I SA/Wa 2013/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta [...] na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz Miasta [...] kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z 26 lipca 2021 r. Miasto [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2019 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Zakres kognicji sądów administracyjnych określony został w art. 3 § 2, 2a i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie nie mieści się w katalogu przewidzianym w art. 3 § 2 i 2a p.p.s.a., brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby kontrolę sądowoadministracyjną orzeczenia zaskarżonego w niniejszej sprawie, stosownie do treści art. 3 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że orzeczenia samorządowych kolegiów odwoławczych wydawane w procedurze aktualizacyjnej przewidzianej art. 78 i art. 79 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899), dalej jako u.g.n., zapadają w postępowaniu o charakterze administracyjnym, ale stanowiącym tylko jedną z faz tej procedury, która zmierza do rozstrzygnięcia sporu odnoszącego się do cywilnego stosunku prawnego opartego na cywilnoprawnej umowie. Sprawa aktualizacyjna zawisła w ten sposób przed kolegium nadal pozostaje w swej istocie materialnoprawną sprawą o świadczenie pieniężne o charakterze cywilnoprawnym. Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.g.n. od orzeczenia kolegium zapadłego w procedurze aktualizacyjnej właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Powyższy przepis wskazuje zatem jednoznacznie, że sprawy dotyczące aktualizacji opłat za użytkowanie wieczyste zostały poddane kognicji sądów powszechnych. Jednocześnie żaden przepis nie przewiduje w sprawach tego rodzaju kognicji sądów administracyjnych. Wskazać przy tym należy, że akt sprawy wynika, że na skutek sprzeciwu Miasta [...] od ww. orzeczenia SKO w [...] z [...] października 2019 r. Sąd Rejonowy dla [...] w [...], I Wydział Cywilny, postanowieniem z [...] czerwca 2021 r., sygn. akt [...] , odrzucił wniesiony sprzeciw uznając, że jest on niedopuszczalny. Następnie Sąd Okręgowy w [...], postanowieniem z [...] listopada 2021 r., sygn. akt [...], na skutek zażalenia Miasta [...] , uchylił zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z [...] czerwca 2021 r., sygn. akt [...] . Nie można zatem przyjąć, że sąd powszechny uznał się za niewłaściwy w niniejszej sprawie. W świetle powyższego stwierdzić należy, że przedmiotowa sprawa ma charakter cywilnoprawny i nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd powszechny. Skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.