I SA/Wa 2019/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz Sędziowie WSA Bożena Marciniak WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant referent stażysta Andżelika Abramowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego oddala skargę. U Z A S D N I E N I E Decyzją Prezydenta [...] (Prezydent) z dnia 3 marca 2014 r. J.G.(Skarżący) zobowiązany został do spłaty zadłużenia z tytułu wypłacenia w okresie od [...] października 2012 r. do [...] września 2013 r. świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz uprawnionego J. G. w wysokości [...] złotych z ustawowymi odsetkami. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Prezydent odmówił umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych w okresie od [...] października 2011 r. do [...] września 2012 r. świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz uprawnionego J. G. w wysokości [...] złotych z ustawowymi odsetkami. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. (dalej SKO) uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu SKO wyjaśniło, że aczkolwiek w petitum decyzji wskazano, że dotyczy ona należności wypłaconych w okresie od [...] października 2011 r. do [...] września 2012 r., to jednak uwzględniając wyliczenia znajdujące się w notatce urzędowej z dnia [...] kwietnia 2015 r. uznać należy, że dotyczy ona w istocie świadczeń wypłaconych w okresie od [...] października 2012 r. do [...] września 2013 r. Skarżący wniósł na powyższą decyzję skargę do tutejszego sądu, która uzupełniona została pismem z dnia 20 kwietnia 2016 r., w którym zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie : a. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nadto brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez Skarżącego lub odniesienie się w sposób niepełny, b. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnych a nie swobodnych ustaleń dotyczących faktu sytuacji dochodowej i rodzinnej Skarżącego, jego zdolności do podjęcia pracy zarobkowej, jego stanu zdrowia oraz niepełnosprawności, możliwości korzystania ze świadczeń z pomocy społecznej, w wyniku poprzestania na ocenie, że Skarżący jako osoba młoda jest zdolny do podjęcia pracy zarobkowej, jest osobą pełnosprawną bowiem nie stwierdzono w drodze decyzji jego niepełnosprawności, z powodu niskich zarobków posiada prawne możliwości skorzystania ze świadczeń z pomocy społecznej, może zbyć nieruchomość, której jest współwłaścicielem, podczas gdy prawidłowe okoliczności faktyczne wskazują, że jest on osobą bezdomną, bezrobotną, nie korzystającą z prawa do zasiłku, ciężko schorowaną, utrzymującą się z drobnych prac dorywczych bowiem tylko takie jest w stanie wykonać, ponadto nie mogącą korzystać ze świadczeń z pomocy społecznej z uwagi na bezdomność. W piśmie podkreślono, że rzeczywiście decyzja dotyczyła innego okresu niż w niej wskazano, jednak z uwagi na dynamikę postępowania SKO winno rozważyć również samą istotę tej decyzji, to jest czy zaległości Skarżącego powinny być umorzone. Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z uwagi na konieczność zapewnienia Skarżącemu prawa do dwuinstancyjności postępowania jak i z uwagi na ekonomikę postępowania. W odpowiedzi na skargę organ pozostawił rozstrzygnięcie do uznania sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest niezasadna. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 k.p.a. organ może wydać decyzję kasacyjną, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie sądu w realiach niniejszej sprawy SKO postąpiło słusznie uznając, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji o charakterze kasacyjnym. Podzielić należy stanowisko SKO, że powstają wątpliwości co do przedmiotu sprawy administracyjnej, która rozpoznana została decyzją Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2014 r. W jej petitum wskazano, że dotyczy ona okresu od [...] października 2011 r. do [...] września 2012 r. Sądowi z urzędu znana jest okoliczność, że tego okresu dotyczyła decyzja Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2014 r. [...], utrzymana w mocy decyzją SKO Z dnia [...] sierpnia 2015 r. [...], której zgodność z prawem sąd kontrolował w sprawie I SA/WA 2020/15. Jednocześnie, w uzasadnieniu decyzji uchylonej przez SKO przywołana została decyzja Prezydenta z dnia [...] marca 2014 r. [...], to jest decyzja nakładająca na Skarżącego obowiązek zwrotu świadczenia za okres od [...] października 2012 r. do [...] września 2013 r. Oznacza to, że z decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, czy dotyczy ona wniosku o umorzenie zaległości za okres od [...] października 2012 r. do [...] września 2013 r., czy też wniosku o umorzenie zaległości za okres od [...] października 2011 r. do [...] września 2012 r. Wobec powyższego, SKO słusznie uznał, że w decyzji organu pierwszej instancji zachodzi sprzeczność co do przedmiotu sprawy, co uzasadnia jej uchylenie. i ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego. Sąd zwraca uwagę w tym miejscu, że w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. podtrzymującym skargę wniesiono o uchylenie zarówno decyzji SKO jak i decyzji organu pierwszej instancji. Oddalenie przez sąd skargi na decyzję SKO oznacza, że sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ pierwszej instancji. Przy ponownym rozpoznaniu organ ten zobowiązany będzie nie tylko do ustalenia, co jest przedmiotem sprawy (to jest tego, należności ona dotyczy) ale również do ustalenia aktualnej sytuacji rodzinnej i dochodowej Skarżącego. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględnić będzie musiał ewentualne zmiany tej sytuacji zaistniałe od daty wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. do daty ponownego rozpoznania wniosku Skarżącego i ponownie rozważyć możliwość udzielenia wnioskowanej przez niego ulgi. W takiej sytuacji brak jest podstaw do odnoszenia się do podniesionych w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. zarzutów dotyczących wadliwego ustalenia stanu faktycznego – stan ten będzie bowiem ponownie ustalany przez organ pierwszej instancji. Wobec powyższego, sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co oznacza, że skarga jest bezzasadna i jako taka podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.