8 listopada 2007 r. (k-10). Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 - 3 p.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 12 listopada 2007 r. i została przekazana niezwłocznie do Ministra Budownictwa w dniu 13 listopada 2007 r. W tym przypadku za termin wniesienia skargi należy więc uznać dzień 13 listopada 2006 r. Oznacza to, iż skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Termin ten, jak wskazano powyżej, upłynął w dniu 8 listopada 2007 r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a - postanowił jak w sentencji. POSTANOWIENIE dnia 8 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Asesor WSA - Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. T. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie nabycia przez powiat z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. UZASADNIENIE K.T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie nabycia przez powiat z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę. W piśmie z dnia 6 grudnia 2007 r. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego. Stosownie natomiast do art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Podkreślenia wymaga jednakże, iż zgodnie z art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Stwierdzić oczywistą bezzasadność skargi można zatem wówczas, gdy przepisy prawa znajdujące w danej sprawie zastosowanie w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia skargi. Oczywista bezzasadność, o której mowa w powołanym wyżej przepisie, zachodzi również w przypadku niedopuszczalności skargi. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 9 października 2007 r. A zatem 30-dniowy termin do wniesiona skargi upłynął w dniu 8 listopada 2007 r. Wskazać ponadto należy, że w decyzji tej organ prawidłowo pouczył skarżącego o sposobie i terminie wniesienia skargi na przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący złożył skargę bezpośrednio do Ministra Budownictwa w dniu 14 listopada 2007 r., uzupełnioną pismem oddanym w polskim urzędzie pocztowym w dniu 15 listopada 2007 r. Oznacza to, że skarga została wniesiona w prawidłowy sposób (do Ministra Budownictwa), jednakże po terminie, który upłynął w dniu 8 listopada 2007 r. Skarga skierowana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 8 listopada 2007 r. (k-10). Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 - 3 p.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 12 listopada 2007 r. i została przekazana niezwłocznie do Ministra Budownictwa w dniu 13 listopada 2007 r. W tym przypadku za termin wniesienia skargi należy więc uznać dzień 13 listopada 2006 r. A zatem, brak dopuszczalności zaskarżenia decyzji czyni skargę niedopuszczalną, a tym samym oczywiście bezzasadną. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 oraz art. 254 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.