I SA/Wa 2002/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędzia WSA Iwona Maciejuk Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2014 r. sprawy ze skargi Gminy L. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...]r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej działając na art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) – dalej jako "k.p.a." - utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]r. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził m.in., że grunty Skarbu Państwa położone w obrębie L., gmina L. oznaczone w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...], [...], [...], [...] nieposiadające urządzonej księgi wieczystej, stały się z dniem 5 grudnia 1990 r. z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego P. "[...]", jako dotychczasowego zarządcy, zaś budowle i inne urządzenia znajdujące się na ww. działkach własnością tegoż przedsiębiorstwa, a nabycie ich prawa własności nastąpiło nieodpłatnie. Wnioskiem z dnia [...] r. Burmistrz L. wystąpił o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] podnosząc, że działki nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], powstałe z podziału uwłaszczonej działki nr [...], stanowiły urządzoną, co najmniej od lat trzydziestych XX wieku, drogę polną a obecnie drogę gminną i nie stanowią infrastruktury kolejowej rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, a zatem uwłaszczenie [...] ww. działką stanowiło rażące naruszenie prawa. Decyzja z dnia [...]r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r. w tej części. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosła Gmina L.. W uzasadnieniu wskazał, że podstawą prawną jej wniosku jest art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. w zw. Z art. 2a ustawy o drogach publicznych z 1985 r. Wskazał, iż istotną przeszkodą do uwłaszczenia przedmiotowych działek był fakt, iż w dacie wydania decyzji uwłaszczeniowej urządzona była na nich droga. Podniosła, iż w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...]r. ustalono, że w dacie poprzedzającej wydanie decyzji uwłaszczeniowej nieprawidłowo starosta [...] nieprawidłowo ustalił pozostawanie w trwałym zarządzenie [...] działki [...] z urządzoną i zaliczoną do dróg gminnych drogą. Podniosła, iż uchwałą nr [...] z dnia [...] r. zarząd powiatu [...] zaliczył istniejącą drogę do kategorii drogi gminnej. Podjęcie tej uchwały wskazuje, że uprzednio przedmiotowa droga istniała. Podniosła, iż wymóg, by do kategorii dróg gminnych zaliczać nieruchomości stanowiące własność gminy odnosi się jedynie do dróg nowo powstałych tj. po [...] r. Tymczasem do dróg o nieuregulowanym stanie prawnym w zakresie prawa własności taki wymóg nie ma zastosowania. W ocenie Gminy L. ocena zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wymagało rozważenia wyłączenia z obrotu cywilnoprawnego dróg publicznych jako budowli przeznaczonej do prowadzenia ruchu drogowego zlokalizowanego w pasie drogowym, zaś ustalenia decyzji uwłaszczeniowej pomijają sposób używania nieruchomości jako drogi publicznej. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy ww. decyzję własną z dnia [...]r. W uzasadnieniu wskazał, iż postępowanie zainicjowane wnioskiem Burmistrz L. postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Tym samym przedmiotem tegoż postępowania jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz, czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Powyższe oznacza, że obowiązkiem organu było rozpatrzenie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a. Tym Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie był władny rozpatrywać sprawy co do istoty, takie bowiem ustalenia można uczynić w postępowaniu odwoławczym. Organ II stopnia wskazał, iż w myśl art. 37 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" nabycie na podstawie z art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami prawa użytkowania wieczystego gruntów następuje bez obowiązku wniesienia pierwszej opłaty, zaś nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali następuje nieodpłatnie. Zgodnie z art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku Gospodarki Żywnościowej stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób. Decyzja uwłaszczeniowa ma charakter decyzji deklaratoryjnej i odnosi się do stanu istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r. W myśl zaś art. 200 ust. 4 tej ustawy, uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazał, iż z zaświadczenia Starosty [...] z dnia [...] r. wynika, że działka nr [...] o pow. [...] ha stanowiła w dniu [...] r. własność Skarbu Państwa w trwałym zarządzie [...] Dyrekcji [...] w W. - Dyrekcji [...] w O. Fakt sprawowanego zarządu potwierdza również decyzja Burmistrza Miasta L. z dnia [...] r. r. znak [...] ustalająca na rzecz [...] Dyrekcji [...] w W. opłatę roczną za [...] r. z tytułu zarządu gruntami położonymi w L., w tym m.in. działką nr [...]