I SA/Wa 1997/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Siegień Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) asesor WSA Joanna Skiba Protokolant referendarz sądowy Lucyna Picho po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2007 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania dotyczącego prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami RP oddala skargę. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 i art. 103 kodeksu postępowania administracyjnego z urzędu zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami państwa polskiego przez J. M. i K. M. w miejscowości N., powiat J., woj. L. W uzasadnieniu podano, że z wnioskiem w powyższej sprawie K. M. zwrócił się do Wojewody [...] w dniu [...] kwietnia 2006 r. Przed złożeniem formalnego wniosku o wydanie decyzji pismem z dnia [...] października 2005 r. wnioskodawca został poinformowany o konieczności uzupełnienia dokumentacji, m.in. o postanowienie sądowe o nabyciu spadku po właścicielach pozostawionej nieruchomości oraz o pozostałych brakach, które uniemożliwiają wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty za pozostawione mienie. Braki te nie zostały usunięte. W dniu [...] lipca 2007 r. wnioskodawca oświadczył, że nie posiada żadnych postanowień spadkowych po właścicielach pozostawionej nieruchomości i nie zamierza takich postępowań przeprowadzać. Kwestią zasadniczą jest wykazanie przez wnioskodawcę swojego interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu, co w przypadku ustalenia spadkobierców osoby zmarłej możliwe jest wyłącznie poprzez przedłożenie prawomocnego postanowienia sądu o nabyciu po niej spadku. Z uwagi na fakt, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia sądu w sprawie ustalenia spadkobierców właścicieli pozostawionej nieruchomości niniejsze postępowanie, zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawieszono. Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] października 2006 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 124 § 2 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia K. M., uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r. W uzasadnieniu przedstawiono, co następuje: Wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty K. M. złożył dnia [...] kwietnia 2006 r. Do wniosku tego nie zostało załączone postanowienie sądu o nabyciu spadku po właścicielach pozostawionej nieruchomości. W aktach sprawy brak dokumentu potwierdzającego wezwanie wnioskodawcy do usunięcia braków w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej jeżeli wniosek nie spełnia wymogów określonych w ust. 1-3, wojewoda wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Kwestią zasadniczą w sprawie jest wykazanie przez wnioskodawcę swojego interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczy postępowanie. Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, co w przypadku ustalenia kręgu spadkobierców osoby zmarłej możliwe jest wyłącznie poprzez przedłożenie prawomocnego postanowienia sądu o nabyciu po niej spadku. Wobec tego, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Minister Skarbu Państwa uchylił postanowienie o zawieszeniu postępowania. Na powyższe postanowieniem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. M. Skarżący wskazał - w uzupełnieniu dowodów o prawie do spadku po rodzicach jako ich jedyny spadkobierca - że odnalazł dwóch żyjących koronnych świadków: J. F. i Z. T. Zdaniem skarżącego w ten sposób zostały usunięte wszystkie możliwe do usunięcia braki, zeznania świadków i złożona wcześniej przez K. M. przysięga o należnym mu spadku powinny upoważnić do bezwzględnego rozliczenia Skarbu Państwa [...] , Polaka, Patrioty, Poety Faktu. Skarżący zwrócił się do Ministra Skarbu Państwa, za pośrednictwem którego wnosił skargę, o skierowanie sprawy do Sądu celem ostatecznego rozstrzygnięcia i wydania wyroku w sprawie. Minister Skarbu Państwa w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Na wstępie należy podnieść, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Skarga może być uznana za uzasadnioną i zostać uwzględniona jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w danej sprawie nastąpiło naruszenie przepisów prawa w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Ponadto wyjaśnić trzeba, że sądy administracyjne uprawnione są wyłącznie do kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd nie może - czego domagał się skarżący - rozpoznać merytorycznie sprawę, zastępując w tym zakresie właściwe organy administracji publicznej. W świetle materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w aktach postępowania administracyjnego, na podstawie którego sąd zgodnie z art. 133 § 1 powołanej ustawy wydaje wyrok nie budzą wątpliwości dokonane przez organ ustalenia faktyczne. W istniejącym stanie sprawy uchylenie postanowienia o zawieszeniu postępowania znajduje uzasadnienie w treści powołanego przez Ministra Skarbu Państwa art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Dodać należy, że kwestionowane przez K. M. postanowienie jest dla strony korzystne. Wojewoda [...] winien bowiem - zgodnie z zaskarżonym postanowieniem - wezwać wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych w terminie 6 miesięcy od doręczenia wezwania. Uzupełnienie braków umożliwi merytoryczne rozpatrzenie wniosku dotyczącego potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami państwa polskiego. Wobec powyższego, uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalono skargę.