I SA/Wa 2017/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. G. na decyzje Wójta Gminy S. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z [...] lipca 2013 r. C. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę "przeciwko ustawodawcom i ustawie Rządu RP". Zaznaczyła, że zaskarża "ustawę i ustawodawców likwidujących opiekunów prawomocnych o stopniu znacznym na stałe". Skarżąca podkreśliła, że opiekunowi ci "przydzielani są przez GOPS w formie zatrudnienia z ubezpieczeniem emerytalnym". Powołując się na decyzję Wójta Gminy S. z [...] lipca 2012 r., nr [...] C. G. stwierdziła, że organ ten wypowiedział jej w dniu [...] lipca 2013 r. ustną umowę zatrudnienia. Do skargi z [...] lipca 2013 r. dołączone zostało oświadczenie M. L., z którego wynika, że C. G. powinna być nadal jego opiekunem i "powinna zostać zatrudniona przez GOPS w S.". W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy S. opisał czynności podjęte w sprawie przyznania C. G. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad osobą legitymująca się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, przyznane na M. L. Zarządzeniem z 27 sierpnia 2013 r. skarżąca została wezwana do sprecyzowania – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia – skargi z [...] lipca 2013 r. poprzez jednoznaczne wskazanie jej przedmiotu, tj. czy stanowi ona skargę na działalność organu administracji publicznej (jeśli tak, to zwrócono się o wskazanie organu oraz przedmiotu sprawy – poprzez podanie daty i numeru zaskarżonych rozstrzygnięć), bądź skargę obywatelską wniesioną w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na powyższe C. G. pismem z [...] września 2013 r. podtrzymała, iż zaskarża "ustawę i ustawodawców likwidujących opiekunów prawomocnych o stopniu znacznym na stałe". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem odnosi się do działalności administracji publicznej. Według art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty określone w art. 3 § 2 pkt 1-7 w/w ustawy oraz bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a), w sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz w indywidualnych sprawach, w których są wydawane pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a). Katalog ten nie jest wyczerpujący, gdyż do właściwości sądów administracyjnych należą również sprawy, w których ustawy szczególne przewidują taką kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a.) oraz spory o właściwość i spory kompetencyjne (art. 4 p.p.s.a.). Pod pojęciem sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 p.p.s.a., oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Analizując dopuszczalność przedmiotowej skargi stwierdzić należy, iż jej przedmiot stanowi ustawa z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012 r. poz. 1548), w szczególności jej art. 11 ust. 3, zgodnie z którym wydane na podstawie przepisów dotychczasowych decyzje o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego obowiązują najpóźniej do 30 czerwca 2013 r. W oparciu o powyższe uregulowania, z dniem 1 lipca 2013 r. wygasła z mocy prawa, dotycząca skarżącej, decyzja Wójta Gminy S. z [...] lipca 2012 r., nr [...]. Tym niemniej niezadowolenie strony budzą ustawa z dnia 7 grudnia 2012 r. oraz organy ją uchwalające, nie zaś rozstrzygnięcie, którego przedmiotem jest sprawa administracyjna z zakresu ustawy o świadczeniach rodzinnych, a więc w której przepisy prawa przewidują możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Powyższe oznacza brak podstaw do uznania właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania niniejszej skargi. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak sentencji.