I SA/Wa 2007/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), sędzia WSA Przemysław Żmich, asesor WSA Nina Beczek, Protokolant starszy referent Aleksandra Cymerska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2024 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 17 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie dodatku węglowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z 17 sierpnia 2023 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "Kolegium", organ odwoławczy") po rozpatrzeniu odwołania P. P. (dalej:, "wnioskodawca", "skarżący") - utrzymało w mocy decyzję Burmistrza L. (dalej: "organ I instancji") z 1 czerwca 2023 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego. Decyzja Kolegium została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Wnioskiem z 30 listopada 2022 r. P. P. wystąpił do organu I instancji o wypłatę dodatku węglowego na adres: ul. [...], [...] L.. We wniosku wskazał, że gospodarstwo domowe składa się z dwóch osób, a głównym źródłem ogrzewania jest kuchnia węglowa i piec kaflowy na paliwo stałe zasilane paliwami stałymi, zgłoszone lub wpisane do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków. Gospodarstwo to znajduje się w budynku jednorodzinnym z zainstalowanym w nim głównym źródłem ogrzewania. Do akt sprawy dołączono deklarację P. P. z 29 czerwca 2022 r. dotyczącą źródeł ciepła i źródeł spalania paliw, z której wynika, że w budynku przy ul. [...], [...] L., zainstalowany i eksploatowany jest piec kaflowy na paliwo stałe (węgiel, drewno, pellet lub inny rodzaj biomasy) - funkcja c.w.u. Decyzją z 30 grudnia 2022 r., nr [...] Burmistrz L. odmówił wnioskodawcy przyznania dodatku węglowego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w toku weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego ustalono, że P. P. nie jest stałym mieszkańcem gminy L., z informacji uzyskanych w trakcie postępowania wynika, że nie zamieszkuje on pod adresem wskazanym we wniosku. Ponadto, w Urzędzie Miejskim w L. nie widnieje deklaracja o wysokości odpadów komunalnych. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z 6 kwietnia 2023 r., nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji z 30 grudnia 2022 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że jeżeli Burmistrz L. powziął jakiekolwiek wątpliwości co do faktycznego zamieszkiwania wnioskodawcy pod adresem wskazanym we wniosku, tj. ul. [...], L. i prowadzenia przez niego dwuosobowego gospodarstwa domowego pod tym adresem - to zasadne jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w formie wywiadu środowiskowego. Od decyzji Kolegium z 6 kwietnia 2023 r. P. P. złożył sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 13 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 1183/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił sprzeciw. Orzeczenie jest prawomocne. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy do akt postępowania dołączono : – deklarację Nadleśnictwa L. z 20 czerwca 2022 r. dotyczącą źródeł ciepła i źródeł spalania paliw, z której wynika, że w budynku: ul. [...], [...] L.w, zainstalowany i eksploatowany jest piec kaflowy na paliwo stałe (węgiel, drewno, pellet lub inny rodzaj biomasy) - funkcja c.o. i c.w.u.; – pismo Referatu podatków i opłat Urzędu Miejskiego w L. z 10 maja 2023 r., z którego wynika, że w bazie danych gospodarki odpadami była złożona deklaracja o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na adres: L., ul. [...] na nazwisko Z. P.; pozycja została zamknięta z urzędu na podstawie aktu zgonu, w chwili obecnej nie ma złożonej deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami; – akt zgonu Z. P.; – notatkę służbową z 16 maja 2023 r. sporządzoną na okoliczność zamieszkiwania P. P. pod adresem [...], L., z której wynika, że pracownik socjalny w domu nikogo nie zastał, udał się do budynku Nadleśnictwa i tam ustalił, że budynek pod ww. adresem jest własnością Nadleśnictwa, uzyskano również informację, że P. P. jest [...] w jednej z warszawskich [...], a w budynku pod ww. adresem zamieszkuje jego brat; pracownik socjalny w tym samym dniu skontaktował się telefonicznie z P. P., celem umówienia wejścia pod wskazany adres, wnioskodawca wyjaśnił, że wraz z bratem pracuje i nie ma takiej możliwości zaś ewentualne przeprowadzenie wywiadu możliwe jest po wcześniejszym umówieniu konkretnego dnia i o konkretnej i godzinie, w jego opinii postępowanie zostało zakończone i pracownicy nie mają obowiązku przeprowadzać wywiadu pod wskazanym adresem. – pismo Nadleśnictwa L. z 26 maja 2023 r., z którego wynika, że właścicielem budynku mieszkalnego jest Skarb Państwa PGL LP Nadleśnictwo L., obecnie P. P. nie zamieszkuje w budynku, prawdopodobnie jest on użytkowany przez osobę z jego rodziny, ostatnia umowa dotycząca lokalu sporządzona była z Z. P., która figurowała jako najemca. Powołaną na wstępie decyzją z 1 czerwca 2023 r. Burmistrz L. odmówił wnioskodawcy przyznania dodatku węglowego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. P. Skarżący zarzucił organowi I Instancji, że ten do momentu rozpatrzenia sprawy przez WSA w Warszawie (w związku ze złożonym przez niego sprzeciwem od decyzji Kolegium z 6 kwietnia 2023 r.) winien wstrzymać się z prowadzeniem jakichkolwiek czynności. Wskazał, że nie jest prawdą, iż nie wyraził zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego pod wskazanym we wniosku adresem oraz stwierdził, że organ w ogóle nie zbadał statusu drugiej osoby zamieszkującej, tj. P. P. i zasadności przyznania ze względu na niego dodatku węglowego. We wniosku o przyznanie dodatku węglowego wyraźnie bowiem wskazano, że w domu przy ul. [...] zamieszkuje P. P., który wchodzi w skład gospodarstwa domowego. Skarżący oświadczył, że jego miejscem stałego zamieszkania jest ul. [...]. W Warszawie zamieszkuje w mieszkaniu służbowym i to tymczasowo. Ww. decyzją z 17 sierpnia 2023 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z 1 czerwca 2023 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zasady i tryb przyznawania, wypłacania oraz wysokość dodatku węglowego oraz właściwość organów została uregulowana w ustawie z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (t.j. Dz. z 2023 r., poz. 41 ze zm. – dalej: "ustawa"). Stosownie do art. 2 ust. 15 ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego, w szczególności w zakresie zgłoszenia lub wpisania głównego źródła ogrzewania w centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków. Natomiast art. 2 ust. 15b, 15c, 15d i 15e ustawy stanowi, że jeżeli podczas weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego wystąpią wątpliwości dotyczące gospodarstwa domowego wnioskodawcy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może przeprowadzić wywiad środowiskowy, który ma na celu ustalenie faktycznego stanu danego gospodarstwa domowego zgodnie z art. 2 ust. 2 odpowiednio pkt 1 i 2, odnośnie samotnego zamieszkiwania w przypadku jednoosobowych gospodarstw domowych oraz wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą w przypadku gospodarstw domowych wieloosobowych. Przepis art. 3 ust. 2 stosuje się. Wywiad środowiskowy przeprowadza się w miejscu zamieszkania wnioskodawcy. W toku wywiadu środowiskowego ustala się, czy stan faktyczny danego gospodarstwa domowego jest zgodny z informacjami podanymi we wniosku o wypłatę dodatku węglowego. Niewyrażenie zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ust. 15b, stanowi podstawę do odmowy przyznania dodatku węglowego. Przy czym, zdaniem Kolegium, wniesienie przez skarżącego sprzeciwu od decyzji z 6 kwietnia 2023 r. nie uzasadniało odmowy przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Organ I instancji prawidłowo zastosował się do zaleceń Kolegium zawartych w powyższej decyzji kasatoryjnej i przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w tym próbę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Kolegium wskazało, że przyczyną odmowy przyznania dodatku węglowego przez Burmistrza L. było to, że skarżący nie jest stałym mieszkańcem gminy L., i że nie było możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. To stanowisko organ odwoławczy podzielił. