I SA/Wa 2009/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku Przedstawicielstwa [...] w Rzeczypospolitej Polskiej w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. w sprawie ze skargi Przedstawicielstwa [...] w Rzeczypospolitej Polskiej w W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. W dniu 9 listopada 2007 r. Przedstawicielstwo [...] w Rzeczypospolitej Polskiej złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2007 r. Nr [...]. Zaskarżona decyzję utrzymała w mocy wcześniejszą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2007 r. orzekającą o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. stwierdzającej nabycie przez Gminę K. z mocy prawa własności zabudowanej nieruchomości położonej w O. M. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej K. w obrębie ewidencyjnym O. M. jako działki ewidencyjne nr [...] (o pow. [...] m2) i [...] (o pow. [...] m2) oraz odmawiającą wszczęcia postępowania w ww. sprawie. Jednocześnie w skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. stwierdzającej nabycie przez Gminę K. z mocy prawa własności przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wykonanie decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] kwietnia 1994 r. grozi wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody, jak również spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Na nieruchomości położonej w O.M. przy ul. [...] funkcjonował Ośrodek [...]. Sporna nieruchomość została przekazana pod budowę tego ośrodka na podstawie porozumienia z dnia [...] października 1978 r. zawartego pomiędzy Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem [...] o współpracy nad dalszym polepszeniem obsługi technicznej maszyn, urządzeń i aparatury, dostarczanych we wzajemnej wymianie handlowej i o warunkach tych ośrodków. W ocenie skarżącego w przypadku zbycia nieruchomości przez Gminę K. lub ustanowienia na niej ograniczonych praw rzeczowych, jak również jakiegokolwiek jej obciążenie, spowoduje niemożność przywrócenia stanu sprzed wydania ww. decyzji, a tym samym przyczyni się do powstania po stronie skarżącego znacznej szkody. Skarżący jako podstawę wniosku o wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r., powołał art. 61 § 3 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zdaniem skarżącego w zakresie wyznaczonym przez art. 61 § 3 in fine mieści się nie tylko zaskarżona decyzja, lecz również decyzja wydana przez organ pierwszej instancji oraz w przypadku wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, wniosek o wstrzymanie może dotyczyć decyzji wydanych w zwykłym toku instancji (w niniejszej sprawie decyzji komunalizacyjnej). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonanie aktu jest zatem możliwe w sytuacji jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pozytywne rozstrzygnięcie żądania strony zależy więc od spełnienia jednej z dwóch wymienionych wcześniej przesłanek, przy czym nawet w przypadku spełnienia jednej z nich zostało ono pozostawione uznaniu Sądu, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę zwrotu "sąd może". Z brzmienia powołanego wyżej przepisu wynika, że strona wnioskująca o wstrzymanie wykonania decyzji powinna określić, na jaką konkretnie szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może ją narazić wykonanie zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu przytoczona przez skarżącego argumentacja nie przemawia za wstrzymaniem wykonania decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych (m. in. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 – niepubl.) przyjmuje się, że przez znaczną szkodę (majątkową lub niemajątkową) rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (por. B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, s. 161 wydanie II). W ocenie Sądu strona skarżąca nie przedstawiła przekonywujących dowodów na poparcie przedstawionej przez siebie argumentacji. Hipotezy skarżącego co do ewentualnych dalszych działań Gminy K. nie mogą stanowić wystarczającej przesłanki do wstrzymanie wykonania decyzji komunalizacyjnej. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. nie znajduje uzasadnienia, w związku z czym na podstawie art. 61 § 3 ppsa. orzekł, jak w sentencji postanowienia.