I SA/Wa 2000/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję S. K. O. w P. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w Ośrodku Opiekuńczo-Wychowawczym postanawia: umorzyć postępowanie. W dniu 17 września 2010 r. A. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję S. K. O. w P. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] w sprawie ustalenia opłaty od A. J. za pobyt małoletniej córki w Ośrodku Opiekuńczo-Wychowawczym – Placówce Interwencyjnej w P.– w części dotyczącej wysokości ustalonej opłaty i terminów zapłaty oraz o ustaleniu opłaty w wysokości [...] miesięcznych wydatków ponoszonych na utrzymanie E. J. w ww. ośrodku. W dniu 12 października 2010 r. skarżący wniósł do Sądu pismo, w którym cofnął skargę, uzasadniając to faktem rozłożenia przez Prezydenta Miasta P. na raty opłaty ustalonej w zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wobec braku merytorycznej przesłanki wymienionej w cytowanym przepisie o uznaniu cofnięcia skargi za niedopuszczalne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 161 § 2 w zw. z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia