I SA/Wa 1999/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] W dniu 2 września 2010 r. K. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo zatytułowane "odwołanie od decyzji administracyjnej" wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]. Wobec faktu, że przywołana wyżej decyzja ma charakter decyzji ostatecznej, wydanej w postępowaniu odwoławczym od decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], a pismo z dnia 2 września 2010 r. zostało skierowane przez K. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – potraktowane zostało ono jako skarga na decyzję z dnia [...] marca 2010 r., a wniosek o przywrócenie terminu – jako dotyczący przewrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania K. D. od decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w części dotyczącej odmowy przyznania skarżącej dodatku z tytułu samotnego wychowania dziecka K. D. i D. D. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W decyzji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo pouczyło skarżącą, że wydana decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, a strona może wnieść na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 6 kwietnia 2010 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym upłynął dla skarżącej w dniu 6 maja 2010 r. Wniesienie skargi w dniu 2 września 2010 r. nastąpiło zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Wobec braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi – skarżąca została wezwana do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W piśmie z dnia 8 listopada 2010 r. K. D. podniosła, że 8 kwietnia 2010 r. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], które organ winien był potraktować jako odwołanie od decyzji, a czego nie uczynił. Przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi, zdaniem skarżącej ustały około 27 sierpnia 2010 r., kiedy to ww. dowiedziała się o treści postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. stwierdzającego niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2002 nr 153 poz. 1270) dalej ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z powołanego wyżej przepisu, wymieniającego przesłanki, które łącznie muszą wystąpić dla zastosowania instytucji przywrócenia terminu wynika między innymi obowiązek uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie i doktrynie panuje zgodny pogląd, że oceniając wystąpienie przesłanki braku winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła, aby uchybienie terminu do wniesienia skargi od decyzji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] nastąpiło bez jej winy. Z faktu wystąpienia przez skarżącą do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] skarżąca wyprowadziła wniosek o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z okoliczności tej zaś, tylko tyle wynika, że skarżąca nie zastosowała się do pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, w której wyraźnie zaznaczono, że decyzja z dnia [...] marca 2010 Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] listopada 2009 r. jest decyzją ostateczną, na którą służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Powyższe, w ocenie Sądu przesądza o niewystąpieniu po stronie skarżącej braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi, albowiem gdyby skarżąca w sposób staranny zapoznała się z treścią zaskarżonej decyzji, to bez wątpienia posiadłaby wiedzę o sposobie, terminie i trybie zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2010 nr [...], która w jej ocenie narusza prawo. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji