I SA/Wa 2001/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Asesor WSA Agnieszka Miernik Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi Miasta W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie regulacji spraw majątkowych oddala skargę. ISA/WA 2001/07 UZASADNIENIE Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta W. z dnia 3 lipca 2006 r. od decyzji Wojewody Mazowieckiego Nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., w przedmiocie ustanowienia na rzecz Parafii [...] w W. prawa nieodpłatnego użytkowania wieczystego na okres 99 lat, do dnia 31 grudnia 2105 r. niezabudowanego gruntu, stanowiącego własność Miasta W., położonego w W. przy ul. [...] róg [...], składającego się z działek oznaczonych w ewidencji gruntów Nr Nr [...] o powierzchni [...] m2, [...] o powierzchni [...] m2, [...] o powierzchni [...] m2 z obrębu [...] o łącznej powierzchni [...] m2 (Kw Nr [...]cz., Kw [...]cz., Kw Nr [...]cz.) - uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], - ustanowił na rzecz Parafii [...] w W. na okres 99 lat prawo nieodpłatnego użytkowania wieczystego niezabudowanego gruntu, stanowiącego własność Miasta W., położonego w W. przy ul. [...] róg [...], składającego się z działek oznaczonych w ewidencji gruntów Nr Nr [...] o powierzchni [...] m2 , [...] o powierzchni [...] m2 , [...] o powierzchni [...] m2 z obrębu [...] o łącznej powierzchni [...] m2 (Kw Nr [...]cz., Kw Nr [...] cz., Kw Nr [....] cz.) W toku postępowania administracyjnego ustalono następujący stan faktyczny: Wnioskiem z dnia 28 września 1994r. Parafia [...] w W. wystąpiła na podstawie art. 24 ustawy z dnia 13 maja 1994r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. Nr 73, poz. 324 z późn. zm.) o przywrócenie własności nieruchomości położonych w W. przy ul. [...] i ul. [...] /obecnie [...]/, oznaczonych hipotecznie Hip. Nr [...], Hip. Nr [...], Hip. Nr [...], Hip, Nr [...] o pow. łącznej [...] m2, które na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) przeszły na rzecz gminy W., a następnie w 1950 roku na własność Skarbu Państwa na podstawie ustawy z dnia 20 marca 1950r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej /Dz. U. Nr 14 poz. 130/. Organ I instancji podniósł, że zgodnie z art. 24 ust. l pkt 3 powołanej ustawy z dnia 13 maja 1994r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek kościelnej osoby prawnej wszczyna się postępowanie w przedmiocie przywrócenia własności nieruchomości lub ich części, które zostały przejęte na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945r., zaś zgodnie z art. 24 ust. 2 powołanej ustawy jeżeli własność nieruchomości objętej roszczeniem nie może zostać przywrócona, właściwej kościelnej osobie prawnej przyznaje się nieruchomość zamienną. Przedmiotowa decyzja dotyczy regulacji kolejnej części roszczeń Parafii, a mianowicie do nieruchomości położonych w W. przy ul. [...] i ul. [...] i [...](obecnie ul. [...] i [...] oraz [...] i [...]), stanowiących własność Miasta W., składających się z działek ewidencyjnych z obrębu [...] oznaczonych nr nr: [...]cz. o pow. [...] m2, [...]cz. o pow. [...] m2, [...]cz. o pow. [...] m2, [...]cz. o pow. [...] m2, o łącznej powierzchni [...] m2. Organ I instancji wskazał, że z uwagi na niemożność zwrotu na rzecz Parafii wymienionych wyżej gruntów o powierzchni [...] m2, Rada Miasta W. w dniu [...] lutego 2006r. podjęła Uchwałę Nr [...], w sprawie wyrażenia zgody na oddanie w nieodpłatne użytkowanie wieczyste Parafii [...] w W. jako zamiennej nieruchomości stanowiącej własność Miasta W., położonej w W. przy ul. [...] róg [...], składającej z działek oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr nr: [...] o powierzchni [...] m2, [...] o powierzchni [...] m2, [...] o powierzchni [...] m2 z obrębu [...], które uregulowane są w księgach wieczystych Kw Nr [...]cz., Kw Nr [...]cz., Kw Nr [...]cz., o łącznej powierzchni [...] m2. Jako podstawę ustalenia ekwiwalentności wymienionych gruntów przyjęto następujące wyceny: - operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego A. W. w dniu 28 grudnia 2004r., zgodnie z którym cena 1 m2 gruntu objętego roszczeniem położonego w W. przy [...] wynosi [...] zł, co dla powierzchni [...] m2 daje wartość [...] zł; - operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego K. C. w dniu 15 listopada 2005r., zgodnie z którym wartość gruntu składającego się z działek nr nr [...] i [...] o pow. łącznej [...] m2 wynosi [...] zł; - operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego K. C. w dniu 15 listopada 2005r., zgodnie z którym wartość gruntu składającego się z działki nr [...] o pow. [...] m2 wynosi [...] zł; co daje łączną wartość nieruchomości zamiennej w wysokości [...] zł. Od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] Prezydent Miasta W. wniósł w dniu 3 lipca 2006 r. odwołanie podnosząc, że roszczenie Parafii w stosunku do działek będących własnością Miasta W. zostały w trakcie postępowania regulacyjnego częściowo zaspokojone decyzjami Wojewody W. z dnia [...] maja 1995 r. oraz z dnia [...] grudnia 1996 r. i Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2002 r, Do zaspokojenia pozostały części nieruchomości hipotecznych o łącznej powierzchni [...] m2. W wyniku przeprowadzonych negocjacji z Parafią na zaspokojenie dalszej części roszczeń przeznaczone zostały nieruchomości zamienne, położone przy ul. [...], [...], oznaczone w ewidencji guntów jako działki nr [...] o pow. [...] m2 , nr [...] o pow. [...] m2, oraz nr [...] o pow. [...] m2, z obrębu [...], o łącznej powierzchni [...] m2 w zamian za działki objęte roszczeniem, oznaczone nr [...] cz., [...] cz., nr [...] cz. i nr [...] cz. o łącznej powierzchni [...] m2. Prezydent Miasta W. wskazał, że Rada Miasta W. w dniu [...] lutego 2006r. podjęła Uchwałę Nr [...], w sprawie wyrażenia zgody na oddanie w nieodpłatne użytkowanie wieczyste Parafii [...] w W. jako zamiennej nieruchomości stanowiącej własność Miasta W., położonej w W. przy ul. [...] róg [...], jednakże zgoda taka została udzielona pod warunkiem rezygnacji Parafii z pozostałej części roszczeń w stosunku do Miasta W. Skarżący podniósł, że Uchwała ta stanowi podstawę dla Wojewody Mazowieckiego do wydania decyzji w trybie art. 24 ust. 5powołanej. ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Prezydenta Miasta W. zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego nie zawiera w swej treści postanowienia o zaspokojeniu roszczeń Parafii w całości w stosunku do Miasta W., a ponadto narusza przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem jako podstawę jej wydania nie został przywołany art. 104 kpa, a także przepisy kodeksu cywilnego w zakresie czasu trwania prawa użytkowania wieczystego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] częściowo uwzględnił odwołanie Prezydenta Miasta W. w zakresie dotyczącym daty upływu 99 – letniego terminu oddania gruntu w użytkowanie wieczyste, który Wojewoda Mazowiecki błędnie ustalił na dzień 31 grudnia 2105 r. Natomiast w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie jest słuszny zarzut Prezydenta Miasta W., dotyczący nieokreślenia przez Wojewodę Mazowieckiego, czy zaskarżona decyzja wyczerpuje w całości roszczenia Parafii [...] w W., wynikające z wniosku rewindykacyjnego z dnia 28 września 1994 r. Organ odwoławczy podkreślił, że Wojewoda Mazowiecki w decyzji z dnia [...] czerwca 2006r. zaznaczył, ze dotyczy ona regulacji roszczeń Parafii do nieruchomości położonych w W. przy ul. [...] i ul. [...] o łącznej powierzchni [...] m kw i tym samym określił zakres jej rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wskazał, że z porównania zakresu przedmiotowego sprawy określonego we wniosku parafii z dnia 28 września 1994 r. oraz zakresu rozstrzygnięcia wyżej wymienionej decyzji Wojewody Mazowieckiego wynika, iż decyzja ta zawiera rozstrzygnięcie co do części żądań strony i wobec powyższego, zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego stanowi w swej istocie decyzję częściową przewidzianą w art. 104 § 2 Kpa. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja częściowa kończy sprawę jedynie w części objętej rozstrzygnięciem i w związku z tym może być zaskarżona tylko w tym zakresie w drodze odwołania, przy czym powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 1981 r., II SA 782/81. Podniósł, że w świetle powyższego brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż "decyzja wyczerpuje w całości roszczenia Parafii [...] w W. wynikające z wniosku rewindykacyjnego Parafii z dnia 28 września 1994 r." nie powoduje jej wadliwości, nawet w przypadku, gdyby wyżej wymieniona decyzja stanowiąca w swej istocie decyzję częściową kończyła postępowanie w sprawie. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że nie podziela argumentu z odwołania Prezydenta Miasta W. w sprawie wyrażenia zgody przez Radę Miasta W. na oddanie Parafii [...] w W. wskazanej wyżej nieruchomości pod warunkiem rezygnacji przez Parafię z pozostałych roszczeń, ponieważ art. 24 powołanej ustawy z dnia 13 maja 1994 r. nie uzależnia wydania stosownej decyzji administracyjnej od tak pojętej zgody warunkowej. Podniósł, że niewskazane przez Wojewodę Mazowieckiego w zaskarżonej decyzji art. 104 kpa, uznać należy jako zagadnienie bez znaczenia prawnego dla samego rozstrzygnięcia. Skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Miasto W. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Minister nie uwzględnił podnoszonego przez skarżącego w odwołaniu od decyzji Wojewody zarzutu, że Wojewoda Mazowiecki orzekając decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007r.o ustanowieniu na rzecz Parafii [...] w W. prawa nieodpłatnego użytkowania wieczystego nieruchomości, położonych w W. przy ul. [...] i [...] nie zawarł w treści tej decyzji postanowienia o zaspokojeniu roszczeń Parafii w całości w stosunku do Miasta W., co pozostaje w sprzeczności z uchwałą Nr [...] Rady W. Uchwałą tą-Rada wyraziła zgodę na nieodpłatne oddanie w/w nieruchomości w użytkowanie wieczyste Parafii pod warunkiem rezygnacji przez Parafię z pozostałej części roszczeń w stosunku do W. Uchwalając taki warunek - Rada wzięła pod uwagę zarówno wielkość gruntu zamiennego jak również wyrażaną przez Parafię wolę zrzeczenia się pozostałych roszczeń. Skarżący podkreślił, że wydając decyzję Nr [...] - Wojewoda Mazowiecki oparł się wyłącznie na treści uchwały w części dotyczącej wyrażonej zgody lecz całkowicie zignorował warunek postawiony przez Radę W. Zdaniem skarżącego jest to istotne naruszenie przepisów art. 77 oraz 80 kpa. Działając jako organ I instancji - i mając wyłącznie warunkową zgodę właściciela gruntów – W.- organ ten powinien ustosunkować się do tego warunku oraz uzupełnić materiał dowodowy wyjaśniając postawiony warunek. Natomiast zdaniem skarżącego Wojewoda Mazowiecki nie przeprowadził postępowania dowodowego i nie ocenił właściwie zgromadzonego materiału orzekając wyłącznie o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego i nie odnosząc się do postawionego warunku. Skarżący wskazał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w decyzji z dnia [...] października 2007 r. również nie zajął się tą kwestią uchylając decyzję Wojewody Mazowieckiego tylko w pkt I i orzekając we własnym zakresie o oddaniu w użytkowanie wieczyste na rzecz Parafii przedmiotowego gruntu pomijając także warunek wynikający z uchwały Rady W. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r., - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Podstawowym zarzutem skargi jest to, że decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2006 r. nie zawiera wskazania, iż "decyzja wyczerpuje w całości roszczenia Parafii [...] wynikające z wniosku rewindykacyjnego Parafii z dnia 28 września 1944 roku". Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że przedmiotowa decyzja Wojewody Mazowieckiego jest kolejną decyzją częściową, dotyczącą regulacji kolejnej części roszczeń Parafii. Wynika to z uzasadnienia decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2006 r. który zaznaczył, iż "dotyczy ona regulacji roszczeń Parafii do nieruchomości położonych w W. przy ul. [...] i ul. [...] o łącznej powierzchni [...] m kw" czyli określił zakres jej rozstrzygnięcia. Porównując zakres przedmiotowy sprawy określony we wniosku Parafii z dnia 28 września 1994 r. oraz zakres rozstrzygnięcia wymienionej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2006 r. należy dojść do wniosku, iż decyzja ta zawiera rozstrzygnięcie co do części żądań strony, a więc stanowi w swej istocie decyzję częściową przewidzianą w art. 104 § 2 Kpa. W sytuacji wydania decyzji częściowych konkretyzacja uprawnień strony następuje z momentem rozstrzygnięcia , co do wszystkich elementów objętych żądaniem strony. W uchwale z dnia [...] lutego 2006r. Nr [...], Rada Miasta W. wyraziła zgodę na oddanie w nieodpłatne użytkowanie wieczyste Parafii [...] w W. zamiennej nieruchomości stanowiącej własność Miasta W., położonej w W. przy ul. [...] róg [...], pod warunkiem rezygnacji przez Parafię z pozostałej części roszczeń w stosunku do W. Mając na uwadze, że decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2006 r. jest decyzją częściową, brak wskazania w uzasadnieniu omawianej decyzji, iż "decyzja wyczerpuje w całości roszczenia Parafii [...] w W. wynikające z wniosku rewindykacyjnego Parafii z dnia 28 września 1994 r." nie stanowi przesłanki jej wadliwości. Zwarzywszy, iż wydana zaskarżona decyzja jest decyzją częściową, należy uznać, mając na uwadze, że tak sformułowana uchwała Rady Miasta W. nie była zaskarżona przez parafię, że na wskazany warunek zawarty w uchwale, Miasto W. mogłoby powołać się, w przypadku gdyby Parafia doszła do wniosku, że decyzje organu administracji nie rozstrzygnęły sprawy w całości i domagała się wydania kolejnej decyzji dotyczącej regulacji dalszej części jej roszczeń. Warunek Miasta W. jest warunkiem na przyszłość. Biorąc pod uwagę, że wydana decyzja, jest decyzją częściową analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów prowadzą do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji i wskazują na bezzasadność skargi Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w wyroku z mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) .