I SA/Wa 2017/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A.B. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 2017/16 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy. A.B. pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Jednocześnie wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Przy piśmie (wezwaniu) z dnia 30 stycznia 2017 r. przesłano wnioskodawczyni urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, celem jego wypełnienia i odesłania do Sądu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie doręczone zostało w dniu 14 lutego 2017 r. Termin do jego wykonania upływał zatem w dniu 21 lutego 2017 r. Mimo upływu wyznaczonego w wezwaniu terminu skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 3 marca 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządził pozostawienie bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca, mimo stosownego wezwania, nie uzupełniła braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, albowiem nie nadesłała wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. A.B. wniosła sprzeciw od zarządzenia z dnia 3 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozpatrując sprzeciw wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z § 2 tego przepisu wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z treścią art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. W myśl zaś art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie natomiast do treści art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawczyni pomimo stosownego wezwania, nie uzupełniła braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, albowiem nie nadesłała wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, referendarz zasadnie pozostawił wniosek bez rozpoznania. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.