. Tym samym w dniu 5 grudnia 1990 r. właścicielem przedmiotowej nieruchomości był Skarb Państwa, natomiast P. "[...]" przysługiwało prawo zarządu do tej nieruchomości. W odniesieniu do twierdzenia, iż przedmiotowe działki powstałe z podziału uwłaszczonej działki nr [...], stanowiły drogę wskazał, że dopiero w dniu [...] r. Zarząd Powiatu B. wydał uchwałę nr [...] w sprawie wydania opinii dotyczącej zaliczenia drogi do kategorii drogi gminnej przebiegającej przez teren Gminy L., w której zaopiniowano pozytywnie wniosek Urzędu Miejskiego w L. w sprawie zaliczenia drogi na odcinku od ul. [...] do ul. [...], wzdłuż torów [...], o długości ok. [...] m, do kategorii drogi gminnej. Uchwałą Rady Miejskiej w L. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia przebiegu ulicy [...] w L., opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] r. Nr [...], poz. [...], ustalono, że ul. [...] przebiega od ul. [...] do ul. [...], zaś Uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zaliczenia drogi położonej na terenie Gminy L. do kategorii dróg gminnych, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] r. Nr [...], poz. [...], ulicę o długości ok. [...], położoną na odcinku od ul. [...] do ul. [...], wzdłuż torów [...], zaliczono do kategorii dróg gminnych. Uchwałą Zarządu Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] w sprawie nadania numerów drogom gminnym na terenie województwa [...], ulicy tej nadano numer [...]. Z ww. dokumentów wynika zatem, że ulica [...], na odcinku obecnych działek nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], została zaliczona do kategorii dróg gminnych dopiero w [...] r. natomiast w dniu [...] r. nie stanowiła drogi publicznej. Nie można zatem stwierdzić, że organy drogowe sprawowały zarząd tymi działkami w ww. dniu, co uniemożliwiałoby stwierdzenie uwłaszczenia. Jednocześnie z księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla działek nr [...], nr [...] i nr [...], wynika, że właścicielem ww. nieruchomości jest Gmina L., przy czym podstawą wpisu prawa własności Gminy była decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. znak [...], sprostowana postanowieniem dnia [...] r. znak [...], zezwalająca na realizację inwestycji drogowej. Zgodnie z pkt III ww. decyzji działki [...], nr [...], nr [...] i nr [...] stały się z mocy prawa, z dniem ustatecznienia się tej decyzji (tj. [...] r.) własnością Gminy L. Ponieważ uwłaszczenie w trybie art. 200 ww. ustawy następowało z mocy prawa w dniu 5 grudnia 1990 r., zatem na uwłaszczenie nie mogła mieć wpływu decyzja administracyjna wywołująca swój skutek dopiero w roku [...] r. Dlatego też ww. decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. nie miała wpływu na uwłaszczenie. Dodatkowo wskazano należy, że na fakt uwłaszczenia nie miało również wpływu postępowanie w trybie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Decyzja wydana na podstawie art. 73 ww. ustawy wywołuje bowiem skutek prawny dopiero na dzień 1 stycznia 1999 r. Jednocześnie brak jest jednak jakichkolwiek dokumentów wskazujących, iż w dniu 5 grudnia 1990 r. przedmiotowa nieruchomość była drogą publiczną. Odnosząc się zatem do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazano, iż na podstawie przepisów ustawy z 1985 r. o drogach publicznych odpowiednie organy drogowe zarządzały z mocy prawa tylko drogami publicznymi (por. rozdział 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r.), a tym samym nie było przeszkód, aby [...] posiadały w zarządzie grunt zajęty pod drogę niepubliczną. Brak jest tym samym podstaw do podważenia dowodów, na podstawie których Wojewoda [...] ustalił istnienie w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu na rzecz [...]. Uzyskanie przez drogę statusu drogi publicznej wymaga bowiem zaliczenia jej do odpowiedniej kategorii dróg publicznych zgodnie z przepisami ustawy z 1985r. o drogach publicznych. Nie można tym samym domniemywać, na podstawie samego tylko sposobu użytkowania nieruchomości jako urządzonej drogi, posiadania przez ul. [...] w L. statusu drogi publicznej przed dniem zaliczenia jej do kategorii dróg gminnych na mocy ww. uchwały z dnia Nr [...] z dnia [...] r. Skoro zaś organ potwierdza zaistnienie przesłanek uwłaszczeniowych na dzień 5 grudnia 1990 r., z którą to również datą powstaje prawo użytkowania wieczystego (w razie zaistnienia tych przesłanek), to nie można podzielić stanowiska wnioskodawcy, iż istnienie drogi niepublicznej na przedmiotowych działkach wyłączało możliwość ich uwłaszczenia z dniem 05 grudnia 1990r. Późniejsze w stosunku do daty uwłaszczenia zdarzenia prawne, w tym zaliczenie drogi niepublicznej do kategorii dróg publicznych gminnych, nie może mieć wpływu na ocenę istniejącego w dniu w tym dniu stanu faktycznego i prawnego, który warunkuje potwierdzenie uwłaszczenia. Skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] r. wniosła Gmina L. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 73 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) polegające na nierozważeniu przez organ uprawnienia gminy do nabycia prawa własności działek na których posadowiona była droga publiczna. - art. 138 i 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, iż w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka rażącego naruszenia prawa warunkująca stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r.. utrzymując tym samym w mocy poprzednią swoją decyzję z dnia [...] r. - art. 200 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami przejawiające się naruszeniem pierwotną zaskarżoną decyzją praw osób trzecich wynikających z istniejącej na przedmiotowym gruncie przestrzeni publicznej (drogi) co do której pierwszeństwo uwłaszczenia przysługiwało Gminie, przy czym naruszenie to wiązać należy z art. 5 ust 3 i 4 ustawy z 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym pracownikach samorządowych. - art. 2 i 7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych mające wpływ na wydane rozstrzygnięcie polegające na pominięciu, iż sporna droga została zaliczona do kategorii dróg gminnych w drodze uchwały Rady Gminy, którą władała od zawsze gmina. Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] roku i decyzji ją poprzedzającej z dnia [...]roku. Mając powyższe na względzie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej. W uzasadnieniu, podtrzymując dotychczasowe zarzuty, wskazała, iż organ nie odniósł się do kwestii przejęcia nieruchomości stanowiących przedmiotową drogę na mocy art. 73 ust. 1 i 2 ustawy – przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną przez jednostki samorządu terytorialnego z dniem 1 stycznia 1999 r. przyjmując jako cezurę czasową stan nieruchomości na dzień 5 grudnia 1990 roku nie poparty dalszymi ustaleniami, w tym wynikającymi z art. 37 ust. 3 ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe". W ocenie skarżącej to ww. art. 73 ustawy – przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną determinuje status drogi, nie zaś przepisy późniejsze. W niniejszej sprawie warunek wynikający z tego przepisu spełniają nieruchomości, na których znajduje się ul. [...]. Podniosła, że w myśl tej ustawy ulica [...] spełnia przesłanki wynikające z poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 marca 1962 r. o drogach publicznych tj. art. 1, art. 2.1 pkt 2, w tym jako droga prowadząca do pobliskiej [...]. Tym samym organ z naruszeniem art. 77 § 1 i 80 k.p.a. nie tylko nie zbadał stanu faktycznego, ale rozstrzygnięcie odniósł wyłącznie do aktualnego stanu ustaw o drogach publicznych pomijając zgłoszone dowody z map, nie zaś przepisy ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe". Skarżąca wskazała, że o stanie nieruchomości nie mogło świadczyć zaświadczenie starosty [...] z [...] r. pomijające wcześniejszą uchwałę o zaliczeniu istniejącej drogi do drogi gminnej, czy też decyzja Burmistrza określająca opłatę z tytułu zarządu gruntem. Tym samym decyzja Wojewody [...] naruszyła prawa osób trzecich. Ostatecznie wskazała, iż w zbiegu uprawnień to Gmina nabyła jako pierwsza przedmiotową nieruchomość, albowiem władała wymienioną i istniejącą od zawsze drogę, w tym jako ponosząca przed 1990 r. ciężar jej utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Katalog rozstrzygnięć, możliwych do podjęcia przez sąd administracyjny w stosunku do zaskarżonej decyzji, precyzuje przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Uwzględniając skargę, sąd może, w zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia, uchylić, stwierdzić nieważność lub wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie są decyzje odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r. stwierdzającej m.in. nabycie z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntów Skarbu Państwa położonych w obrębie L., gmina L. przez P. "[...]", jako dotychczasowemu zarządcy, z dniem 5 grudnia 1990 r. Podstawą prawną tej decyzji (Wojewody [...]) był w istocie art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. nr 84, poz. 948 ze zm.). Z ust. 1 tego przepisu tego wynika, że grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu P., co do których P. nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego P. Z kolei ust. 3 wskazuje, że budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na gruntach, o których mowa w ust. 1, stają się z mocy prawa, nieodpłatnie, własnością P. W ust. 4 wskazano, że nabycie praw, o których mowa w ust. 1 i ust. 3, nie może naruszać praw osób trzecich. W orzecznictwie sądów administracyjnych, na gruncie art. 200 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wskazuje się, że: "Klauzula "nie narusza praw osób trzecich" zawarta w art. 200 ust. 4 u.g.n. oznacza, iż uwłaszczenie nie może nastąpić z pominięciem roszczenia o zwrot nieruchomości. Wywłaszczona nieruchomość, która w dniu 5 grudnia 1990 r. pozostawała w zarządzie państwowej osoby prawnej, nie może z mocy samego prawa stać się przedmiotem prawa użytkowania wieczystego, jeżeli przed tą datą istniały przesłanki zwrotu nieruchomości. Złożenie przez byłego właściciela wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości powinno skutkować przeprowadzeniem postępowania o zwrot przed postępowaniem uwłaszczeniowym, bowiem w przypadku istnienia przesłanek zwrotu nie może ona zostać uwłaszczona. Wniesienie podania o zwrot nieruchomości przed wszczęciem postępowania uwłaszczeniowego lub w jego trakcie powinno skutkować niewszczynaniem lub zawieszeniem tego ostatniego do czasu zakończenia postępowania o zwrot" (por. wyrok NSA z dnia z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2266/11). W niniejszej sprawie istotne było zatem zbadanie, czy przy wydaniu decyzji przez Wojewodę [...] spełnione były przesłanki do uwłaszczenia, tj.: 1) grunt, którego dotyczy wniosek o uwłaszczenie był gruntem Skarbu Państwa w dacie 5 grudnia 1990 r. i w dacie wejścia w życie ustawy (27 października 2000 r.); 2) czy w dacie 5 grudnia 1990 r. znajdował się w posiadaniu P. [...]; 3) czy w dacie wejścia w życie ustawy istniały prawa osób trzecich stojące na przeszkodzie uwłaszczeniu wnioskodawcy. Brak spełnienia tych przesłanek skutkowałby bowiem nieważnością wydanej decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa uregulowane w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądowym o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony tylko przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (vide: wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r., III ARN 13/94, OSN 1994, Nr 3, poz. 36; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, Nr 2, poz. 910). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała, by decyzja będąca przedmiotem postępowania nadzorczego wydana została z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności by w stosunku do przedmiotowych nieruchomości przysługiwał skarżącej tytuł prawny skutkujący możliwością żądania zwrotu uwłaszczonych nieruchomości. W pierwszej kolejności należy zważyć, iż skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]w całości a zatem co do działek nr [...], [...], [...], [...]