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy świadczenie przysługuje osobie w gospodarstwie domowym zdefiniowanym w ust. 2 z użyciem określenia "zamieszkiwanie i gospodarowanie". Zatem, warunkiem otrzymania dodatku jest faktyczne zamieszkiwanie i prowadzenie gospodarstwa domowego pod adresem wskazanym we wniosku, na obszarze gminy, do której składa się wniosek. Przy czym podkreślić należy, że prowadzenie gospodarstwa domowego możliwe jest tylko w jednej lokalizacji. Ustawa o dodatku węglowym nie zawiera legalnej definicji pojęcia: zamieszkiwanie", nadto żaden przepis ustawy nie wymaga też, aby do uzyskania dodatku węglowego konieczne było zameldowanie w miejscu prowadzenia gospodarstwa domowego. Zastosowanie w tym przypadku znajdą przepisy Kodeksu Cywilnego. W zakresie tej regulacji istotne znaczenie ma treść przepisu art. 25 k.c., który przewiduje, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Dalej organ odwoławczy przytoczył ustalenia faktyczne w sprawie, powołując się na zgromadzone dokumenty i stwierdził, że z przepisów ustawy wprost wynika, że niewyrażenie zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ust. 15b ustawy, stanowi podstawę do odmowy przyznania dodatku węglowego. Tym samym, mając na uwadze uregulowania ustawowe (art. 2 ust. 15e) oraz materiał dowodowy w postaci notatki służbowej z 16 maja 2023 r. Kolegium stwierdziło, że brak możliwości przeprowadzania wywiadu środowiskowego w miejscu wskazanego zamieszkania skarżącego jest tożsamy z niewyrażeniem zgody na przeprowadzenie tego wywiadu. W dalszej kolejności organ odwoławczy podniósł, że z pisma Nadleśnictwa L. z 26 maja 2023r. wynika, że właścicielem budynku mieszkalnego jest Skarb Państwa PG LP Nadleśnictwo L., P. P. nie zamieszkuje w budynku, prawdopodobnie jest on użytkowany przez osobę z jego rodziny, ostatnia umowa dotycząca lokalu sporządzona była z Z. P., która figurowała jako najemca. Fakt niezamieszkiwania przez skarżącego pod adresem ul.: [...], L. wynika również z treści samego odwołania, gdzie wskazał, że zamieszkuje w Warszawie w mieszkaniu służbowym. W ocenie Kolegium powyższe świadczy o tym, iż skarżący nie zamieszkuje pod adresem wskazanym we wniosku tj. ul. [...], L., tym samym dodatek węglowy nie przysługuje. Na decyzję Kolegium z 17 marca 2023 r. P. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podtrzymał zarzuty podnoszone na etapie postępowania odwoławczego, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz uznanie, że wniosek o dodatek węglowy jest zasadny. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 2 lutego 2023 r., na pytanie Sądu, skarżący wyjaśnił, że w chwili obecnej nie ma podpisanej umowy najmu z Nadleśnictwem L., ponosi jednakże stosowne opłaty z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości. Nie domagał się zawarcia umowy najmu po śmierci matki, sprawy spadkowe po matce nie zostały uregulowane. Jest w sporze z Nadleśnictwem L. Oświadczył, że rachunki wystawiane są na niego, w lokalu zamieszkuje również jego brat – nieprzerwanie od pięćdziesięciu lat. Brat nie składał wniosku o przyznanie dodatku węglowego. Skarżący wskazał, że jest osobą [...] i swoje obowiązki [...] pełni w Warszawie w [...] przy ulicy [...] i tam też użytkuje służbowe mieszkanie przydzielone przez [...]