I SA/Wa 2012/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) WSA Tomasz Szmydt Protokolant referent stażysta Martyna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. P. i R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2016r., po rozpoznaniu odwołania J. P. i R. S. od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016r., odmawiającej nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], uregulowanej w KW Nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości zostało ustanowione na rzecz J. O., Z. B. i S. G. na podstawie umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, zawartej w dniu [...] października 2003r. w wykonaniu ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dniu [...] maja 2003r. nr [...] wydanej na podstawie art. 7 ust. 1, 2 i 3 dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). W dniu [...]. 10. 2015r. umową sprzedaży Rep. A nr [...]. J. O., Z. B., M. G., P. G. i K. G. sprzedali małżonkom R. S. i J. P. nieruchomość położoną przy ul. [...]. W tym stanie rzeczy Zarząd Dzielnicy [...] [...] odmówił nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości powołując się na przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości i wskazując, że nieodpłatne przekształcenie może nastąpić wyłącznie na rzecz osób wymienionych w art. 1 ust. 1a, tj. osób które utraciły nieruchomość wskutek przejęcia w trybie dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy lub ich następców prawnych – tj. sukcesji uniwersalnej, nie przysługuje natomiast osobom, które nabyły użytkowanie wieczyste przez umowę sprzedaży – tj. w ramach sukcesji syngularnej. Ponieważ Wnioskodawcy wnieśli wyłącznie o przekształcenie nieodpłatne, organ wydał decyzje odmowną. Skarżący, nie zgadzając się z decyzją wnieśli odwołanie podnosząc, że spełniają wszystkie warunki do nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Są następcami prawnymi byłych (przeddekretowych) właścicieli nieruchomości. Powołali się na wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2014r. w którym Sąd stwierdził, że użyte w ustawie pojęcie "następca prawny" nie zawiera żadnych ograniczeń, stąd należy przyjąć, że następcą prawnym jest każdy podmiot który nabył prawo od poprzednika w sposób legalny, bez względu na charakter tego tytułu. W następstwie rozpoznania odwołania organ II instancji wydał zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 1 ust. 1a ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości , z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą również wystąpić osoby fizyczne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości, jeżeli użytkowanie wieczyste uzyskały: w zamian za wywłaszczenie łub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów, przed dniem 5 grudnia 1990 r.; na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Zasadą jest, że przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności następuje za opłatą na rzecz dotychczasowego właściciela nieruchomości tj. gminy lub Skarbu Państwa. Artykuł 5 pkt 2 wyodrębnia kategorię użytkowników wieczystych, którym przysługuje prawo do przekształcenia użytkowania wieczystego we własność bez ponoszenia opłaty za przekształcenie. Katalog wymieniony w art. 5 jest jednakże katalogiem zamkniętym, ustawodawca nie przewidział żadnych innych wyjątków w tym przedmiocie. Art. 5 pkt 2 wymienia osoby, które uzyskały użytkowanie wieczyste na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy i ich następców prawnych. Ponieważ przepisy ustawy w zakresie następstwa prawnego nie precyzują tego pojęcia, w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że z dobrodziejstwa tego skorzystać mogą następcy prawni pod tytułem ogólnym - uniwersalnym. Kolegium wyjaśniło, że sukcesja (następstwo prawne) polegać może albo na wstąpieniu w ogół praw i obowiązków przez nabywcę (sukcesja uniwersalna, ogólna), albo na wstąpieniu w część praw i obowiązków (sukcesja syngularna). Organ wskazał , że sukcesja uniwersalna ma miejsce wyłącznie w przypadkach wskazanych w ustawie, na przykład w przypadku dziedziczenia. Natomiast sukcesja syngularna zachodzi wówczas, gdy z jednego podmiotu na drugi przechodzi tylko jedno ze ściśle oznaczonych praw, np. w wyniku sprzedaży, zamiany, darowizny. Organ II instancji podkreślił, że nie ma żadnych racjonalnych podstaw, aby osoby takie traktować w sposób uprzywilejowany względem innych nabywców użytkowania wieczystego także w drodze umów cywilnoprawnych. W takiej sytuacji zostałaby bowiem naruszona konstytucyjna zasada równości wobec prawa wyrażona w art. 32 Konstytucji RP. Istota art. 1 ust. 3 ustawy nie wskazuje na zasadność rozszerzenia zakresu podmiotowego zwolnienia, a więc dalszego naruszenia zasady odpłatności przekształcenia. Rozszerzenie zakresu zwolnienia na osoby, które nabyły prawa i roszczenia o ustanowienie użytkowania wieczystego na podstawie umowy cywilnej stanowiłoby niczym nieuzasadniony i nie znajdujący żadnej podstawy przywilej. Stanowisko takie wypracowano również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Dla przykładu organ wskazał na uzasadnienie wyroku w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 3435/14 z dnia 4 marca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził tam, że: Uprawnionym następcą prawnym - w rozumieniu art. 5 ustawy z 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości - będzie niewątpliwie spadkobierca osoby, która uzyskała użytkowanie wieczyste w warunkach określonych w art. 1 ust. 1a tejże ustawy, jako nabywca ogółu praw i obowiązków majątkowych spadkodawcy (art. 922 k,c.) Nie będzie nim natomiast osoba, która prawo użytkowania wieczystego nabyła w trybie umowy cywilnoprawnej. Zatem, o ile z żądaniem przekształcenia - zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy mogą wystąpić osoby fizyczne, prawne i spółdzielnie będące następcami prawnymi osób, które w dniu wejścia w życie ustawy były użytkownikami wieczystymi nieruchomości i nabyli to użytkowanie na zasadzie sukcesji generalnej, jak i sukcesji singularnej, o tyle prawo do nieodpłatnego nabycia mają wyłącznie następcy prawni, którzy nabyli prawo użytkowania wieczystego w drodze sukcesji uniwersalnej. Odmienna interpretacja użytego w art. 5 pkt 1 powołanej wyżej ustawy pojęcia "następcy prawni", a więc taka, która by za takich następców uznawała także nabywców prawa użytkowania wieczystego pod tytułem szczególnym (tj. takich, którzy nabyli to prawo w drodze umowy sprzedaży) skutkowałaby odmiennym traktowaniem znajdujących się w identycznej sytuacji prawnej nabywców prawa użytkowania wieczystego w zakresie przysługującego im (bądź nie) przywileju nieodpłatnego przekształcenia tego prawa we własność, w zależności od tego, od kogo użytkowanie wieczyste oni nabyli. Rezultatem takiej wykładni byłoby zatem nierówne traktowania względem prawa osób znajdujących się w identycznej sytuacji prawnej, a więc byłby to stan, który nie może być akceptowany w demokratycznym państwie prawnym. Ostatecznie organ wskazał, że J. P. i R. S. nie przysługuje prawo, o jakim mowa w art. 5 pkt 1 ustawy, nie są oni, bowiem następcami prawnym byłego właściciela nieruchomości, którzy następstwo prawne uzyskali pod tytułem ogólnym, np. w drodze spadkobrania. Prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości J. P. i R. S. uzyskali na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego. Oznacza to sukcesję syngularną. Tym samym nie mogą oni skutecznie domagać się nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Kolegium podkreśliło, że ponieważ wniosek stron dotyczył nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, organ I instancji, będąc związany tym żądaniem, wydał zasadną decyzję. Skarżący odwołali się od powyższej decyzji do tutejszego Sądu. Wnieśli o: - uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].10.2016 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu Dzielnicy [...] [...] z dnia [...].08.2016 r. , zobowiązanie Zarządu Dzielnicy [...] [...] do wydania decyzji zgodnej z ich wnioskiem z dnia [...] listopada 2015 r. - w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku, zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zaskarżonym decyzjom zarzucili: naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1a pkt 2, ust. 3 i ust. 4 a także art. 5 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że nie przysługuje im uprawnienie do nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w odniesieniu do nieruchomości znajdującej się przy ul. [...] w [...] - mimo, że przedmiotowe prawo użytkowania wieczystego nabyli od osób, które w dacie umowy sprzedaży uprawnione były do bezpłatnego przekształcenia tego prawa w prawo własności; naruszenie przepisów postępowania, w szczególności zaś: art. 6 kpa - przez niewłaściwe zastosowanie art. 1 ust. la pkt 2, ust. 3 i ust. 4 a także art. 5 pkt 1 oraz art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości a w konsekwencji odmowę przyznania im uprawnienia przewidzianego przepisami prawa, art. 7 i 77 kpa - przez nieuwzględnienie rzeczywistego, słusznego interesu ich oraz ich poprzedników prawnych oraz bezpodstawne, sprzeczne z rzeczywistością przyjęcie, że nie zamierzają wykorzystywać przedmiotowej nieruchomości na cele mieszkaniowe, art. 8 kpa - przez próby wprowadzania ich w błąd, co do zakresu posiadanych przez nich praw i obowiązków a także nierzetelne i wybiórcze powoływanie nieadekwatnego