I SA/Wa 1998/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2010 r. wniosku M. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2009 r., nr [....] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 24 grudnia 2009 r. radca prawny G. P. pełnomocnik M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [....] września 2009 r., nr [....] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu podniósł, że okolicznością wskazującą na brak winy we wniesieniu środka odwoławczego z uchybieniem terminu jest błędne wyliczenie terminu przez pracownika jego Kancelarii. Pełnomocnik zauważył, że środek zaskarżenia był przygotowywany oraz wysłany do organu z filii Kancelarii mieszczącej się w W., natomiast adres do doręczeń pism procesowych mieści się w T. – siedzibie Kancelarii. Wnioskodawca wskazał, że do siedziby zaskarżone orzeczenie doręczono w dniu [....] września 2009 r., zaś skierowane do filii w dniu [....] września 2009 r. Okoliczność ta skutkowała pomyłką albowiem osoba wyznaczona do przygotowania skargi zasugerowała się datą prezentaty przybitej w W. i przyjęła że termin 30-dniowy upływa w dniu [....] października 2009 r., nie zaś [....] października 2009 r. Zdaniem radcy prawnego G. P. powyższe świadczy o tym, że zarówno pełnomocnik, jak i aplikant radcowski nie ponoszą winy w uchybieniu terminu, ponieważ zaistniała pomyłka jest wypadkową wielu czynników oraz działania kilku osób. To pracownik sekretariatu przez pomyłkę źle oznaczył datę wpływu zaskarżonej decyzji do Kancelarii, zaś pozostałe skutki były tylko i wyłącznie naturalnym następstwem tego zdarzenia. W ocenie wnioskodawcy błąd wynikający z nieumyślnego działania aplikanta radcowskiego nie może skutkować tak daleko idącymi konsekwencjami jako odrzucenie skargi od błędnego rozstrzygnięcia organu administracji. Nieumyślność działania implikująca brak winy po stronie pełnomocnika uzasadnia przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Aby można przypisać pełnomocnikowi winę musi być ona możliwa do przypisania pracownikowi, któremu zlecono wykonanie czynności. Pełnomocnik podniósł, że uchybienie terminowi nastąpiło wyłącznie w związku z podwójnym datowaniem wpływu korespondencji oraz oczywistej omyłki aplikanta. Nie sposób przypisać pełnomocnikowi winy w wyborze pracownika, któremu powierzona została praca nad skargą, gdyż aplikantka radcowska III roku aplikacji dawała najlepszą gwarancję poprawnego i i rzetelnego sporządzenia środka odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przy czym, kryterium braku winy w uchybieniu terminu, jako warunek przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Podkreślenia wymaga, że wniosek strony o przywrócenie terminu, któremu uchybił pełnomocnik procesowy, musi wskazywać na brak winy w uchybieniu terminu ze strony pełnomocnika. Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie skarżąca w żaden sposób nie wykazała braku winy pełnomocnika w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Sąd zauważa, że profesjonalny pełnomocnik ponosi na zasadzie ryzyka odpowiedzialność za błędy osób, którymi się posługuje przy wykonywaniu swego zawodu. Błędy pracowników mu podległych są jego błędami, nawet wtedy, gdy pełnomocnik nie ponosi żadnej winy w wyborze pomocników, co z kolei obciąża samą stronę. Takie stanowisko prezentuje orzecznictwo sądowe (por. postanowienie SN z dnia 5 lutego 1999 r., III CKN 1052/98, LEX nr 50719; wyrok NSA z dnia 9 marca 2000 r., I SA/Gd 1288/99, LEX nr 44331). W tej sytuacji powołany w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu fakt błędnego oznaczenia przez pracownika sekretariatu daty wpływu zaskarżonej decyzji do Kancelarii jak i przyjęcie przez aplikanta do oceny zachowania terminu do wniesienia skargi daty widniejącej na prezentacje przybitej przez filię Kancelarii mieszczącą się w Warszawie, wynikłe z podwójnego datowania wpływającej do pełnomocnika korespondencji nie jest okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 powołanej wyżej ustawy postanowił, jak w sentencji postanowienia.