. Żadnych opłat z tego tytułu nie ponosi. Do L. jeździ raz w tygodniu, gdzie jest zameldowany pod adresem [...], wskazanym we wniosku o wypłatę dodatku węglowego. Skarżący złożył załącznik do protokołu rozprawy z 2 lutego 2024 r. W powyższym załączniku skarżący podkreślił, że nie odmawiał przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w dniu 16 maja 2023 r. wobec pracownika Gminy. Przeprowadzenie wywiadu było niemożliwe w tym dniu z powodu jego nieobecności i brata, stwierdził podczas rozmowy, że nowy termin mógł zostać umówiony po zakończeniu postępowania przez WSA w Warszawie w sprawie I SA/Wa 1183/23. Pracownik Gminy dysponował numerem telefonu i mógł w każdej chwili skontaktować się z nim celem przeprowadzenia wywiadu. Dalej zaznaczył, że nie został zawiadomiony o kolejnym wszczęciu postępowania, a organ I instancji oparł się tylko na opinii pracownika Gminy i Nadleśnictwa L. Stwierdził, że po śmierci matki Z. P. w lutym 2019 r. Nadleśnictwo L. uznawało, że zamieszkuje pod adresem [...], gdyż otrzymywał na ten adres faktury. Posiada także rachunki, które potwierdzają prowadzenie gospodarstwa domowego przez niego i jego brata. W Warszawie zamieszkuje w mieszkaniu służbowym tylko tymczasowo. W L. zamierza mieszkać na pobyt stały, stwierdził, że wielu ludzi dziś mieszka na stałe w jednym miejscu, a w drugim przebywa tymczasowo – np. emeryci przebywają pół roku na działkach rekreacyjnych, a drugie pół w swoim mieszkaniu. Podobnie uczniowie w internatach, studenci, pracownicy zarobkowi, gdzie ich miejsce pracy leży poza ich miejscem stałego zamieszkania. Następnie wskazał, że deklaracja o wysokości opłaty zagospodarowania odpadami komunalnymi nie została złożona przez niego z uwagi na fakt, że składa ją właściciel nieruchomości. Nadleśnictwo nie podpisało z nim formalnej umowy najmu, choć pobiera opłaty za bezumowne korzystanie z lokalu, z punktu widzenia formalnego -w jego ocenie - jest to umowa najmu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają obowiązującego prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza L. odmawiającą przyznania P. P. dodatku węglowego. Podstawę materialnoprawną powyższego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561 i 1576), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy. Przez gospodarstwo domowe, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy rozumie się: 1) osobę fizyczną samotnie zamieszkująca i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo 2) osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe). Wniosek o wypłatę dodatku węglowego składa się w gminie właściwej ze względu na miejsce zamieszkania osoby składającej ten wniosek (art. 2 ust. 12 ustawy). W tym miejscu podkreślenia wymaga, że ratio legis wprowadzonych w ustawie o dodatku rozwiązań to wsparcie gospodarstw domowych w związku z koniecznością zakupu węgla w sytuacji rosnących jego cen. W uzasadnieniu projektu ustawy wyjaśniono, że dodatek węglowy powiązany jest z gospodarstwem domowym prowadzonym w miejscu zamieszkania (por. uzasadnienie projektu ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym, druk sejmowy nr 2471, dostępny na stronie internetowej Sejmu RP www.sejm.gov.pl). Proponowane wsparcie finansowe w postaci dodatku węglowego miało wspomóc budżety domowe oraz zwiększyć poczucie bezpieczeństwa energetycznego i socjalnego. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek o dodatek węglowy w dniu 30 listopada 2022 r. podając, że prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe znajdujące się w budynku jednorodzinnym z zainstalowanym w nim głównym źródłem ogrzewania w postaci kuchni węglowej i pieca na paliwo stałe. Jako adres miejsca zamieszkania podał L. [...], ul. [...]