dla ich sytuacji prawnej orzecznictwa, z pominięciem tych rozstrzygnięć, w których - w analogicznym stanie faktycznym i prawnym - orzekano zgodne z intencją wyrażoną w ich wniosku, art. 12 i 35 kpa - przez nieuzasadnione przewlekanie postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi zostały rozwinięte zarzuty sformułowane na wstępie skargi , przedstawiono stan prawny sprawy i jej stan faktyczny . Zaprezentowano również istniejące w omawianej materii orzecznictwo Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzkich Sądów Administracyjnych na przestrzeni minionych lat, a ponadto orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Rozpatrując sprawę w ramach tych kryteriów uznać należy, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie były rozstrzygnięcia organów podjęte w sprawie wszczętej wnioskiem o nieodpłatne przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...] ha, opisanej w księdze wieczystej KW Nr [...]. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Stosownie do art. 4 tej ustawy przekształcenie prawa następuje co do zasady odpłatnie. Wyjątek od tej zasady przewidziany został w art. 5, który stanowi, że przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawowłasności nieruchomości na rzecz użytkowników wieczystych, o których mowa w art. 1 ust. 1a, albo ich następców prawnych, następuje nieodpłatnie. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 1 a ustawy z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą wystąpić również osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości, niezależnie od jej przeznaczenia, jeżeli użytkowanie wieczyste uzyskały: 1) w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów, przed dniem 5 grudnia 1990 r.; 2) na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Przedmiotowa nieruchomość objęta była działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Prawo użytkowania wieczystego gruntu zostało ustanowione na rzecz J. O., Z. B. i S. G. umową z dnia [...] października 2003r., zawartą w wykonaniu decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].05.2003r. wydanej na podstawie art. 7 ust.1,2 i 3 tego dekretu. Następnie prawo to zostało zbyte na rzecz Skarżących J. P. i R. S. umową z dnia [...].10.2015r. Właścicielem gruntu pozostaje [...]. Powołując się na powyższe uregulowania, organy obu instancji odmówiły dokonania nieodpłatnego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności n rzecz Skarżących , argumentując , że nabyli oni wskazane prawo do nieruchomości w drodze sukcesji syngularnej. Istota sporu sprowadza się do wykładni art. 5 pkt.2 ustawy, który precyzuje między innymi, że bezpłatne przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przysługuje osobom, które uzyskały użytkowanie wieczyste na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945r. oraz ich następcom prawnym. Podkreślenia wymaga, że Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w całości podziela ustalenia i argumentację organów administracji zawartą w uzasadnieniach obu decyzji. W ocenie Sądu wykładnia powyższego przepisu uwzględniająca ratio legis tej regulacji - dokonana przez organy obu instancji - jest prawidłowa. Przede wszystkim podkreślić należy, że przewidziane w art. 5 powyższej ustawy uprawnienie do nieodpłatnego przekształcenia prawa związane jest ściśle ze sposobem, w jaki użytkownik uzyskał użytkowanie wieczyste gruntu, a celem tej regulacji jest niewątpliwie przyznanie rekompensaty osobom, które w wyniku przemian ustrojowych mających miejsce po II wojnie światowej, bez własnej winy utraciły prawo własności nieruchomości. Wynika to zarówno z brzmienia powyższego przepisu jak również z treści uzasadnienia do projektu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. opublikowanego na stronach internetowych sejmu (http://orka.sejm.gov.pl/), w którym wskazano, że nabycie prawa do nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przez określoną w ustawie grupę użytkowników wieczystych lub ich następców prawnych uzasadnione jest szczególną sytuacją tych osób. Nie ulega wątpliwości Sądu, że prawo to z woli ustawodawcy jest ściśle związane z osobą, która uzyskała prawo użytkowania wieczystego w zamian za utraconą własność, a nie z samym prawem użytkowania wieczystego. Zatem nie każdy użytkownik wieczysty może skorzystać z preferencyjnego trybu przekształcenia prawa, lecz tylko ten, który uzyskał użytkowanie wieczyste na podstawie art. 7 dekretu Bieruta oraz w zamian za uprzednie odjęcie własności nieruchomości. Taki pogląd prezentuje również Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 13 lipca 2010 r. w sprawie sygn. akt I OSK 1259/09 stwierdził, że: "Analiza przepisu art. 5 w