. Tymczasem z akt sprawy administracyjnej wynika bezsprzecznie, iż skarżąca upatrywała sobie prawa jedynie do nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne nr [...], [...], [...] i [...] powstałe w wyniku podziału działki [...], a zatem co do części jednej z czterech działek objętych przedmiotową decyzją. Brak było zatem podstaw do stwierdzenia, iż przysługiwał skarżącej interes prawny w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji w całości. W odniesieniu do działki [...], a tym samym powstałych z jej podziału działek [...], [...], [...] i [...] należy stwierdzić, iż z akt sprawy nie wynika by skarżącej przysługiwało roszczenie o zwrot tej nieruchomości. W aktach sprawy "uwłaszczeniowej" znajduje się zaświadczenie Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] r. [...] r., z którego wynika, że działka nr [...] stanowiła zgodnie ze stanem na dzień 5 grudnia 1990 r. stanowiła teren kolejowy w zarządzie [...] Dyrekcji [...] w W. – Dyrekcji [...] w O. Jednocześnie z Arkusza nr 6 mapy złożonej do Starostwa [...], Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...], a zatem mapy przyjętej do zasobu geodezji i kartografii, z dnia [...] r. złożonej pod nr [...] wynika również, iż działka [...] stanowiła teren kolejowy. Jednocześnie brak jest na nie "wrysowanej drogi", czy też oznaczenia ul. [...]. Analogiczna sytuacja zachodzi wobec działki [...] (Arkusz nr 13). Również z mapy numerycznej złożonej w [...] r. nie wynika, by na przedmiotowych działkach znajdowała się ul. [...]. Z map tych wynika, że na działce [...] znajduje się układ torowy linii [...], przewód elektroenergetyczny średniego napięcia (eS). Jest też we fragmencie przedmiotowej działki zaznaczona jezdnia asfaltowa, jednakże oznaczona jest ona liniami przerywanymi. Tymczasem zarówno w [...] r., jak i w [...] r. obowiązywały jednolite standardy techniczne dotyczące geodezji na mocy Zarządzenia Nr 2 Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z dnia 9 lutego 1979 r. w sprawie wprowadzenia do stosowania instrukcji technicznej "K-1 Mapa zasadnicza" (utrzymanego jako standardy na mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999 r. w sprawie standardów technicznych dotyczących geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie (Dz. U. Nr 30, poz. 297)). Zgodnie z § 133 ust. 3 zdanie pierwsze tych aktów "Granice dróg położonych wewnątrz obszarów jednostek państwowych i gospodarki uspołecznionej wykazuje się dwiema liniami przerywanymi tak jak granice użytku (znak Nr 7.2)", co wyraźnie wskazuje, że droga położona była w obszarze będącym w zarządzie innej jednostki państwowej. Jednocześnie należy podkreślić, że w myśl § 134 na mapach w skali m.in. 1:500 istniał obowiązek wskazania krawędzi jezdni trwałych (w tym asfaltowych) oznaczeniem symbolem 7.5. Tymczasem na ww. mapach takiego oznaczenia nie ma, co wskazuje, że przedmiotowa droga nie była ulicą ([...]) jak sugeruje skarżąca. Również decyzje ustalające wysokość opłat za zarząd, poza ww. dokumentacją, wskazują, że przedmiotowa działka była w zarządzie p. [...] w dacie [...]r. Nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest fakt, iż dopiero w dniu [...] r. Zarząd Powiatu [...] wydał uchwałę nr [...] w sprawie wydania opinii dotyczącej zaliczenia drogi do kategorii drogi gminnej przebiegającej przez teren Gminy L., w której zaopiniowano pozytywnie wniosek Urzędu Miejskiego w L. w sprawie zaliczenia drogi na odcinku od ul. [...] do ul. [...], wzdłuż torów [...], o długości ok. [...] m, do kategorii drogi gminnej. Uchwałą Rady Miejskiej w L. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia przebiegu ulicy [...] w L., opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] r. Nr [...], poz. [...], ustalono, że ul. [...] przebiega od ul. [...] do ul. [...], zaś Uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zaliczenia drogi położonej na terenie Gminy L. do kategorii dróg gminnych, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] r. Nr [...], poz. [...], ulicę o długości ok. [...] m, położoną na odcinku od ul. [...] do ul. [...], wzdłuż torów [...], zaliczono do kategorii dróg gminnych. Uchwałą Zarządu Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] w sprawie nadania numerów drogom gminnym na terenie województwa [...], ulicy tej nadano numer [...]. Gdyby przedmiotowa droga była zatem drogą publiczną przed tą datą, bez wątpienia nie byłoby potrzeby wydawania ww. Uchwał. Tym samym w pełni prawidłowo Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uznał brak przesłanej do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.