. W deklaracji dotyczącej źródeł ciepła i spalania z 29 czerwca 2022 r. skarżący wskazał, że jest zarządzającym. W ramach czynności wyjaśniających organ I instancji dokonał weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego, w trakcie którego ustalił m.in., że na adres położenia budynku, którego dotyczy wniosek o wypłatę dodatku (L. [...], ul. [...]) nie ma złożonej obecnie deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Nie jest sporne w sprawie także, że właścicielem budynku przy ul. [...] w L. jest Skarb Państwa PGL LP Nadleśnictwo L., zaś ostatnia umowa najmu dotycząca lokalu mieszkalnego pod tym adresem, na który złożono wniosek o wypłatę dodatku węglowego zawarta była z Z. P., matką skarżącego, która zmarła. Postępowanie spadkowe po niej (według oświadczeń skarżącego) nie zostało przeprowadzone a on pozostaje w sporze z Nadleśnictwem L. uiszczając stosowne opłaty z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości. Pod adresem, na który skarżący złożył wniosek o wypłatę dodatku zamieszkuje jego 50-letni brat, natomiast skarżący w L. jest raz w tygodniu, gdyż w Warszawie [...] korzystając na co dzień z przydzielonego mieszkania służbowego. Sąd wskazuje, że ustawodawca w ustawie o dodatku węglowym konsekwentnie posługuje się pojęciem miejsca zamieszkania, w tym w art. 2 ust. 7, stanowiącym, że dodatek węglowy przysługuje osobom posiadającym obywatelstwo polskie mającym miejsce zamieszkania i przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że kryterium przesądzającym o możliwości przyznania wnioskowanego dodatku jest faktyczne zamieszkiwanie i prowadzenie gospodarstwa domowego w danym miejscu. Dostrzec też trzeba, że zawarte w art. 2 ust. 2 ustawy sformułowanie "zamieszkiwanie" to element opisu pojęcia gospodarstwa domowego. Natomiast w ust. 7 art. 2 ustawy jest mowa o uprawnieniu do dodatku węglowego i w tym przepisie ustawodawca używa pojęcia "miejsce zamieszkania". Ustawa nie definiuje tego pojęcia, dlatego celowe jest odwołanie się w tym zakresie do art. 28 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z nim można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania. Natomiast, według art. 25 kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Stosownie do powyższego, w ocenie Sądu, powyższe okoliczności przesądzają, że w sytuacji skarżącego, który na co dzień mieszka w Warszawie wykonując obowiązki [...] oraz posiada lokal służbowy przydzielony przez [...] zaś czasowo - raz w tygodniu - przebywa w L. pod adresem ul. [...], do którego tam mieszkania nie posiada żadnego tytułu prawnego - nie przysługuje dodatek węglowy. Ponadto, zdaniem Sądu, nawet czasowe przebywanie przez skarżącego w L. - gdzie do znajdującej się tam nieruchomości nie posiada żadnych praw a jedynie korzysta z niej bezumownie - nie oznacza, że w ten sposób został nawiązany pomiędzy stronami stosunek umowny. I w tych okolicznościach stwierdzenie skarżącego, że ma wolę prowadzić tam gospodarstwo domowe (którego de facto na co dzień nie prowadzi) nie ma znaczenia. Przy czym - co wymaga podkreślenia - nie można mówić o prowadzeniu kilku gospodarstw domowych, jak chce tego skarżący. W tym zakresie ustawodawca w przepisie art. 2 ust. 6 ustawy jednoznacznie bowiem określił, że jedna osoba może wchodzić w skład tylko jednego gospodarstwa domowego. Oznacza to, że prowadzenie gospodarstwa możliwe jest wyłącznie w jednej lokalizacji. Na to słusznie zwróciły uwagę organy obu instancji. W ocenie Sądu materiał dokumentacyjny pozwala stwierdzić, że skarżący (jako wnioskodawca) nie prowadzi gospodarstwa domowego w L. w mieszkaniu, do którego nie ma żadnego tytułu prawnego. Organ też, w tej sytuacji nie był zobowiązany do wypowiadania się w kontekście przyznania tego dodatku bratu skarżącego, gdyż on nie był wnioskodawcą. Z powyższych przyczyn Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego zaprezentowanego w skardze. Podsumowując, Sąd stwierdził, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało poprawnie i doprowadziło do dokładnego ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia i jego oceny zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy wskazały - stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. - podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia. Ponadto Sąd nie dopatrzył się z urzędu innych wadliwości, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z porządku prawnego. Wobec tego, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Sąd skargę oddalił.