powiązaniu z art. 1 ust. 1a ustawy prowadzi do wniosku, iż celem, dla którego wprowadzono ten wyjątek, było przyznanie rekompensaty osobom, które w wyniku określonych wydarzeń historycznych i aktów podjętych przez władze utraciły przysługujące im prawo własności. Wprowadzone więc w obecnym stanie prawnym możliwości nieodpłatnego przyznania prawa własności stanowi przywrócenie ich pierwotnego statusu prawnego, tj. własności nieruchomości. Taki też pogląd wyraził Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 kwietnia 2000 r. w sprawie K 8/98 (publ. OTK 2003, z. 3, poz. 87), w którym to Trybunał poddał analizie przepisy ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (tekst. jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 120, poz. 1299 ze zm.). Wprawdzie ustawa ta utraciła moc prawną w związku z wejściem w życie obowiązującej ustawy z dnia 28 lipca 2005 r., jednakże ustawa ta w podobny sposób regulowała kwestie nieodpłatnego przekształcenia - co czyni nadal aktualnym pogląd Trybunału Konstytucyjnego. W związku z tym uznać należy, że żądanie nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego wprawo własności wiąże się z osobą, która przed dniem 5 grudnia 1990 r. uzyskała prawo użytkowania wieczystego w zamian za utraconą własność, a nie z samym tylko prawem.". W przedmiotowej sprawie żadna ze stron nie kwestionuje faktu, że Skarżący nabyli omawiane obecnie prawo w drodze sukcesji syngularnej, mocą umowy zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...] października 2015r. Wobec powyższego nie spełniają przesłanki do nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Podsumowując Sąd jeszcze raz pragnie podkreślić, że z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż nie każdy użytkownik wieczysty może skorzystać z preferencyjnego trybu przekształcenia prawa, lecz tylko ten, który uzyskał użytkowanie wieczyste w zamian za uprzednie odjęcie własności nieruchomości. W tej sytuacji nie istnieją żadne racjonalne przyczyny, aby traktować osobę - która nie posiadała żadnego tytułu prawnorzeczowego do przejętej na rzecz Skarbu Państwa - w sposób uprzywilejowany w stosunku do innych użytkowników wieczystych. Wskazać również należy, że Trybunał Konstytucyjny w swoich orzeczeniach niejednokrotnie podkreślał, iż przy interpretacji przepisów należy kierować się prymatem wykładni zgodnej z Konstytucją. Zatem odmienna wykładnia pojęcia: " w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów" użytego w pkt. 1) art. 1 ust. 1 a ustawy, naruszałaby zasadę równości określoną w art. 32 Konstytucji RP. Stanowiłaby bowiem niczym nie uzasadnione uprzywilejowanie tej osoby w stosunku do pozostałych użytkowników wieczystych, którzy mogą żądać przekształcenia ich prawa, ale odpłatnie. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zarzut naruszenia przez organy prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 5 pkt. 1 i 2 oraz art. 1 ust. 1 a pkt. 2, ust.3 i 4 ustawy z dnia 29 maja 2005 r. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Ponadto Sąd stwierdził, iż także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdują potwierdzenia. Organy orzekające w sprawie wnikliwie, wszechstronnie i rzetelnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy, szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy oraz przekonująco uzasadniły swoje decyzje - zyskując całkowitą aprobatę Sądu. W odniesieniu do kwestii opieszałości organów w rozpoznaniu wniosku J. P. i R. S., podkreślić należy , że spotyka się ona z dezaprobatą Sądu, która jednakże pozostaje bez wpływu na ocenę poprawności dokonanego w sprawie rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że strony postępowania miały możliwość skorzystania z przewidzianych przez prawo środków dyscyplinujących w tym zakresie, z czego jednakże nie skorzystały. Cytowane natomiast przez organy administracji , w kontrolowanych decyzjach, orzeczenia sądowe nie zostały tam użyte z zamiarem wprowadzenia Skarżących w błąd lecz wskazane jako stanowiące poparcie dla zajętego stanowiska w sprawie. Także argumentacja J. P. i R. S., że kierując się interesem osób sprzedających przedmiotową nieruchomość, w akcie kupna sprzedaży wyrazili zgodę na zapłatę kwoty stanowiącej wartość własności tej nieruchomości a nie prawa jej wieczystego użytkowania, nie znajduje aprobaty Sądu. Podkreślenia wymaga, że Skarżący w treści skargi wskazali na swoje kompetencje do merytorycznej oceny okoliczności faktycznych sprawy jako profesjonalni prawnicy. Powyższe wyklucza zatem, że przy zawieraniu umowy nie dostrzegali faktycznej różnicy obydwu wymienionych wyżej instytucji prawnych. Biorąc to pod uwagę, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.